תשובה בענין הדפסת תמונות נשים - וועקער 15

אמר רבי יוחנן נהירנא כד הוו מטיילין (משחקין, רשב"ם) טליא וטלייתא בשוקא כבר שית עשרה וכבר שב עשרה ולא הוו חטאן.

אמר רבי יוחנן נהירנא כד הוו מטיילין (משחקין, רשב"ם) טליא וטלייתא בשוקא כבר שית עשרה וכבר שב עשרה ולא הוו חטאן.

חדשים

די ערשטע גמרא כאפ איך נישט ווי עס קומט אריין דא.
ר' פדת זאגט אז ווי די תורה האט געאסרט גילוי עריות איז עס נאר א קריבה וואס איז גילוי עריות דהיינו חיבוק ונישוק, אבער נגיעה סתם איז מותר וכ"ש בילדער אדער שמועסן וכו'

די צווייטע גמרא איז יא נוגע הלכה למעשה.
ס’בא’אנט די ספר חסידים אז מ’קען נישט זאגן שהשמחה במעונו אויב עס איז דא תערובות. די לבוש פסקנ’ט אבער אז עכשיו מורגלות הנשים בין האנשים, ואין כאן הרהורי עבירה על כך, דדמיין עלן כקאקי חיוורא מתוך רוב הרגלן בינינו, וכיון דדשו דשו.

פון די אנדערע זייט דא האסטו די גמרא אין קידושין פ”א
אמר רב כהנא אנשים מבחוץ ונשים מבפנים אין חוששין משום ייחוד אנשים מבפנים ונשים מבחוץ חוששין משום ייחוד במתניתא תנא איפכא אמר אביי חהשתא דאמר רב כהנא הכי ותנא מתניתא איפכא אנא נעביד לחומרא אביי דייר גולפי רבא דייר קנה אמר אבין סקבא דשתא ריגלא. ופירש”י, גולפי - מקום קבוצת אנשים ונשים או לדרשה או לחופה היה מסדר קנקנים של חרס הרבה ביניהם שאם יבאו זה אצל זה יקשקשו וישמע קול: דייר - לשון דרי דרי (מגילה דף יב.) שורות שורות: דייר קנה - מסדר קנים שהעובר עליהן קולם נשמע: סקבא דשתא ריגלא - ריעוע של ימות השנה ליחוד ולעבירה ימות הרגל שיש קבוצת אנשים ונשים לשמוע דרשה ונותנים ונושאים זה עם זה סקבא דדרישדור"א (רידוישידור"א: קיהיון, פגימוּת [כאן בהוראה מושאלת: נקודת התורפה]) בלע"ז כמו דמסקב להו לחמרייהו (ב"מ דף כז:):
און אויף דעם איז געבויעט די באקאנטע רמב”ם וואס פסקנ’ט אז חייבים בית דין להעמיד שוטרים ברגלים שיזהירו לכל העם כדי שלא יתערבו אנשים ונשים בבתיהם לשמחה, שמא יבואו לידי עבירה. וכן נפסק בשו”ע סי’ תקכ”ט.

נאך א גמרא אין סוכה נ”א
מאי תיקון גדול אמר רבי אלעזר כאותה ששנינו חלקה היתה בראשונה והקיפוה גזוזטרא והתקינו גשיהו נשים יושבות מלמעלה ואנשים מלמטה תנו רבנן בראשונה היו נשים מבפנים ואנשים מבחוץ והיו באים לידי קלות ראש התקינו שיהו נשים יושבות מבחוץ ואנשים מבפנים ועדיין היו באין לידי קלות ראש התקינו שיהו נשים יושבות מלמעלה ואנשים מלמטה. ופירש”י, הכל בכתב מיד ה' עלי השכיל - כל מלאכת התבנית שהודיעו הקב"ה ע"י גד החוזה ונתן הנביא. קרא אשכחו שצריך להבדיל אנשים מנשים ולעשות גדר בישראל שלא יבאו לידי קלקול:.
איך ברעינג גמרות וואס די הלכה איז, און די ברעינגסט מעשיות וואס מען האט געטין, סהאט אבער נישט קיין שייכות, סאיז אזויווי איינער וועט ברעינגען א ראיה אז מען דארף גיין מיט סימס ווייל אין סאטמאר גייט מען מיט סימס, פיין, סמיינט אבער נישט אז די הלכה איז אזוי.


ווי באקאנט לערנט מען פון דא ארויס אז תערובות אנשים ונשים איז אסור מדאורייתא, ווייל אז נישט וואחט מען נישט געקענט משנה זיין פון תבנית ביהמ”ק מקור?????????[.

חדשים

די שיינסט צו זיין א תלמיד חכם, ווייסט דאך זיכער אז רב פדת רעדט נאר מן התורה און מדרבנן האלט ער אויך אז עס איז אסור. ועיין בתוספות בעבו”ז ובשבת. און דו וווייסט זיכער די מחלוקה הרמב”ם והרמב”ן.

לגבי די חלק הלכה. ווייסט דאך אויך אז די הלכה איז סאך שטערקער אויב עס איז געבויעט אויף א מעשה. נאכדערצו מה שעשו בבית המקדש עפ”י הסנהדרין איז נישט דא שטערקער פון דעם און קיינער קען זיך נישט קריגן אויף דעם. פינטל.

די מקור אז עס איז מן התורה איז דאך די באקאנטע תשובה אין אגרות משה (ח”א סימן ל”ט) בענין המחיצות.

קהל'ס נער

בחורים און מיידלעך טאנצען צוזאמען אויפן ניגון "וע"י זה יושפע שפע רב".

די ניגון זאגט אז זיי זענען ארטאדאקסן, און דאך האבן זיי זיך נישט ציריקגעהאלטן פון דעים אזוי ווי ס'שטייט אין גמ' אז סאיז נישט קיין פראבלעים.

https://youtu.be/rp1OeIf0D0w?t=451

חדשים

ר’ פדת לייג אין די זייט עס קומט נישט אריין אין אונזער שמועס. אונז וויל מיר וויסן וואס די חכמים האבן אוועקגעשטעלט די הלכה און נישט פון דעם רעדט רב פדת.
רש”י זאגט קרא אשכחו שצריך להבדיל אנשים מנשים ולעשות גדר בישראל שלא יבאו לידי קלקול:. איך ווייס נישט וואס דו ווילסט וועגן צניעות.
לגבי מחיצה המתרת, איך האב עס שוין געוואלט שרייבן אין דיין אנדערע אשכול, אבער דארט איז די שמועס געווען מער אויפן דיין ווי אויף מחיצה המתרת, האב איך עס נישט געשריבן. יעצט אז דו ברענגסט עס נאכאמאל וועט עס שוין זיין אויף דארט אויך. וואס טייטש מחיצה המתרת? אז די מינוט וואס די מאכסט די מחיצה איז עס דיר מתיר טלטול או ישיבה בסוכה, משא”כ במחיצה בין אנשים לנשים אינה מתרת אלא לאחר מכן מותר לישב שם ופשוט.

קהל'ס נער

חדשים

ר’ פדת לייג אין די זייט עס קומט נישט אריין אין אונזער שמועס. אונז וויל מיר וויסן וואס די חכמים האבן אוועקגעשטעלט די הלכה און נישט פון דעם רעדט רב פדת.
רש”י זאגט קרא אשכחו שצריך להבדיל אנשים מנשים ולעשות גדר בישראל שלא יבאו לידי קלקול:. איך ווייס נישט וואס דו ווילסט וועגן צניעות.
לגבי מחיצה המתרת, איך האב עס שוין געוואלט שרייבן אין דיין אנדערע אשכול, אבער דארט איז די שמועס געווען מער אויפן דיין ווי אויף מחיצה המתרת, האב איך עס נישט געשריבן. יעצט אז דו ברענגסט עס נאכאמאל וועט עס שוין זיין אויף דארט אויך. וואס טייטש מחיצה המתרת? אז די מינוט וואס די מאכסט די מחיצה איז עס דיר מתיר טלטול או ישיבה בסוכה, משא”כ במחיצה בין אנשים לנשים אינה מתרת אלא לאחר מכן מותר לישב שם ופשוט.

די נקודה איז אז אפילו לויט די חכמים וואס זענען מחמיר אויף ר' פדת האלטן אויך אז נגיעה בעלמא איז מותר, זייער מח' איז נאר לגבי חו"נ.
מהיכן דנתני?, פון די גמרא’ס סחור סחור איז משמע פונקט פארקערט

קיק אין די סדר פון די גמ', נאך מען איז ציגעקימען צי קלות ראש האט מען געוואלט מאכן א מחיצה, איי מען קען דאך נישט טוישן די תבנית אויף דעים זאגט רש"י קרא אשכח מען האט שוין געטראפן עפעס א פסוק ווי מען קען אריינטייטשן אז מען זאל מאכן א מחיצה, אבער נישט אז די פסוק זאגט אז מען זאל מאכן א מחיצה, פינקט פארקערט מען האט געדארפט טרעפן עפעס א לופהאול אז מען זאל מעיגען מאכן א מחיצה.
די גמרא ברענגט זייער א אפענע פסוק. (זכריה יב, יב) וספדה הארץ משפחות משפחות לבד משפחת בית דוד לבד ונשיהם לבד אמרו והלא דברים ק"ו ומה לעתיד לבא שעוסקין בהספד ואין יצר הרע שולט בהם אמרה תורה אנשים לבד ונשים לבד עכשיו שעסוקין בשמחה ויצה"ר שולט בהם על אחת כמה וכמה. אין כאן לא לופהאל ולא געטראפן ולא אריינטייטשן.

אויב איז א חיוב צי האבן א מחיצה איז די מחיצה א מחיצה המתרת
ניין. ווייל נישט די מחיצה איז די מתיר נאר די פועל יוצא וואס געשענט נאכדעם וואס איז דא א מחיצה

חדשים

קהל'ס נער

חדשים

ר’ פדת לייג אין די זייט עס קומט נישט אריין אין אונזער שמועס. אונז וויל מיר וויסן וואס די חכמים האבן אוועקגעשטעלט די הלכה און נישט פון דעם רעדט רב פדת.
רש”י זאגט קרא אשכחו שצריך להבדיל אנשים מנשים ולעשות גדר בישראל שלא יבאו לידי קלקול:. איך ווייס נישט וואס דו ווילסט וועגן צניעות.
לגבי מחיצה המתרת, איך האב עס שוין געוואלט שרייבן אין דיין אנדערע אשכול, אבער דארט איז די שמועס געווען מער אויפן דיין ווי אויף מחיצה המתרת, האב איך עס נישט געשריבן. יעצט אז דו ברענגסט עס נאכאמאל וועט עס שוין זיין אויף דארט אויך. וואס טייטש מחיצה המתרת? אז די מינוט וואס די מאכסט די מחיצה איז עס דיר מתיר טלטול או ישיבה בסוכה, משא”כ במחיצה בין אנשים לנשים אינה מתרת אלא לאחר מכן מותר לישב שם ופשוט.

די נקודה איז אז אפילו לויט די חכמים וואס זענען מחמיר אויף ר' פדת האלטן אויך אז נגיעה בעלמא איז מותר, זייער מח' איז נאר לגבי חו"נ.
מהיכן דנתני?, פון די גמרא’ס סחור סחור איז משמע פונקט פארקערט

קיק אין די סדר פון די גמ', נאך מען איז ציגעקימען צי קלות ראש האט מען געוואלט מאכן א מחיצה, איי מען קען דאך נישט טוישן די תבנית אויף דעים זאגט רש"י קרא אשכח מען האט שוין געטראפן עפעס א פסוק ווי מען קען אריינטייטשן אז מען זאל מאכן א מחיצה, אבער נישט אז די פסוק זאגט אז מען זאל מאכן א מחיצה, פינקט פארקערט מען האט געדארפט טרעפן עפעס א לופהאול אז מען זאל מעיגען מאכן א מחיצה.
די גמרא ברענגט זייער א אפענע פסוק. (זכריה יב, יב) וספדה הארץ משפחות משפחות לבד משפחת בית דוד לבד ונשיהם לבד אמרו והלא דברים ק"ו ומה לעתיד לבא שעוסקין בהספד ואין יצר הרע שולט בהם אמרה תורה אנשים לבד ונשים לבד עכשיו שעסוקין בשמחה ויצה"ר שולט בהם על אחת כמה וכמה. אין כאן לא לופהאל ולא געטראפן ולא אריינטייטשן.

אויב איז א חיוב צי האבן א מחיצה איז די מחיצה א מחיצה המתרת
ניין. ווייל נישט די מחיצה איז די מתיר נאר די פועל יוצא וואס געשענט נאכדעם וואס איז דא א מחיצה

מדיני המצוה מה שאסרו חז״ל בזה לגדר, והוא שלא יקרץ אדם בידיו וירמז בעיניו לאחת מן העריות, ושלא לשחוק עמהם כלל. ואפילו להריח בשמים שעליהם אסרו.

. . .

ומכל מקום, לפי הדומה מכל מה שהזהירו זכרונם לברכה, אין אדם רשאי לזוז ממוסרם הטוב. ואף על פי שהוא מוצא עצמו חשוך התאוה קצת, לא יאמר "כיון שאני מוצא עצמי כן, מה אכפת לי אם אסתכל בנשים, כי יודע אני בעצמי שלא יתעורר יצרי בכך" – שהרבה אמרו כן ונכשלו. ועל זה רמזו זכרונם לברכה (סוכה נב.) באמרם כי היצר בתחילה חלש מאד, והולך ומתחזק על האדם הרבה. ואתה, בני, הזהר על זה מאד ואל יבטיחך יצרך, ואם אלף ערבים יתן לך.

וזה שאתה מוצא קצת מעשים בגמרא מראים סותרים דברי אלה, כלומר שאפילו במה שאסרו רבותינו זכרונם לברכה בנשים לא היו קצת מהן חוששין, אין זה סתירה כלל לדברי. דבמקום מצוה הוא דוקא שהיו מקילין קצת, כמו שמצינו (ברכות כ.) ברבי יוחנן דהוה יתיב אשערי טבילה כדי שיסתכלו בו הנשים וילדו בנים נאים כמותו, והוא לא היה מסתכל בהן חלילה. ורבי (כתובות יז.) ורב אחא דהוה נקיט כלתא אכתפיה למצוה שהיה עושה כן כדי לשמחה, וקצת ענינים כיוצא באלו. ועוד שהם זכרונם לברכה היו כמלאכים, שלא היה עסקם אפילו שעה קלה כי אם בתורה ובמצות, והיתה מפורסמת כוונתם לכל העולם כשמש, ולא היו מרגישים הרגש רע בשום דבר מרוב דבקותם בתורה ובמצות. אבל אנחנו עכשיו אין לנו לפרוץ אפילו גדר קטן בעניינים אלו כלל, אלא לשמור כל ההרחקים שהודיעונו זכרונם לברכה בפרט.

קהל'ס נער

חדשים

קהל'ס נער

חדשים

ר’ פדת לייג אין די זייט עס קומט נישט אריין אין אונזער שמועס. אונז וויל מיר וויסן וואס די חכמים האבן אוועקגעשטעלט די הלכה און נישט פון דעם רעדט רב פדת.
רש”י זאגט קרא אשכחו שצריך להבדיל אנשים מנשים ולעשות גדר בישראל שלא יבאו לידי קלקול:. איך ווייס נישט וואס דו ווילסט וועגן צניעות.
לגבי מחיצה המתרת, איך האב עס שוין געוואלט שרייבן אין דיין אנדערע אשכול, אבער דארט איז די שמועס געווען מער אויפן דיין ווי אויף מחיצה המתרת, האב איך עס נישט געשריבן. יעצט אז דו ברענגסט עס נאכאמאל וועט עס שוין זיין אויף דארט אויך. וואס טייטש מחיצה המתרת? אז די מינוט וואס די מאכסט די מחיצה איז עס דיר מתיר טלטול או ישיבה בסוכה, משא”כ במחיצה בין אנשים לנשים אינה מתרת אלא לאחר מכן מותר לישב שם ופשוט.

די נקודה איז אז אפילו לויט די חכמים וואס זענען מחמיר אויף ר' פדת האלטן אויך אז נגיעה בעלמא איז מותר, זייער מח' איז נאר לגבי חו"נ.
מהיכן דנתני?, פון די גמרא’ס סחור סחור איז משמע פונקט פארקערט

קיק אין די סדר פון די גמ', נאך מען איז ציגעקימען צי קלות ראש האט מען געוואלט מאכן א מחיצה, איי מען קען דאך נישט טוישן די תבנית אויף דעים זאגט רש"י קרא אשכח מען האט שוין געטראפן עפעס א פסוק ווי מען קען אריינטייטשן אז מען זאל מאכן א מחיצה, אבער נישט אז די פסוק זאגט אז מען זאל מאכן א מחיצה, פינקט פארקערט מען האט געדארפט טרעפן עפעס א לופהאול אז מען זאל מעיגען מאכן א מחיצה.
די גמרא ברענגט זייער א אפענע פסוק. (זכריה יב, יב) וספדה הארץ משפחות משפחות לבד משפחת בית דוד לבד ונשיהם לבד אמרו והלא דברים ק"ו ומה לעתיד לבא שעוסקין בהספד ואין יצר הרע שולט בהם אמרה תורה אנשים לבד ונשים לבד עכשיו שעסוקין בשמחה ויצה"ר שולט בהם על אחת כמה וכמה. אין כאן לא לופהאל ולא געטראפן ולא אריינטייטשן.

אויב איז א חיוב צי האבן א מחיצה איז די מחיצה א מחיצה המתרת
ניין. ווייל נישט די מחיצה איז די מתיר נאר די פועל יוצא וואס געשענט נאכדעם וואס איז דא א מחיצה

הצד השווה שבהן אז די אלע זענען לטפהאול'ס אדער אין לומדישע שפראך "אסמכתא".
ווען מען לערנט פשוט פשט מיינט עס נישט קיין איינס פון די דוחקים.

מי אני

די לשון החינוך ביי מצות שלא להתעדן באחת מכל העריות/קריבה (מצוה קפח) איז טאקע:

מדיני המצוה מה שאסרו חז״ל בזה לגדר, והוא שלא יקרץ אדם בידיו וירמז בעיניו לאחת מן העריות, ושלא לשחוק עמהם כלל. ואפילו להריח בשמים שעליהם אסרו.

. . .

ומכל מקום, לפי הדומה מכל מה שהזהירו זכרונם לברכה, אין אדם רשאי לזוז ממוסרם הטוב. ואף על פי שהוא מוצא עצמו חשוך התאוה קצת, לא יאמר "כיון שאני מוצא עצמי כן, מה אכפת לי אם אסתכל בנשים, כי יודע אני בעצמי שלא יתעורר יצרי בכך" – שהרבה אמרו כן ונכשלו. ועל זה רמזו זכרונם לברכה (סוכה נב.) באמרם כי היצר בתחילה חלש מאד, והולך ומתחזק על האדם הרבה. ואתה, בני, הזהר על זה מאד ואל יבטיחך יצרך, ואם אלף ערבים יתן לך.

אבער איה״נ לויט ר׳ פדת, עפ״י רש״י ור״ת בשבת שם, וואס קריגט זיך אויף די רבנן דארט, וועט סתם קריבה (ואפילו ממש) פון הוא בבגדו והיא בבגדה (וואו ס׳איז דא סיי שינוי און סיי דיעות להזכיר זה את זה שלא יבאו לידי עבירה) נישט זיין אסור מדרבנן אויך נישט. ‏(זאגסט, אז הגם ר׳ פדת איז טאקע דער יחיד און מ׳פסק׳נט נישט ווי ער, איז אבער דא די באקאנטע משניות בעדיות בפ״א מ״ה-ו.)

דער חינוך שרייבט דארט לגבי די גמרא בברכות כ. ובכתובות יז.

וזה שאתה מוצא קצת מעשים בגמרא מראים סותרים דברי אלה, כלומר שאפילו במה שאסרו רבותינו זכרונם לברכה בנשים לא היו קצת מהן חוששין, אין זה סתירה כלל לדברי. דבמקום מצוה הוא דוקא שהיו מקילין קצת, כמו שמצינו (ברכות כ.) ברבי יוחנן דהוה יתיב אשערי טבילה כדי שיסתכלו בו הנשים וילדו בנים נאים כמותו, והוא לא היה מסתכל בהן חלילה. ורבי (כתובות יז.) ורב אחא דהוה נקיט כלתא אכתפיה למצוה שהיה עושה כן כדי לשמחה, וקצת ענינים כיוצא באלו. ועוד שהם זכרונם לברכה היו כמלאכים, שלא היה עסקם אפילו שעה קלה כי אם בתורה ובמצות, והיתה מפורסמת כוונתם לכל העולם כשמש, ולא היו מרגישים הרגש רע בשום דבר מרוב דבקותם בתורה ובמצות. אבל אנחנו עכשיו אין לנו לפרוץ אפילו גדר קטן בעניינים אלו כלל, אלא לשמור כל ההרחקים שהודיעונו זכרונם לברכה בפרט.

די לשון פונעם רמב״ם לגבי די ל״ת דאורייתא בספר המצות לאו שנג איז, ״כגון חבוק ונשיקה והדומה להם מן הפעולות הזרות״ ע״ש, ונכפל בריש הלכות איסורי ביאה פכ״א ה״א ע״ש. ובהלכה ב שם איז לשחק עמה מדרבנן ומכין אותו מכת מרדות ע״ש.

איך זע אז דו קומסט מיט א הנחה אז עס איז נישטא קיין איסור מדרבנן פון תערובות אנשים ונשים. און דו ווילסט דאס אריינלערנען אין די גמרא. אויף דעם זאג איך דיר פארקערט. פשטות הגמרא איז דא א איסור. נאר וועגן דא גמרא פון קאקי חיוורי איז דא וואס ווילן זאגן א סברא אז אויב מ’איז מורגל אנשים ונשים און עס ברענגט נישט לידי הרהור איז נישטא קיין איסור.[

חדשים

מי אני

די לשון החינוך ביי מצות שלא להתעדן באחת מכל העריות/קריבה (מצוה קפח) איז טאקע:

מדיני המצוה מה שאסרו חז״ל בזה לגדר, והוא שלא יקרץ אדם בידיו וירמז בעיניו לאחת מן העריות, ושלא לשחוק עמהם כלל. ואפילו להריח בשמים שעליהם אסרו.

. . .

ומכל מקום, לפי הדומה מכל מה שהזהירו זכרונם לברכה, אין אדם רשאי לזוז ממוסרם הטוב. ואף על פי שהוא מוצא עצמו חשוך התאוה קצת, לא יאמר "כיון שאני מוצא עצמי כן, מה אכפת לי אם אסתכל בנשים, כי יודע אני בעצמי שלא יתעורר יצרי בכך" – שהרבה אמרו כן ונכשלו. ועל זה רמזו זכרונם לברכה (סוכה נב.) באמרם כי היצר בתחילה חלש מאד, והולך ומתחזק על האדם הרבה. ואתה, בני, הזהר על זה מאד ואל יבטיחך יצרך, ואם אלף ערבים יתן לך.

אבער איה״נ לויט ר׳ פדת, עפ״י רש״י ור״ת בשבת שם, וואס קריגט זיך אויף די רבנן דארט, וועט סתם קריבה (ואפילו ממש) פון הוא בבגדו והיא בבגדה (וואו ס׳איז דא סיי שינוי און סיי דיעות להזכיר זה את זה שלא יבאו לידי עבירה) נישט זיין אסור מדרבנן אויך נישט. ‏(זאגסט, אז הגם ר׳ פדת איז טאקע דער יחיד און מ׳פסק׳נט נישט ווי ער, איז אבער דא די באקאנטע משניות בעדיות בפ״א מ״ה-ו.)

דער חינוך שרייבט דארט לגבי די גמרא בברכות כ. ובכתובות יז.

וזה שאתה מוצא קצת מעשים בגמרא מראים סותרים דברי אלה, כלומר שאפילו במה שאסרו רבותינו זכרונם לברכה בנשים לא היו קצת מהן חוששין, אין זה סתירה כלל לדברי. דבמקום מצוה הוא דוקא שהיו מקילין קצת, כמו שמצינו (ברכות כ.) ברבי יוחנן דהוה יתיב אשערי טבילה כדי שיסתכלו בו הנשים וילדו בנים נאים כמותו, והוא לא היה מסתכל בהן חלילה. ורבי (כתובות יז.) ורב אחא דהוה נקיט כלתא אכתפיה למצוה שהיה עושה כן כדי לשמחה, וקצת ענינים כיוצא באלו. ועוד שהם זכרונם לברכה היו כמלאכים, שלא היה עסקם אפילו שעה קלה כי אם בתורה ובמצות, והיתה מפורסמת כוונתם לכל העולם כשמש, ולא היו מרגישים הרגש רע בשום דבר מרוב דבקותם בתורה ובמצות. אבל אנחנו עכשיו אין לנו לפרוץ אפילו גדר קטן בעניינים אלו כלל, אלא לשמור כל ההרחקים שהודיעונו זכרונם לברכה בפרט.

די לשון פונעם רמב״ם לגבי די ל״ת דאורייתא בספר המצות לאו שנג איז, ״כגון חבוק ונשיקה והדומה להם מן הפעולות הזרות״ ע״ש, ונכפל בריש הלכות איסורי ביאה פכ״א ה״א ע״ש. ובהלכה ב שם איז לשחק עמה מדרבנן ומכין אותו מכת מרדות ע״ש.

איך האב נישט קיין פראבלעם אז קהלס נער נעמט אן ווי ר’ פדת און לפי די שיטה וואס האלט אז ער איז מתיר אפילו בדרבנן (וזהו דוחק גדול בעיני, אבל אי”ז הנידון כאן). נאר גיין זאגן אז עס עקזיסטירט נישט אזא איסור דאס איז אבסורד.

קהל'ס נער

איך זע אז דו קומסט מיט א הנחה אז עס איז נישטא קיין איסור מדרבנן פון תערובות אנשים ונשים. און דו ווילסט דאס אריינלערנען אין די גמרא. אויף דעם זאג איך דיר פארקערט. פשטות הגמרא איז דא א איסור. נאר וועגן דא גמרא פון קאקי חיוורי איז דא וואס ווילן זאגן א סברא אז אויב מ’איז מורגל אנשים ונשים און עס ברענגט נישט לידי הרהור איז נישטא קיין איסור.[

/
קאקי חיורי און די מעשה פון טאנצן מיט די כלה אויפו אקסל, איז די הלכה, די מעשה מיט בית דין איז תקנות וואס די לאקאלע בית דין מאכט אזויווי התאחדות צי ווער.

קהל'ס נער

חדשים

מי אני

די לשון החינוך ביי מצות שלא להתעדן באחת מכל העריות/קריבה (מצוה קפח) איז טאקע:

מדיני המצוה מה שאסרו חז״ל בזה לגדר, והוא שלא יקרץ אדם בידיו וירמז בעיניו לאחת מן העריות, ושלא לשחוק עמהם כלל. ואפילו להריח בשמים שעליהם אסרו.

. . .

ומכל מקום, לפי הדומה מכל מה שהזהירו זכרונם לברכה, אין אדם רשאי לזוז ממוסרם הטוב. ואף על פי שהוא מוצא עצמו חשוך התאוה קצת, לא יאמר "כיון שאני מוצא עצמי כן, מה אכפת לי אם אסתכל בנשים, כי יודע אני בעצמי שלא יתעורר יצרי בכך" – שהרבה אמרו כן ונכשלו. ועל זה רמזו זכרונם לברכה (סוכה נב.) באמרם כי היצר בתחילה חלש מאד, והולך ומתחזק על האדם הרבה. ואתה, בני, הזהר על זה מאד ואל יבטיחך יצרך, ואם אלף ערבים יתן לך.

אבער איה״נ לויט ר׳ פדת, עפ״י רש״י ור״ת בשבת שם, וואס קריגט זיך אויף די רבנן דארט, וועט סתם קריבה (ואפילו ממש) פון הוא בבגדו והיא בבגדה (וואו ס׳איז דא סיי שינוי און סיי דיעות להזכיר זה את זה שלא יבאו לידי עבירה) נישט זיין אסור מדרבנן אויך נישט. ‏(זאגסט, אז הגם ר׳ פדת איז טאקע דער יחיד און מ׳פסק׳נט נישט ווי ער, איז אבער דא די באקאנטע משניות בעדיות בפ״א מ״ה-ו.)

דער חינוך שרייבט דארט לגבי די גמרא בברכות כ. ובכתובות יז.

וזה שאתה מוצא קצת מעשים בגמרא מראים סותרים דברי אלה, כלומר שאפילו במה שאסרו רבותינו זכרונם לברכה בנשים לא היו קצת מהן חוששין, אין זה סתירה כלל לדברי. דבמקום מצוה הוא דוקא שהיו מקילין קצת, כמו שמצינו (ברכות כ.) ברבי יוחנן דהוה יתיב אשערי טבילה כדי שיסתכלו בו הנשים וילדו בנים נאים כמותו, והוא לא היה מסתכל בהן חלילה. ורבי (כתובות יז.) ורב אחא דהוה נקיט כלתא אכתפיה למצוה שהיה עושה כן כדי לשמחה, וקצת ענינים כיוצא באלו. ועוד שהם זכרונם לברכה היו כמלאכים, שלא היה עסקם אפילו שעה קלה כי אם בתורה ובמצות, והיתה מפורסמת כוונתם לכל העולם כשמש, ולא היו מרגישים הרגש רע בשום דבר מרוב דבקותם בתורה ובמצות. אבל אנחנו עכשיו אין לנו לפרוץ אפילו גדר קטן בעניינים אלו כלל, אלא לשמור כל ההרחקים שהודיעונו זכרונם לברכה בפרט.

די לשון פונעם רמב״ם לגבי די ל״ת דאורייתא בספר המצות לאו שנג איז, ״כגון חבוק ונשיקה והדומה להם מן הפעולות הזרות״ ע״ש, ונכפל בריש הלכות איסורי ביאה פכ״א ה״א ע״ש. ובהלכה ב שם איז לשחק עמה מדרבנן ומכין אותו מכת מרדות ע״ש.

איך האב נישט קיין פראבלעם אז קהלס נער נעמט אן ווי ר’ פדת און לפי די שיטה וואס האלט אז ער איז מתיר אפילו בדרבנן (וזהו דוחק גדול בעיני, אבל אי”ז הנידון כאן). נאר גיין זאגן אז עס עקזיסטירט נישט אזא איסור דאס איז אבסורד.

ר' פדת האלט אז אפילו חיבוק ונישוק איז מותר, אבער אפילו לויט די רבנן זיי קריגן זיך נאר אויף חו"נ אבער נגיעה סתם איז מותר, וכל שכן "תערובת" מחיצות תמונות וכו'

קהל'ס נער

ר' פדת האלט אז אפילו חיבוק ונישוק איז מותר, אבער אפילו לויט די רבנן זיי קריגן זיך נאר אויף חו"נ אבער נגיעה סתם איז מותר, וכל שכן "תערובת" מחיצות תמונות וכו'

דע שאין מחלוקת בין ר' פדת וחביריו בזה [האם הוא דאורייתא או לא] אבל המאמר הזה על שאלתם בנדה אם מותרת לשכב עם בעלה במטה אחת היא בבגדה והוא בבגדו ואע"פ שיש בישנים במטה אחת קריבה וחמום זה בזה כענין אם ישכבו שנים וחם להם וכל שישנים במטה אחת אי אפשר להם בלא נגיעה וכדאיתמר התם (ברכות כד:) והא איכא עגבות, ויש בהם עוד חשש ביאה ובא רב יוסף לאסור מטעם חשש הביאה כדרך שאסרו בעוף שלא יעלה עם הגבינה בשלחן אחד ואע"פ שאכילתו מדבריהם, וכל שכן בזה ששכיבתן במטה אחת קריבה והנאה זה מזה. ואמרו במדרש שהכתוב ביחזקאל (חי ו) ואת אשת רעהו לא טמא ואל אשה נדה לא קרב, מקיש אשה נדה לאשת רעהו מה אשת רעהו הוא בבגדו והיא בבגדה אסור, כלומר שהדבר ידוע שבאשת רעהו אסור הוא לעשות כן שאפילו ההסתכלות בה אסור וקולה ערוה והכתוב מזהיר ממנה (משלי ה ח) הרחק מעליה דרכך ואל תקרב אל פתח ביתה, שאפילו בלא ייחוד שאינן באין עתה לידי ביאה מנעונו הכתובים מזה, וא"כ אף נדה והעריות של שאר אסורות לגמרי מטעם הקריבה ואפילו לא יבאו לידי ביאה משום שינוי דעות, ועל זה אמרו ופליגא דר' פדת שהוא סובר שאין איסור בעריות של שאר אלא בגלוי הערוה וא"כ לא הוקשו לאשת איש שהכל מודים בה שהוא אסור שהרי שלמה צווח כן.

ששם שאלו נדה מהו שתישן עם בעלה הוא בבגדו והיא בבגדה והשיבו שהוא אסור משום דאתקש לאשת איש ועל זה אמרו ופליגא דרבי פדת היינו שיהא אסור הוא בבגדו וכו' שהוא סובר שלא אסרה תורה רק קירוב של גלוי עריות דהיינו הקירוב שרגילים לעשות כאשר ירצו לגלות ערוה שהוא בקירוב בשר, הרי א"כ שאין הברייתא חולקת עליו רק אדרבה דעתם שוה והשתא אתיא שפיר כל אותה הסוגיא ותתישב למה לא הביאו איסור קירוב לנדה מפסוק לא תקרב האמור בה, וזה כי הם היו שואלים כשהוא בבגדו וכו' וזה הפסוק אינו מדבר אלא בקירוב בשר דוקא. וגם דברי ר' פדת יתפרשו כפשוטם שאמר לא אסרה תורה אלא קריבה וכו' שפירש מן התורה אין אסור אלא בקירוב בשר אבל מדרבנן ודאי אסור.

. . .

זה הלאו משמע דוקא כשהוא עושה חבוק ונשוק דרך חיבת ביאה [ואינו כש]עושה כי אם דרך אהבת קורבה.

והנ"ל בזה שאף הרמב"ם מודה דבההיא סוגיא איסורא דאורייתא ליכא מאן דאמר בשום צד ולא נעלם זה ממנו אבל לבו ראה כי אותה סוגיא אינה ענין לענינו כי הקריבות שאינן של גילוי ערוה שהוא אסר אותן מדאורייתא פירשן וזכרן בשמן שבמאמרו הקצר הזה כתב הזהיר מהקרב אל אחת מהעריות אפילו בלא ביאה כגון חיבוק ונישוק והדומה להן וכו', ובחבורו הגדול כתב כל הבא על ערוה מן העריות דרך איברים או שחבק ונשק דרך תאוה ונהנה בקירוב בשר הרי זה לוקה מן התורה ע"כ, והנה כי כן אין לו להרמב"ן עליו תרעומת כלל מסוגיא דשבת שכולה בהוא בבגדו והיא בבגדה וקיימא בהך ודאי קיל טפי מכל שאר הקריבות שזכרן הרמב"ם דהא התם בגמ' אפי' מדרבנן הוו בעו למשרייה משום דאיכא דעות ואיכא שינוי, ורש"י ג"כ כתב בהדיא גלוי עריות תשמיש ממש ושאר קורבה ואפי' קירוב בשר מדרבנן והיא בבגדה אפי' מדרבנן ליכא למגזר ע"כ, וזה כתבו בר' פדת וממנו נקח דמאן דפליג עליה בהיא בבגדה וסבר דמדרבנן אסור בשאר קריבות דחמירי טפי סבר דמדאורייתא אסירי ובברייתא דספרא דמפיק להו מלא תקרבו לגלות ערוה ולפיכך פסק הרב כההיא ברייתא דמאן דפליג אר' פדת אתי כוותה.

חדשים

קהל'ס נער

איך זע אז דו קומסט מיט א הנחה אז עס איז נישטא קיין איסור מדרבנן פון תערובות אנשים ונשים. און דו ווילסט דאס אריינלערנען אין די גמרא. אויף דעם זאג איך דיר פארקערט. פשטות הגמרא איז דא א איסור. נאר וועגן דא גמרא פון קאקי חיוורי איז דא וואס ווילן זאגן א סברא אז אויב מ’איז מורגל אנשים ונשים און עס ברענגט נישט לידי הרהור איז נישטא קיין איסור.[

/
קאקי חיורי און די מעשה פון טאנצן מיט די כלה אויפו אקסל, איז די הלכה, די מעשה מיט בית דין איז תקנות וואס די לאקאלע בית דין מאכט אזויווי התאחדות צי ווער.

דאס אז ער מוז צוקומען צו קאקי חיוורי ווייזט אז ער האט אויך אנגענומען די איסור, ער האט נאר געטראפן א חידוש’דיגע היתר.

חדשים

קהל'ס נער

די
ר' פדת האלט אז אפילו חיבוק ונישוק איז מותר, אבער אפילו לויט די רבנן זיי קריגן זיך נאר אויף חו"נ אבער נגיעה סתם איז מותר, וכל שכן "תערובת" מחיצות תמונות וכו'

דו האלטס אין איין איבערזאגן די זעלבע זאך אן קיין דעקונג. נאכדערצו די גמרא זאגט קלאר אנדערש ווי דיר. סחור סחור אמדינן לנזירא.

קהל'ס נער

רב אדא בר אהבה מרכיב לה אכתפיה ומרקד א"ל רבנן אנן מהו למעבד הכי א"ל אי דמיא לכון כי כשורא לחיי ואי לא לא
כתובות (דף יז.)

דעת רוב ראשונים שהסתכלות בנשים כשאינה לשם זנות אינה אסורה אלא מדרבנן ושלא כרבינו יונה שאסורה מן התורה.

והנה בריטב״א בסוף מסכת קדושין והובא בפתחי תשובה באבן העזר סימן כ״א סעיף קטן ג׳ כתב שאיסור הסתכלות וכו׳ תלוי לפי מה שאדם מכיר בעצמו אם נכנע יצרו או לא, וסיים שאין ראוי להקל אלא בחסיד גדול, ובספר החינוך מצוה קפ״ח והובא באוצר הפוסקים סעיף קטן י׳׳ט אות ב׳ כתב שאין לנו עכשיו לפרוץ אפילו כל גדר קטן בענינים אלו. אבל בים של שלמה במסכת קדושין פרק ד׳ אות כ״ה הביא דברי הריטב״א, וכתב בהקדמה הכל לפי מה שעיניו רואות וגם שמושל ביצרו ויכול להתגבר עליו מותר לו לדבר ולהסתכל בערוה ולשאול בשלומה ועל זה סומכים כל העולם שמשתמשים ומדברים ומסתכלים בנשים.

בדבר שנתפשט שפיר יכולים העולם לסמוך שאינם נכשלים בהסתכלות וכו׳ ואז יש ליחיד להחמיר בשעת הצורך.

עצי שטים

קהל'ס נער

בחורים און מיידלעך טאנצען צוזאמען אויפן ניגון "וע"י זה יושפע שפע רב".

די ניגון זאגט אז זיי זענען ארטאדאקסן, און דאך האבן זיי זיך נישט ציריקגעהאלטן פון דעים אזוי ווי ס'שטייט אין גמ' אז סאיז נישט קיין פראבלעים.

https://youtu.be/rp1OeIf0D0w?t=451

די קליפ איז ידוע, מען זעט עס גלייך ווען מען קומט אריין אין די יד ושם מוזיעם. די ווידיא איז גענומען געווארן הארט פארן קריג ביי די באקאנטע חתונה פון די בת יחידה פונעם מנחת אלעזר מיטן (שפעטער באקאנטן) מזרחיסט ר' ברוכ'ל (די טאטע פון די היינטיגע מונקאטשער און דינובע רבי'ס) די טענץ זענען פון די ציוניסטישע מוידן און מוידקעס וואס האבן זיך באטייליגט ביי די חתונה. מונקאטש איז געווען א שטאט מיט א ריזיגע פעסטונג פון די ציוניסטישע באוועגונג.

berlbalaguleh

תרמב: דו ביסט גערעכט מיט דעם אז די טענץ פון די בחורים און מיידלעך אין מונקאטש איז נישט געווען ביי די חתונה פון מונקאטשער רב'ס טאכטער. ס'איז 2 באזונדערע פילמס. די טענצערס זענען געקומען פון פרומע חסיד'ישע משפחות. ווייל די ציוניסטישע פארטיי איז געווען זייער שטארק דארט. זיי האבן געהאט (בערך) 2,000 מעמבערס. נאר זיי זינגען נישט התקוה. זיי זינגען.."ועי"ז יושפע שפע רב בכל העולמות"...!

זיי זענען געווען אזוי גרויס אין צאל אז וולאדימיר, זאב זשאבאטינסקי איז ספעציעל אראפגעקומען קיין מונקאטש. צו האלטן א דרשה פאר די ציוניסטישע יוגנטליכע. און דער (הייליגער) ר' ברוכ'ל ראבינאוויטש דער פארציווער רבי איז אויך געגאנגען צו הערן זשאבאטינסקי.

תרמב

איך האב געזעהן א לענגערע ווידיאו ווי עטליכע אלטע מונקאטשע אפשטאמיגע שמועסן איבער די ווידיאו

מי אני

ס'איז א מחלוקת בין הב"ש באה"ע סימן כ ס"ק א והש"ך ביו"ד סימן קצה ס"ק כ. דער ב"ש האלט אז להרמב"ם איז אסור מדאורייתא כל מיני נגיעה, ואפילו אם אינו עושה דרך חיבה, לערוה (הגם ביי פנויה איז עס נישט ביהרג ואל יעבור (ולכאורה מיירי כשאינה נדה וחייבי כריתות)). משא"כ להש"ך כשאינו עושה דרך חיבה הוי רק מדרבנן להרמב"ם, ולכן יש להתיר לצורך או כשהן כקאקי חיורי וכשורא וכדומה. דער בני בנים פארלאזט זיך אויף דעם בח"א סימן לז-לט ובח"ג סימן יא להתיר לחיצת יד לאשה במקום צורך. ער צייכענט צו בח"ג צום טו"ז באו"ח סימן תרטו אז נגיעה בעלמא באשה (שלא באשתו נדה) איז מותר אפילו מדרבנן ע"ש.

ולגבי הסתכלות ברענגט ער צו דארט בח"א סימן לז:

דעת רוב ראשונים שהסתכלות בנשים כשאינה לשם זנות אינה אסורה אלא מדרבנן ושלא כרבינו יונה שאסורה מן התורה.

והנה בריטב״א בסוף מסכת קדושין והובא בפתחי תשובה באבן העזר סימן כ״א סעיף קטן ג׳ כתב שאיסור הסתכלות וכו׳ תלוי לפי מה שאדם מכיר בעצמו אם נכנע יצרו או לא, וסיים שאין ראוי להקל אלא בחסיד גדול, ובספר החינוך מצוה קפ״ח והובא באוצר הפוסקים סעיף קטן י׳׳ט אות ב׳ כתב שאין לנו עכשיו לפרוץ אפילו כל גדר קטן בענינים אלו. אבל בים של שלמה במסכת קדושין פרק ד׳ אות כ״ה הביא דברי הריטב״א, וכתב בהקדמה הכל לפי מה שעיניו רואות וגם שמושל ביצרו ויכול להתגבר עליו מותר לו לדבר ולהסתכל בערוה ולשאול בשלומה ועל זה סומכים כל העולם שמשתמשים ומדברים ומסתכלים בנשים.

בדבר שנתפשט שפיר יכולים העולם לסמוך שאינם נכשלים בהסתכלות וכו׳ ואז יש ליחיד להחמיר בשעת הצורך.

ולגבי ריקודין מעורבים זאגט ער אז לדעת הכלבו ומהר״י מינץ פשוט שאין בריקודים סתם [מעגל] איסור מהתורה, און ווייל דאס איז נישט בגדר חיבוק ונישוק אף שהיא בדרך חיבה, וכן הוא שיטת הרמב"ם. הגם ער ברענגט צו ראשונים וואס האבן דאס גע'אסר'ט מדרבנן (עכ"פ בפרהסיא או כשאינו אוחז ידה רק לשעה), און ער פירט טאקע אויס אז וויבאלד עס איז נאר א מדרבנן דארף מען נישט מוחה זיין דערויף אם לא ישמעו און עס איז אויך גאר counterproductive צו מגזים זיין אז דאס איז אַן איסור דאורייתא כדי להפריש את העם מאיסור. ע"ש באריכות.

דער אגרות משה באה"ע ח"ב סימן יג האט אבער יא געהאלטן (אלס "דבר פשוט") אז ריקודין מעורבין איז אסור מדאורייתא להרמב"ם ע"ש.

R. Shlomo Dayan, the editor of the second volume of Mayim hayim, the responsa of R. Joseph Messas (1892-1974), admitted to me that he regrets including Messas' controversial responsum in which he ruled that there is no obligation for married women to cover their hair

. . .

we find an example of censorship in the writings of R. Joseph Hayim of Baghdad (1832-1909). R. Joseph Hayim remains one of the most influential Sephardi halakhists, and is unusual in that he also wrote a halakhic work in the vernacular (Arabic), designed to be read by women. In this book (ch. 17), he discussed the matter of women covering their hair, a practice whose obligatory nature has been the subject of some dispute in recent years. The fundamental issue is whether there is an obligation for married women to cover their hair at all times and places, or only in a society in which this is the norm. According to the latter assumption, when women generally go around with uncovered heads, there is no such obligation

R. Joseph Hayim states that in Europe married Jewish women generally did not cover their hair. He quotes the justification offered by European Jews that since all women, Jewish and non-Jewish, go about with uncovered hair, this does not arouse sexual thoughts in men. He concludes: "These are their words which they answer for this practice, and we do not have a reply to push off this answer of theirs." In other words, R. Joseph Hayim acknowledges that the practice of European Jewish women to go around with uncovered hair can be justified, and is not to be regarded as sinful. When
R. Joseph Hayim's book was translated into Hebrew, the sentence just quoted was deleted. By doing so, a significant halakhic opinion was removed from the public eye - exactly the aim of the censor

מי אני

הרב דר. מלך שפירא שרייבט לגבי כיסוי ראש לנשים והתשובה של הר״י משאש:

R. Shlomo Dayan, the editor of the second volume of Mayim hayim, the responsa of R. Joseph Messas (1892-1974), admitted to me that he regrets including Messas' controversial responsum in which he ruled that there is no obligation for married women to cover their hair

. . .

we find an example of censorship in the writings of R. Joseph Hayim of Baghdad (1832-1909). R. Joseph Hayim remains one of the most influential Sephardi halakhists, and is unusual in that he also wrote a halakhic work in the vernacular (Arabic), designed to be read by women. In this book (ch. 17), he discussed the matter of women covering their hair, a practice whose obligatory nature has been the subject of some dispute in recent years. The fundamental issue is whether there is an obligation for married women to cover their hair at all times and places, or only in a society in which this is the norm. According to the latter assumption, when women generally go around with uncovered heads, there is no such obligation

R. Joseph Hayim states that in Europe married Jewish women generally did not cover their hair. He quotes the justification offered by European Jews that since all women, Jewish and non-Jewish, go about with uncovered hair, this does not arouse sexual thoughts in men. He concludes: "These are their words which they answer for this practice, and we do not have a reply to push off this answer of theirs." In other words, R. Joseph Hayim acknowledges that the practice of European Jewish women to go around with uncovered hair can be justified, and is not to be regarded as sinful. When
R. Joseph Hayim's book was translated into Hebrew, the sentence just quoted was deleted. By doing so, a significant halakhic opinion was removed from the public eye - exactly the aim of the censor

ומותר להסתכל בכלה בשעת ברכה ואף על פי שהיא אשת איש והיא ערוה, ואסור להסתכל בה אחרי כן אלא אם כן לא נתכוון לידע צורתה. והאשה הפנויה, מותר לאותם שאינה לו ערוה ליהנות בהסתכל ביופיה, ואין בזה איסור אלא על דרך צניעות והפרישות והוא מן הדברים המותרים כדי שלא יגע באיסור, כי החסידים מרחיקין דברים כאילו ואף על פי שהן מותרים, מחשש שתנשא אותה אשה וירגיל עמה כמו שהיה עושה לפנים, וכן פירשו בפירוש זה שאמר איוב "ברית כרתי לעיני ומה אתבונן על בתולה" (איוב לא א), אבל אינו אסור. אבל אם היה מסתכל בה לידע אם היא יפת מראה כדי שישאנה, או אם היא כעורה ולא ישאנה, זה ראוי לעשות והתורה מצוה על זה, ואנשי מעשה מבעלי תורה מכוונים לעשותו.

מי אני

ס'איז א מחלוקת בין הב"ש באה"ע סימן כ ס"ק א והש"ך ביו"ד סימן קצה ס"ק כ. דער ב"ש האלט אז להרמב"ם איז אסור מדאורייתא כל מיני נגיעה, ואפילו אם אינו עושה דרך חיבה, לערוה (הגם ביי פנויה איז עס נישט ביהרג ואל יעבור (ולכאורה מיירי כשאינה נדה וחייבי כריתות)). משא"כ להש"ך כשאינו עושה דרך חיבה הוי רק מדרבנן להרמב"ם, ולכן יש להתיר לצורך או כשהן כקאקי חיורי וכשורא וכדומה. דער בני בנים פארלאזט זיך אויף דעם בח"א סימן לז-לט ובח"ג סימן יא להתיר לחיצת יד לאשה במקום צורך. ער צייכענט צו בח"ג צום טו"ז באו"ח סימן תרטו אז נגיעה בעלמא באשה (שלא באשתו נדה) איז מותר אפילו מדרבנן ע"ש.

ולגבי הסתכלות ברענגט ער צו דארט בח"א סימן לז:

דעת רוב ראשונים שהסתכלות בנשים כשאינה לשם זנות אינה אסורה אלא מדרבנן ושלא כרבינו יונה שאסורה מן התורה.

והנה בריטב״א בסוף מסכת קדושין והובא בפתחי תשובה באבן העזר סימן כ״א סעיף קטן ג׳ כתב שאיסור הסתכלות וכו׳ תלוי לפי מה שאדם מכיר בעצמו אם נכנע יצרו או לא, וסיים שאין ראוי להקל אלא בחסיד גדול, ובספר החינוך מצוה קפ״ח והובא באוצר הפוסקים סעיף קטן י׳׳ט אות ב׳ כתב שאין לנו עכשיו לפרוץ אפילו כל גדר קטן בענינים אלו. אבל בים של שלמה במסכת קדושין פרק ד׳ אות כ״ה הביא דברי הריטב״א, וכתב בהקדמה הכל לפי מה שעיניו רואות וגם שמושל ביצרו ויכול להתגבר עליו מותר לו לדבר ולהסתכל בערוה ולשאול בשלומה ועל זה סומכים כל העולם שמשתמשים ומדברים ומסתכלים בנשים.

בדבר שנתפשט שפיר יכולים העולם לסמוך שאינם נכשלים בהסתכלות וכו׳ ואז יש ליחיד להחמיר בשעת הצורך.

ולגבי ריקודין מעורבים זאגט ער אז לדעת הכלבו ומהר״י מינץ פשוט שאין בריקודים סתם [מעגל] איסור מהתורה, און ווייל דאס איז נישט בגדר חיבוק ונישוק אף שהיא בדרך חיבה, וכן הוא שיטת הרמב"ם. הגם ער ברענגט צו ראשונים וואס האבן דאס גע'אסר'ט מדרבנן (עכ"פ בפרהסיא או כשאינו אוחז ידה רק לשעה), און ער פירט טאקע אויס אז וויבאלד עס איז נאר א מדרבנן דארף מען נישט מוחה זיין דערויף אם לא ישמעו און עס איז אויך גאר counterproductive צו מגזים זיין אז דאס איז אַן איסור דאורייתא כדי להפריש את העם מאיסור. ע"ש באריכות.

דער אגרות משה באה"ע ח"ב סימן יג האט אבער יא געהאלטן (אלס "דבר פשוט") אז ריקודין מעורבין איז אסור מדאורייתא להרמב"ם ע"ש.

לרמב"ם חייב מלקות מן התורה כשחבק או נשק חייבי כריתות או מיתות ב"ד ובחייבי לאוין ליכא מלקות, והרמב"ן ס"ל אפילו בח"כ או מיתות ב"ד אינו אלא מדרבנן. וכתב [הב״י] בתשובה אפילו אם אינו עושה דרך חיבה ס"ל לרמב"ם מדאורייתא אסור והוא [הב״י] ס"ל דאסור מדרבנן, והיינו מ"ש הב"י ביורה דעה סוף סימן קצ"ה [דאסור למשש לאשתו נדה הדפק הוא] לשיטת (הרמב"ן) [הרמב״ם], והש"ך השיג עליו בחנם

אף להרמב"ם ליכא איסור דאורייתא אלא כשעושה כן דרך תאוה וחיבת ביאה כמש"ל סימן קנז ס"ק י מה שאין כן הכא.

אם החולה מסוכן ואין שם רופאים משמע קצת מדברי תשובת הרמב"ן סימן קכז דשרי מפני פיקוח נפש, אלא די"ל דלטעמיה אזיל דסבירא ליה דנגיעת נדה אינו אלא מדרבנן

מי אני

איך פארשטיי נישט וואס דו ביסט משיג אויף אים. הא לך לשונו של הב״ש באבה״ע סימן כ ס״ק א:

לרמב"ם חייב מלקות מן התורה כשחבק או נשק חייבי כריתות או מיתות ב"ד ובחייבי לאוין ליכא מלקות, והרמב"ן ס"ל אפילו בח"כ או מיתות ב"ד אינו אלא מדרבנן. וכתב [הב״י] בתשובה אפילו אם אינו עושה דרך חיבה ס"ל לרמב"ם מדאורייתא אסור והוא [הב״י] ס"ל דאסור מדרבנן, והיינו מ"ש הב"י ביורה דעה סוף סימן קצ"ה [דאסור למשש לאשתו נדה הדפק הוא] לשיטת (הרמב"ן) [הרמב״ם], והש"ך השיג עליו בחנם

עמפאסיס מיינע, וע״ש לענין ימות ואל יעבור. והיינו, דער רמב״ם אליין מאכט א חילוק בין דאורייתא ומלקות; צב״ש צווישן חייבי לאוין וכריתות. און צו דעם באציהט זיך דער ב״ש בס״ק ב וואס דו ברענגסט צו, ״או נהנה בקירוב בשר״, והיינו אויף וואס דער מחבר זאגט ווען מען איז לוקה ע״ש. אבער די דאורייתא איז אליביה פונקט אזוי להרמב״ם כשאינו עושה דרך חיבה (וכוונה ליהנות, וכעין משישת דפק), וכמש״כ בס״ק הקודם.

דאס וואס דער ש״ך זאגט ביו״ד סימן קנז ס״ק י בשיטת הרמב״ם איז ווייטער לגבי ווען עס איז מדאורייתא ולוקה להרמב״ם: נאר ביי דרך חיבוק ונישוק. וואו זאגט דער ש״ך דארט ״בפירוש״ אז עס איז נישט אסור אפילו מדרבנן אויך נישט להרמב״ם ווען עס איז נישט דרך חיבה? אין אנדערע ווערטער דאס וואס דו צייכענסט צו לשונו, ״ומ״מ משמע דאף הרמב״ם לא קאמר אלא כשעושה חיבוק ונישוק דרך חיבת ביאה״, איז פשט, ״ומ״מ משמע דאף הרמב״ם לא קאמר [דלוקה מן התורה] אלא כשעושה חיבוק ונישוק דרך חיבת ביאה״. קוק די קאנטעקסט פונעם גאנצן סעיף קטן. אין סימן קצה ס״ק כ זאגט ער דאס בפירוש וז״ל:

אף להרמב"ם ליכא איסור דאורייתא אלא כשעושה כן דרך תאוה וחיבת ביאה כמש"ל סימן קנז ס"ק י מה שאין כן הכא.

עמפאסיס מיינע. און ווען עס איז נאר אַן איסור דרבנן איז מען מתיר משישת דפק וכמו שכתב שם לעיל בהס״ק לשיטת הרמב״ן ע״ש:

אם החולה מסוכן ואין שם רופאים משמע קצת מדברי תשובת הרמב"ן סימן קכז דשרי מפני פיקוח נפש, אלא די"ל דלטעמיה אזיל דסבירא ליה דנגיעת נדה אינו אלא מדרבנן

דער בני בנים איז הרב יהודה הערצל הענקין זצ״ל (אביו של הרב איתם הענקין הי״ד). היה שייך לציונות הדתית.

יש אומרים דאין לנהוג אפילו עם אשתו בדברים של חיבה, כגון לעיין ברישיה אם יש לו כינים, בפני אחרים (נ"י פרק חזקת הבתים).

ויש אומרים דכל שאינו עושה דרך חיבה, רק כוונתו לשם שמים, מותר.

מי אני

אט דאס, די חילוק צווישן נגיעה שלא בדרך חיבה אבל שייך עכ״פ לתשמיש ובין נגיעה בסתם, איז דאך דער בני בנים בח״א סימן לז מוכיח אליבא דב״ש ג״כ. דאס איז אבער א זאך וואס איז לכאורה נישט מוכח בסתם מלשון הב״ש: ״משישת הדפק״, וואס דער ב״ש אסר׳ט מדאורייתא אליבא דהרמב״ם, איז לכאורה נישט אינטימעט בכלל ואינו שייך לתשמיש לכאורה, ולכן איז דאס לכאורה נענטער צו לחיצת היד וסוג ג׳ בדבריך, ווי צו אנדערע אינטימיטע נגיעות. (ואולי הוי לחיצת יד עוד יותר אינטימי ממשישת הדפק, ועיין כאן במה שהבאתי מהמשנה הלכות ח״ו סימן רכג.) דער בני בנים דארט פריער וויל טאקע מחדש זיין אז אולי/אפשר איז מישוש הדפק בימי ובמקומו של הב"י געווען על הלב או אחד ממקומות המכוסים, דלא כבזמנינו וואו מ׳נעמט א פּאָלס, ולכן איז דאס מסוג ב' הנ"ל, ואליבא דהב"י (והב"ש) אסור מדאורייתא אליבא דהרמב"ם. אבער דאס איז שוין א חידוש און אַן אויפטוה, און צו זאגן ״שקר גס״ און ״לא מצינו מי שסובר״ איז פאלג מיר א גאנג. (ווי אויך האלט דער רבינו יונה זיכער אזוי, ווי דער בני בנים ברענגט דארט צו און האלט אז דאס איז בעצם די טעות פונעם ב"י ואחריו הב"ש: זיי האבן געמיינט אז דער רשב"א באציהט זיך צום רמב"ם, ווען באמת האט ער געמיינט דעם רבינו יונה (אָנעמענדיג אז זייער משישת דפק איז געווען כמו בימינו). אבער דער ב"י און ב"ש אחריו האבן יא געהאלטן אז דאס איז שיטת הרמב"ם; קען טאקע זיין בטעות, אבער פארט.) עס איז דער שו"ת פני יהושע (ח"ב סימן מד) וואס ער ברענגט צו, וואס זאגט דנגיעה בלבד בשאר עריות, שלא באשתו נדה, איז מותר אפילו מדרבנן; און דער פני יהושע זאגט אויך אויף דעם "אפשר".

וז״ל: 📎 7DAE1131-68E9-4509-A03D-4AE431B09ED0.jpeg7DAE1131-68E9-4509-A03D-4AE431B09ED0.jpeg הגם דמצינו בלשון הרמ״א בסימן כא סעיף ה:

יש אומרים דאין לנהוג אפילו עם אשתו בדברים של חיבה, כגון לעיין ברישיה אם יש לו כינים, בפני אחרים (נ"י פרק חזקת הבתים).

עמפאסיס מיינע. זעהט מען פון דעם לכאורה אז אויב איז עס שייך לתשמיש באיזה אופן (וע״ש בב״ש ס״ק יב ולעיל שם בס"ק ט) נקרא אטאמאטיש ״דברים של חיבה״. ואולי אפשר לחלק אז ס׳איז טאקע ״דברים של חיבה״ אבער נאך נישט דוקא ״דרך חיבה״. וכן משמע לעיל שם בהרמ״א שכתב:

ויש אומרים דכל שאינו עושה דרך חיבה, רק כוונתו לשם שמים, מותר.

און דאס איז אפילו ביי מער אינטימישע סארט נגיעות כגון לרקד עמה, וע"ש בב"ש ס"ק יא (ואליביה הוא לכאורה רק לתוס' ולא כהרמב"ם, אשר אליבא דהב"ש פסק הרמב"ם דהוא דאורייתא) ובח"מ ס"ק ו וכהגמרא בכתובות יז.

רביה''ק זי''ע

וואס קרענקט מיר פון דעם גאנצן שמועס איז אז מ'טענה'ט זיך ארום צו ס'שטייט יא צו נישט, כאילו ווען ס'זאל ווען יא קלאר שטיין אין עפעס א טויזענט-יעריג בוך אז מ'זאל זיך נישט פירן בדרך חיבה אין פאבליק וואלט מען איהם געדארפט צו פאלגן. א מין עקל פון א טאליבאנע מענטאליטעט דאס, קומט מיר צו ברעכן, פעך!

מי אני

אגב, לענ"ד איז די "עקל" צו די טאליבאן נישט מכח זייער דזשוריספּרוּדענס מהלך (אין אטאריטעט וכו') פּער סע, נאר מכח די אימאראלישע געזעצן וכו' וואס זיי האבן. וה"ה לגבי אנדערע פונדאמענטאלע סעקטעס וואס האבן געזעצן וכו' וואס זענען פארלעצונגען פון נארמאטיווע מאראלן. ולגבי די טענה קעגן די אימאראלישע געזעצן בדת יהדות רבנית דארף מען זיך טאקע ספראווען דערמיט, וכמו שכתבתי באריכות מפוזר בהרבה תגובות בהאשכול שלי, ועיין ג"כ כאן.

רביה''ק זי''ע

איך מיין אז ס'איז יא שייך, זיך צוריקהאלטן פון ארויסווייזן ליעבע אין פאבליק איז א צודרייטע הנהגה וואס שמעקט פון sadomasochism, ווי מארק טוועין האט געזאגט, The haunting fear that someone, somewhere, may be happy, אביסעלע ליעבע האט נאך קיינעם נישט געשאדט.

רביה''ק זי''ע

מיט דעם ביזטו גערעכט אז די ווארט איז טאקע נישט 1,000 יעריגע בוך דייקא, ס'איז מער אזא סארט אויסדרוק פון א שרייבער וואס מ'ווייסט נישט וועם ער האט געמיינט, צו ער האט עס בכלל געמיינט אויף למעשה, אין וואסערע אומשטענדן האט ער דאס געשריבן, וויפיל פון זיינע חברים האבן זיך געדינגען מיט איהם, מ'קען זיך ניטאמאל אויס'טענה'ן מיט איהם צו ער איז גערעכט צו נישט, מ'פאלגט איהם סתם ווייל ער האט אזוי געזאגט.

רביה''ק זי''ע

א. איך ווייס נישט פארוואס דו זאגסט אז איך בין מדחיק אז ס'איז אוממאראליש, סך הכל האב איך געזאגט אז ס'איז א קראנקע טאליבאנע הנהגה.

ב. דו גייסט שוין אריין אין צופיל פילאזאפיע, איך רעד פשוט פראקטיש היינטיגע מענטשן וואס האבן אן אישו מיט קושן א מעמבער פונעם אנדערן גענדער אדער טאנצן מיט זיי אין פאבליק פעלט זיי עפעס גייסטיש און/אדער געפיליש און אזעלכע מענטשן האבן נישט וואס צו דיקטירן די געזונטע מענטשן וויאזוי זיך צו פירן, אז זיי האבן אישוס זאלן זיי גיין צו א טעראפיסט און צוריהלאזן דעם עולם. דו קענסט א געזונטער נישט אידיאלאגישער מענטש וואס וויל זיך דרייען נאקעט אין שאפינג מאל? האבן באציאונגען אין טיימס סקווער? איך זאג דיר צו אז ווען ס'וואלטן געוועהן גענוג אזעלכע מענטשן וואלט עס שוין געוועהן לעגאל...

ג. דאס עצם אנרופן האלדזן א חבר'טע "קריבה לעריות" איז אויך א צודרייטע (טאליבאנע?) אויסדרוק, זיי האבן סתם גענומען אן אומשולדיגע געזונטע מענטשליכע אויסדרוק און עס אנגעשטאפט מיט נעגאטיוויטי פאר גארנישט און פאר נישט.

רביה''ק זי''ע

ד. זיך מתפלפל זיין צו דער שרייבער'ס מקור איז גענוג גוט הייסט נישט נושא ונותן געוועהן בדבריו, מ'איז נושא ונותן במקורותיו... אבער צו זיין פסק בעצם האט א פשט פון א היומען פערספעקטיוו די זעלבע וועג וויאזוי מ'איז דן איבער א געזעץ פון א לאנד (אויסער אמעריקע מיט זייער אבסעסיע מיט זייער שמייליגע קאנסטיטוציע...) איז קיינעם ניטאמאל בייגעפאלן צו פרעגן.