שאלתיאל #
כ'האב היינט זיך אנגעשטויסן אין א ווייטאגליכע פּאסט אויף פעיסבוק וואס האט געשריבן א מענטש ממש פאר ער האט זיך גענומען דאס לעבן נאכן ליידן פון איינזאמקייט. ער לייגט עס דארט אראפ זיין שווערע איינזאמקייט און זיין פיינפולע עקספיריענס אין די געזעלשאפט וואס האט געפירט ביז צו א מצב ווי ער קען עס שוין נישט דערליידן ווייטאג און דערשטיקעניש. Loneliness kills ליטערלי.
ס'כאפט א ציטער וויפיל מענטשן ליידן היינט פון דעם, דרייען זיך ארום איינזאם ביי די זייט פון די ראוד און חלש'ן נאך אביסל חברה, נאך אביסל אטענשען אין א עגאיסטישע וועלט וואס איז פארנומען מיט זיך. כ'מיין אז מ'רעדט נישט גענוג וועגן דעם.
'לא טוב היות האדם לבדו
הבדידות. אחחחחחח, הבדידות… 😞
אז כן - היא הורגת.
עוד יום. שבוע. חודש. שנה חלפו שאני לבדי.�בארוחות צהריים בעבודה, בערבים, בימי שישי ושבת, בחגים, בימי הולדת שאף אחד לא זוכר או חוגג. ועכשיו גם בימים.�מעט החברים הלכו ונעלמו עם הזמן. למעשה, התחושה היא שחברתי אינה רצויה או רלוונטית, והטלפון נודם רוב הזמן.
תחילה אתה עוד אדם שמח וחברותי. אחר כך הנפש מתחילה להיסדק והחיוּת וההתלהבות לאט הולכות ונעלמות.
החיוך מהלב וההתרגשות מתחלפים עם הזמן בחיוך כפוי בכוח, אהבת-הכלל מתמתנת ואתה הופך מעט חשדן במי שמבקש את קירבתך.
והזמן מתקתק, וסביבך תמיד אנשים בחברויות, קבוצות או זוגות. אתה פחות בר מזל.
ואז גם החיוך הכפוי נעלם ונותר לו רק העצב בעיניים, אותו אי אפשר להסתיר. בכל זאת - עיניים הן החלון אל הנשמה.
ואיזו תחושת כאב ומחנק יש בנשמה, כמה עוד אפשר לבכות בלב בעיניים יבשות? וכמה לילות עם מחשבות וללא שינה?
רק רציתי להיות סביב חֶברה, כמו כולם. נפש בודדה לא נשארת בריאה לעד.
כמה סירובים וכמה דלתות נסגרו בפני במהלך השנה האחרונה, אאחחחחח.
חברויות, מקומות עבודה, היכרויות, מכרים וקולגות מהעבר שלרוב התעלמו או נפנפו. גם כשפניתי בבקשה לעזרה, ומי שמכיר אותי יודע שאני מתקשה להיות בצד המבקש.
כל פיסת כבוד, הערכה עצמית וחיוניות נרמסו השנה, ותחושת השפלה נוראית נותרה.
נכון, החזרה להוראה באמת ממלאת לי את הלב באוויר וגאווה. אבל גדול - איך מחנך כיתה+מורה מקצועי מרוויח 6,000 ש״ח? אני לא מצליח לשחרר מהחרדה שבכך - כיצד מתקיימים???
ואהבה - כמה היא חסרה.
עברו שנתיים מאז שנכנסה מישהי עמוק לליבי ונותרו שם ניצנים וגעגועים. בן אדם זהב ובאמת כל מה שאתה מחפש בבת זוג. ולמרות שזה נגמר, היא אחת למיליון.
המערכות המעטות שבאו אחרי רק הוכיחו זאת יותר.
אז זמן לא מרפא את הכל, חוויה אלטרנטיבית כנראה שכן. אך אלו חיזקו את תחושת ההחמצה.
אחחחח, כמה הייתי נותן עבור אהבה כמו זו שדמיינו כשהיינו ילדים. חיבור אמיתי ומלא רגש והתרגשות. הדדיות אך גם הזכות לתת את כל ליבי ומעבר לצד השני.
ה-ל-ו-ו-א-י
אבא ואסף האהובים שלי - אתם הדבר היקר לי ביקום כולו. למענכם חייתי ולעד תשארו האנשים הטהורים ביותר שזכיתי להכיר.
בגן העדן עוד עמלים על החלקות המיוחדות עבור נשמות זכות שכמותכם.
בבקשה מצאו בלבכם מקום לסלוח לי, לא יכולתי לשאת עוד את הכאב ותחושת המחנק שבבדידות.
כמו בשיר - ״במקור שלי אני טוב גמור, אבא, ושם אני מאמין בעצמי״.
השתדלתי ל״ואהבת לרעך כמוך״ אבא, בדיוק כמותך. לעשות באמת מהלב כדי שלאחרים יהיה טוב, בלי ציפיה לקבל.
מקווה שהייתי משמעותי בחיי מישהו, ולו לזמן מה.
זמן ללכת.
עמרם #
איך האב עס נישט דארעך געליינט, אבער איך פארשטיי דיך זייער גוט...
פאר אונז איז דא אזאך וואס מיר קענען זיי העלפן, ווען די זעהסט איינער, אדער די ווייסט פון איינער וואס איז לאנלי, האט נישט קיינעם וכו', רעדט צו אים, וואס אימער, נישט קיין חילוק וואס, מאך דיך וויסענדיג
איך דערמאנזיך פון ישיבה, ס'איז געווען א בחור, א עכטע נעב, ממש געקראכן אויף די נערווען, אז קיינער האט נישט געוואלט האבן מיט אים קיין שייכות,
איין טאג האט זיך איינער געכאפט וואס דא גייט פאר, די בחור האט אנגעהויבן צו ווערן דיפרעסט , און אפאר קלוגע חברה האבן אנגעהויבן טוהן צו די זאך, מ'האט זיך א גאנצן טאג וויסענדיג געמאכט פון אים, אויף יעדע אופן, זיי האבן נישט קיין אנונג וויפיל זיי האבן אויפגעטוהן, די בחור האט אויפגעלעבט,
איך האב לעצטענס אויסגעהערט א שמועס, צווישען Jordan Peterson מיט איינער וועלכער איז "כמעט" געווען א school shooter, און האט אויך כמעט זיך גענומען דאס לעבן אין אן אנדערע תקופה. די עיקר שמועס איז ארום די שווערע childhood וואס ער איז אריבערגעגאנגען, און וויאזוי ער איז איבערגעקומען די dysfunction וועלכע האט געשלאגן זיין פאמיליע פאר דורות פריער, און באוויזן זיך אוועקצושטעלן און בויען א געונטע פאמיליע וכו'.
אבער וואס האט מיר בעיקר געכאפט פון די גאנצע געשיכטע איז די גורם וואס האט אים למעשה צוגעברענגט צו אויפגעבן זיינע פלענער - אז דאס איז געווען בלויז די שימת לב פון איין חבר און זיין פאמיליע, און אז זייערע פעולות זענען נישט געווען עפעס אויסערארנטליך נאר געווענליכע פריינטשאפט און מענטשליכע פארבינדונג.
אין קורצן: די עיקר אספעקט וואס האט אים צוגעברענגט צו א מצב פון טון אזא מעשה, איז געווען די (אמת'ע...) הרגשה אז קיינער קומערט זיך נישט מיט זיין וואוילזיין - נישט זיינע אייגענע עלטערן און נישט קיין איין נאנטער, קיינעם גייט נישט אהן אז ער עקזיסטירט. ממילא איז נישט דא קיינער וואס עס שטערט אים צו ווערן אוועקגעשטעלט ביי יענעם אלס רוצח, קיינער ערווארט נישט פון אים ער זאל נישט טון שלעכטס אדער אז ער זאל טון גוט. אין יענע תקופה האט ער באקומען איין classmate וועלכע האט אים באהאנדעלט ווי א נארמאלער חבר, אים גערופן שפילן ביי זיי אינדערהיים - זיך קעגנגעשטעלט די חרמים פון אנדערע חברים וכדו', דאס איז נישט געווען מובן מאליו נעמנדיג אין באטראכט אז ער איז געווען גאר נאכגעלאזט און זיך נישט אויפגעפירט דאס בעסטע - און יענער איז געווען פון א בעסערע רייכע שטיב. עס איז קלאר אז יענע פאמיליע איז געווען באוויסטזיניג אז זיי טוען דאס אים צו העלפן אין זיין מצב, מיט דעם אלעם האבן זיי דאס נישט געמאכט קענטיג - זיי האבן אים נישט באהאנדעלט ווי א case... בלויז ווי געטרייע חבר , ווי יעדע אנדערע חבר.
גארנישט אויסערארענלעך האט פאסירט וואס האט אים אויפגעשאקלט און איבערגעדרייט זיינע פלענער. אין פאקט איז דאס נישט געווען די געשיכטע. אנשטאט איז עס געשען צוביסלעך, ער האט פשוט געשפירט אז ער קען דאס נישט טון ווייל וואס וועט מייק טראכטן! וויאזוי וועט דאס אפעקטירן מייק? און דאס האט אים צוביסלעך ארויסגענומען פון זיין מצב.
דאס ווייזט אויך ווי ווייט מענטשן ווערן אפעקטירט פון די פריינטשאפט וואס אנדערע גיבן זיי. און אפילו אויף א minor level טוט דאס אפעקטירן subconsciously די בחירות פון א מענטש. ווען די גיבסט א שמייכל פאר א צווייטען און אביסל שימת לב, העלפט דאס אים זיין א בעסערע מענטש און האבן א בעסערע לעבן פיל מער ווי עס זעהט אויס פון אויבן אויף. און פאר איינער וואס איז אין א קלעם קען דאס אים ממש ראטעווען. יא, מיט בלויז זיין דא פאר אים ווי א געווענליכע חבר.
