לגבי דעם שמועס איבער
יוסטיץ ועונש זאגט דר. וויליאם לעין קרעיג (פון א
ריין קריסטליכע מבט):
I claim that it is very plausible that retributive justice is essential to God and therefore couldn't be overridden but must be met. The demands of retributive justice belong to God's very essence and would need to be satisfied
ולגבי נסים שרייבט ער במשנתו פונעם קריסטליכן טעאלאג דוד פרידריך סטראַוּס:
As an acknowledged pantheist and in later life a materialist, Strauss proceeded, like the Rationalists before him, from the assumption that miracles are impossible in principle. According to Strauss, this is not a presupposition requiring proof; on the contrary, to affirm that miracles are possible is a presupposition which requires proof. God acts immediately on the universe only as a whole, but not on any particular part; on any particular part he acts only mediately through the causal laws of all other parts of nature. Hence, with regard to the resurrection, God's interposition in the regular course of nature is 'irreconcilable with enlightened ideas of the relation of God to the world.' Thus, any purportedly historical account of miraculous events must be dismissed out of hand; 'indeed no just notion of the true nature of history is possible without a perception of the inviolability of the chain of finite causes, and of the impossibility of miracles
און ער ברענגט צו פון וואלטעיר:
Voltaire exemplified this incredulous attitude. In his Dictionary article on miracles, he asserts that a miracle is, properly speaking, something admirable; hence, 'The stupendous order of nature, the revolution of a hundred millions of worlds around millions of suns, the activity of light, the life of animals, all are grand and perpetual miracles. But according to accepted usage, 'A miracle is the violation of mathematical, divine, immutable, eternal laws; therefore, it is a contradiction in terms. But, it is said, God can suspend these laws if he wishes. But why should he wish so to disfigure this immense machine? It is said, on behalf of mankind. But is it not 'the most absurd of all extravagances to imagine that the infinite Supreme Being would on behalf of three or four hundred emmets on this little atom of mud 'derange the operation of the vast machinery that moves the universe? Voltaire's God, indeed the God of all Deists, was the cosmic architect who engineered and built the machine, but who would not be bothered to interfere in the trivial affairs of man. In this light miracles simply became unbelievable
און פון שפינאזע:
Spinoza attempts to establish four points: (1) nothing happens contrary to the eternal and unchangeable order of nature; (2) miracles do not suffice to prove God's existence; (3) biblical 'miracles' are natural events; and (4) the Bible often uses metaphorical language concerning natural events so that these appear miraculous. I shall leave (3) and (4) to my colleagues in biblical studies, but the first two contentions merit closer exposition here. (1) Spinoza argues that all that God wills or determines is characterized by eternal necessity and truth. Because there is no difference between God's understanding and will, it is the same to say God knows or wills a thing. Therefore the laws of Nature flow from the necessity and perfection of the divine nature. So should some event occur which is contrary to these laws, that would mean the divine understanding and will are in contradiction with the divine nature. To say God does something contrary to the laws of Nature is to say God does something contrary to his own nature, which is absurd. Therefore, everything that happens flows necessarily from the eternal truth and necessity of the divine nature. What is called a miracle is merely an event that exceeds the limits of human knowledge of natural law. (2) Spinoza maintains, in rationalist tradition, that a proof for the existence of God must be absolutely certain. But if events could occur to overthrow the laws of Nature, then nothing is certain, and we are reduced to scepticism. Miracles are thus counter-productive; the way in which we are certain of God's existence is through the unchangeable order of Nature. By admitting miracles, which break the laws of Nature, warns Spinoza, we create doubts about the existence of God and are led into the arms of atheism! And at any rate, an event contrary to the laws of Nature would not warrant the conclusion to God's existence: the existence of a lesser being with enough power to produce the effect would suffice. Finally, a miracle is simply a work of Nature beyond man's ken. Just because an event cannot be explained by us, with our limited knowledge of Nature's laws, does not mean that God is the cause in any supernatural sense
אויף די ערשטע טענה קען מען ענטפערן עפ״י הרמב״ן (שמות יג טז) אז די טבע איז פונקט אזא נס און דארף אָנקומען צו ג-ט ורצונו כביכול, און די איינציגסטע חילוק בין זה ל״נס״ איז פשוט אז דאס איז מער זעלטן. ווי אויך ארבעט שפינאזע׳ס טענה עפ״י זיין
פּאַנטעאיזם וואו ״ג-ט״ און ״נאטור״ זענען איינס און דאס זעלבע, ולכן איז עפעס וואס גייט קעגן און/אדער איז אומעגליך אין ״נאטור״, ממילא קעגן ״ג-ט״. דער טעאיסט איז אבער נישט מסכים מיט די פּאַנטעאיסטישע הנחה מעיקרא.
קעגן די צווייטע טענה קען מען זאגן אז די טענה נעמט בעצם אָן צוויי הנחות: 1). א הוכחה למציאות הא-ל מוז זיין
דעמאנסטרעטיוו ברור לגמרי. 2). מציאות הא-ל זעהט מען פון די נאטורליכע געזעצן. צו ביידע איז דער טעאיסט ל״ד מסכים (ועיין
כאן).
און פון
דוד הום ברענגט ער צו:
Hume supplies four reasons, which are a catalogue of typical Deist objections to miracles, why in fact the evidence for miracles is so negligible: (1) No miracle in history is attested by a sufficient number of men of good sense and education, of unimpeachable integrity so as to preclude deceit, of such standing and reputation so that they would have a good deal to lose by lying, and in sufficiently public a manner. (2) People crave the miraculous and will believe absurd stories, as the multitude of false miracles shows. (3) Miracles only occur among barbarous peoples. (4) All religions have their own miracles and therefore cancel each other out in that they support irreconcilable doctrines
דער טעאלאג גאטפריד לעס האט גע׳ענטפערט דערויף:
Less argues: (1) Because nature is the freely willed order of God, a miracle is just as possible as any event. Therefore, it is just as believable as any event. (2) Testimony to an event cannot be refuted by experiences and observations. Otherwise we would never be justified in believing anything outside our present experience; no new discoveries would be possible. (3) There is no contradiction between experience and Christian miracles. Miracles are different events (contraria) from experience in general, but not contradictory events (contradictoria) to experience in general
ועיין ערך די
פראבלעם פון אינדאָקשען פון הום אליינס. ובכעין זה זאגט ער טאקע:
It will be remembered that the world view that formed the backdrop to the Deist controversy was a model of the universe as a Newtonian world-machine that bound even the hands of God. So ironclad a view of natural law is, however, untenable. Natural law is today understood essentially as description, not prescription. This does not mean that it cannot serve as a basis for prediction, for it does; but our formulation of a natural law is never so certain as to be beyond reformulation under the force of observed facts. Thus an event cannot be ruled out simply because it does not accord with the regular pattern of events. The advance of modern physics over the Newtonian world-machine is not that natural law does not exist, but that our formulation of it is not absolutely final
ער ברענגט צו פון
דר. סטיפען בּילינסקי אז׳ן זאגן אז ״א נס איז קעגן די
געזעצן פון נאטור״ מאכט נישט קיין סענס. ווייל אדער איז די הגדרה פון א ״געזעץ פון נאטור״ אז ״עס וועט האלטן ווי לאנג עס איז נישטא עפעס אנדערש נאטורליך דערקעגן.״ דאס זאגט אבער גארנישט צו ווען ג-ט איז דערקעגן. אדער קען די הגדרה זיין אז ״עס וועט האלטן ווי לאנג עס איז נישטא עפעס אנדערש נאטורליך אדער אובערנאטורליך דערקעגן.״ אין אזא פאל איז ווייטער נישט געבראכן געווארן די געזעץ דורך א נס וויבאלד ג-ט האט זיך טאקע קעגנגעשטעלט. א ״נס״ באדייט פשוט אז עס איז ״נאטורליך אומעגליך״ און טערמינען פון די ריין נאטורליכע פועלים.
ער ענדיגט צו:
Perhaps Pascal was right in maintaining that God has given evidence sufficiently clear for those with an open heart, but sufficiently vague so as not to compel those whose hearts are closed
***
דער קריסטליכער טעאלאג דר. רענדעל ראַוּסער האט
שטארקע טענות קעגן דר. וויליאם לעין קרעיג׳ס
פארטיידיגונג פון מצות כריתת עמלק והחרמת ז׳ עממין. ער איז אויך נישט מסכים מיט
דר. פּאָל קאָפּען וועלכע האלט ענליך (הגם, דר. קאָפּען האט יא זעהט אויס
צוריקגעצויגן). דר. ראַוּסער
טענה׳ט אז מ׳דארף צו גיין פארקערט: נישט טענה׳ן אז וויבאלד ג-ט האט דאס באפוילן קען נישט זיין אז ער איז רחום וכו׳, נאר וויבאלד ער איז דער אָלטימעט רחום קען נישט זיין אז ער האט דאס באפוילן.
ער שרייבט:
The most glaring limitation of the irredeemable culture argument concerns the seemingly gratuitous slaughter of infants and small children. In response, Copan offers his "mercy killing" argument: "What then of the children? Death would be a mercy, as they would be ushered into the presence of God and spared the corrupting influences of a morally decadent culture." In short, Copan would have us believe that the Israelites were saving the Canaanite children from their own fate, rather like the marines in the film Aliens who mercifully kill the pitiful wretches that are incubating alien spawn. But if we have no guidelines to determine when a culture is irredeemable, then we cannot determine when a mercy killing is justified since the latter is dependent on the former. Hence, these two arguments fall together. In addition, the claim that an infant could be so formed by its culture that it would have to be killed is most doubtful
ולגבי די טענה אז וויבאלד ג-ט האט זיי באשאפען קען ג-ט טוהן מיט זייערע לעבענס וויאזוי ער פארשטייט און וויל, טענה׳ט ער:
Copan seems to progress from a relatively uncontroversial claim to a very contentious one. We may grant Copan the following:
(a) God can rightly allow creatures to die
(b) God can rightly allow creatures to be killed
(c) God can rightly kill creatures
(d) God can rightly direct some creatures to kill other creatures
But even granting (a)-(d), it is by no means obvious that we must also accept (e):
(e) God can rightly direct a human being to kill a healthy baby
Not only is this by no means obvious; it seems to me obviously false
ער זאגט אז אפילו מ׳זאל שוין יא טרעפן עפעס אַן הצתדקות אויף אזא באפעהל, איז דאס אבער פראבלעמאטיש פון די טבע וואס דאס איז מקנה אינעם מענטש המקיימו; וג״כ בכל הדורות וואו מ׳קען דאס נוצן אלס פּרעצעדענט. (וידוע מש״כ האוהחה״ק עה״פ, דברים יג חי, ונתן לך רחמים, וואו הקב״ה האט געגעבן א הבטחה אז דאס וועט נישט פאסירן לגבי הריגת עיר הנידחת ע״ש. אבער למעשה איז זיך דאס פארלאזט אויף א נס.)
וע״ע
לעיל במה שהבאתי מדבריו בענין זה.
דר. קאָפּען שרייבט:
John Barton warns (Ethics and the Old Testament, 1998) that there can be no “simple route” to dealing with Old Testament ethics. Bruce Birch (Let Justice Roll Down, 1991) considers Old Testament ethics as something of a “patchwork quilt.” Any treatment of the Hebrew Bible with regard to ethics, especially as an ethical resource to contemporary communities, must acknowledge the impediment created by the simple fact that these texts are rooted in a cultural context utterly unlike our own, with moral presuppositions and categories that are alien and in some cases repugnant to our modern sensibilities. (See Brevard S. Childs, Biblical Theology in Crisis (Philadelphia: Westminster, 1970), 125, where he notes that there is no "clear-cut answer" on how to do biblical ethics)
ער שרייבט אויך:
While the new atheists are correct in pointing out moral flaws and horrendous actions of Old Testament characters, they often imply that "if it's in the Bible, it must be approved by the author." Yet we see that many of Israel's stories involving stubbornness, treachery, and ingratitude are vivid negative role models to be avoided. The OT's "is" does not amount to "ought." (Christopher Hitchens's remarks about "the ungrateful and mutinous children of Israel" is quite right!) OT descriptions are not necessarily normative. Moreover, the hero status given by the OT to Abraham, Moses, David is rooted not in their moral perfection but more so in their uncompromising dedication to the cause of God and their rugged trust in the promises of God rather than lapsing into the idolatry of many of their contemporaries
ער ברענגט צו וואס דר. טשארלס טאַליאפערוֺי
שרייבט:
If there is a robust sense in which the cosmos belongs to God, then God's moral standing from the outset is radically unequal to ours. ... Arguably our rights [to, say, property or privacy or even life] are at least hedged if the ownership of God is taken seriously. Being thus beholden to God would not seem to entitle God to create beings solely to torment them, but if life is indeed a gift from God which no creature deserves . … then certain complaints about the created order may be checked
דא טענה׳ט דר. וויליאם לעין קרעיג אז די ז׳ עממין זענען שוין געווארענט געווארן הונדערטער יארן פאר כיבוש יהושע לשוב מדרכם הרעה, הגם עס שטייט נישט; די תורה איז נאר אינטרעסירט בנוגע בני ישראל.
(ואולי איז דאס נאך א סיבה פארוואס גרגשי איז געראטעוועט געווארן, ועיין בירושלמי שביעית פ״ו ה״א, ״והאמין לו להקב״ה״ ע״ש.)
***
אין
די דעבאטע צווישן דר. וויליאם לעין קרעיג און דר. שׁעלי קאגאן איבער צי עס פעהלט אויס מציאות הא-ל צו אביעקטיוולי קובע זיין "מאראל", ענטפערט דר. קרעיג ענליך צו די חילוק וואס הרב דר. מיכאל אברהם האט
געמאכט צווישן חוקי לאגיק און חוקי מאראל.
דא זאגט דר. קרעיג אז א געדאנק פונעם
ארגומענט פון מאראליטעט פאר מציאות הא-ל, איז אז איינמאל מ׳האט שוין א ראציאנאלע באזיס צו גלייבן אין ג-ט (מכח דעם
קאלאם קאסמאלאגישן ארגומענט וכדומה), וואס צייגט אבער נאר אויף מציאות הא-ל אבער זאגט גארנישט איבער די תוארים (במושאל) וואס דאס איז וכו׳, קען מען גיין צום
ארגומענט פון מאראליטעט, וואס שטעלט ג-ט אלס דאס גרונט דערפון, וממילא צייגט דאס אויף דעם חלק החנון ורחום און אַמניבּענעוואלענס פון וואס ג-ט איז.
(ועיין כאן.)
***
דא שרייבט דר. קרעיג איבער אַמניפּאָטענס און דאס אז ג-ט קען נישט מאכן א טעות.
דא רעדט ער איבער אַמניפּאָטענס, אַמנישיענס, און די פראבלעם פון שלעכטס.
דא זאגט ער אז טענות פון עפישׁענסי און waste אין די בריאה זענען נישט קיין טענה קעגן ג-ט, וויבאלד די זענען נאר פראבלעמען פאר פיניט ברואים וועלכע האבן נישט קיינע אינפיניט ריסאָרסעס, משא״כ ג-ט.