ווי ארויסגעברענגט עטליכע מאל, טוהט היץ/טערמאלע ענערגיע גיין, עפ״י די
צווייטע געזעץ, פון ווארעם צו קאלט [די קאלטע ראיאן אין די קאנטעקסט ווערט גערופן די
היץ סינק], ביז עס ווערט שוה. ביי סאלידס, וואו ביידע ראיאנען זענען אנדערע טעמעפּעראטורן, וועט די היץ טראנספער ארבעטן עפ״י
טערמאלע קאַנדאָקשען. דאס ארבעט אז די היץ ענערגיע גייט דורך די סאליד ממש, און ווערט איבערגעגעבן דורכ׳ן דאס ״אריינקראכן״ פון די פּאַרטיקלס און/אדער דאס אריינקראכן פון די שאקלען (ווייבּרעישאנס; גערופן
פאָנאַנס).
צו רעכענען און דעפינירן דעם פלוס דערביי איז דא
פאָריעי׳ס געזעץ. דאס לויטעט אז אויב וויל מען רעכענען דעם
היץ פלאָקס, והיינו דאס פלוס פונעם היץ ענערגיע
(גערעכענט אין וואַטס, והיינו א וואַט איז איין דזשוּל פּער סעקונדע, וואס א דזשוּל איז די מאס ארבעט וואס ווערט געטוהן ווען איך געב א פאָרס פון איין ניוּטאן וואס רוקט עפעס איין מעטער. א ניוּטאן באדייט א פאָרס וואס קען עקסעלערעיטן א קילאגראם צו גיין איין מעטער) איבער א שטח ביי א געוויסע צייט, דאן רעכען איך די
קאַנדאָקטיוויטי פונעם סאליד, ווי גוט עס לאזט דורך די מאלעקיולס זאלן קענען ״אריינקראכן״, טיימס די דירעקציע און שנעלקייט פונעם היץ פלוס וואס ווערט גערופן דאס
טעמפּעראטור גרעידיענט (און איז ממילא א
וועקטאר). איך געב דאס דערנאך א נעגאטיווע וועליוּ, וויבאלד די טעמפּעראטור גייט דאך אראפ.
מ׳קען אויך רעכענען דעם
היץ פלאָקס פשוט אלס׳ן (נעגאטיוון)
קאַנדאָקטיוויטי טיימס די חילוק אין טעמפּעראטור צווישן די צוויי ראיאנען, דיוויידעד ביי די ווייטקייט/דיקקייט צווישן זיי (ווי ווייטער אלס שווערער פאר די היץ טראנספער פון איין ראיאן צום צווייטן). צו וויסן דעם
קאַנדאָקטיוויטי פון א מאטעריאל, איז איינמאל מ׳זעהט דעם
היץ פלאָקס (וואס מ׳מעסט אין
וואַטס כנ״ל), וואס איז דאך פּראפּארציאנאל צום
טעמפּעראטור גרעידיענט, ביי דעם מאטעריאל, דאן לפי״ז קען מען סאַלוון די עקוועישאן הנ״ל און וויסן דאס
קאַנדאָקטיוויטי פון דעם מאטעריאל דא.
ביי
פלוּאידס, וואס זענען געזעס אדער ליקווידס, איז, ווי
@זיצער האט
פריער דערמאנט, דא ביי היץ טראנספער די ברייטערע געדאנק פון
קאנוועקשאן. דאס איז כולל בתוכה סיי
קאנדאָקשען הנ״ל פונעם דאס איבערגעבן די ענערגיע דורכ׳ן ״אריינקראכן״ וכו׳, און דורך
עדוועקשאן וואס באדייט דאס פשוט גיין פון אסאך מאלעקיולס צוזאמען פונעם הייסן ראיאן צום קאלטן און זיך ״באזעצן״ דארט און אוועקרוקן די הייסע ארויף; עס מישט זיך אויס אין ״בּאָלק״. די
עדוועקשאן ארבעט נאטורליך דורך
בּוּיאנסי ועפ״י גראוויטי, וויבאלד די הייסע ראיאן צושפרייט זיך מער די מאלעקיולס דערין, וממילא איז עס ווייניגער דענס ווי די קאלטע ראיאן. אדער קען דאס (צוזאמען) ארבעטן דורך דעם וואס מ׳פּאָמפּט דאס און אזוי מישט זיך עס.
דאס רעכענט מען אויך ענליך צו
קאַנדאָקשען. והיינו, עפ״י כל הנ״ל איז דא די געדאנק פונעם
היץ טראנספער קאָעפישענט. דאס איז די
היץ פלאָקס הנ״ל ביי דעם, דיוויידעד ביי די חילוק אין טעמפּעראטור צווישן די פלוּאיד און די סאַליד כלי הכולל אותה. (די
אינווערס דערפון איז דאס
אינסולענס וואס לאזט נישט דורך די היץ טראנספער.)
היץ טראנספער גייט אויך צו ע״י רעידיעישאן, וואו דאס ״שאקלען״ פון די פּארטיקלס ווערט פארוואנדעלט אין צו עלעקטראמאגנעטישע כח ארויס.