ס'האט מיר געברענגט טרערן

מה זה?

אפטעמיסט

מה זה?

אפשר
<a class="postlink" href="http://en.wikipedia.org/wiki/Fill_the_Void">http://en.wikipedia.org/wiki/Fill_the_Void</a>

א בריוו וואס א סאלדאט האט געשריבן צו זיין פרוי, איין וואך פאר ער איז גע'הרג'עט געווארן אין די ציווילע קריג.

Wow! הערליך געשריבן! א פלעינע מענטש /סאלדאט היינטיגע צייטן קען נישט דאס.

I feel impelled to write lines that may fall under your eye when I shall be no more.

My love for you is deathless

געוואלט האב איך שרייבן א דעסקריפשאן אבער ס'איז העכער פון ווערטער.
<a class="postlink" href="https://youtu.be/yVzAC7mLxJw">https://youtu.be/yVzAC7mLxJw</a>

די אינטערוואו אויף קול מבשר 114
פון ר' גבריאל ששון

<a class="postlink" href="http://m.ch10.co.il/news/160737/#.VTqrh_nD_qA">http://m.ch10.co.il/news/160737/#.VTqrh_nD_qA</a>
פארוואס זענען זיי אויסגעלייזט און אונז זענען נאך אין גלות?

מיט אזא גאולה ביסטו אויך געבענטשט דא.

נישטא וואס צו רעדן, הלוואי מיר זאלן אזוי דאווענען
#סקרוך אין די ביינער

אה! דער געפיל פון עם אחד. עם ישראל חי. די ריקודים ביים סוף האבן מיר געברענגט טרערן.

קאווע טרינקער

http://m.ch10.co.il/news/160737/#.VTqrh_nD_qA
פארוואס זענען זיי אויסגעלייזט און אונז זענען נאך אין גלות?

די בת היענה וואוינט נישט ביי זיי.

ס'וויל זיך וויינען!

מ'וועט נאך אסאך וויינען פארוואס מ'האט ביי דעם איד זיך נישט גענוג געווייקט.

אין מאנסי איז פארגעקומען אן אסיפה בנושא טשיילד מאלעסטעישאן. ראביי ראני גרינוואלד האט פארגעליינט א בריוו וואס אן אכצן יעריגע פרומע מיידל האט געשריבן צו איר אביוסיוו טאטע, איידער זי האט זיך גענומען דאס לעבן. לב מי לא ימס?

שוידערליך ביז גאר.איז דא א ווידאו פון די גאנצע אסיפה?

איך ווייס נאר פון דאס.

אצינד גענדיגט קוקען מען קען דאך ל''ע אראפגיין פון די גלייכגעוויכט!!!!

בעצם האלט איך מיך בשיטה פאר א "אין דער באקס איד" איך האלט אז צומצום איז דער יסוד וואס האלט יודישקייט, אין דער היינטיגער אפענער וועלט, אבער אויב עס דרייען זיך בתוכינו א זעלכע פארזעיענישען, וואס צילוב זייערע זיפער פראבלעמען הארגענען זיי די קינדער, מאן יימר אז מען מעג בלייבן זיצען אין דער באקס? און זיך לעבן דער "טיפושער וויליאמסבורגער פאר יענעם לעבן", אויב אזאנס קומט פאר ביי אונז מיז מען זיך זאפארט אראפשיילען די פארדארבענע שאלעכס וואס אונזערע "מנהיגים" האבן אונז ארויף גענאגעלט אויף די מוחות מיט די געוואלד, און מיר מיזן ארויסגריכען פון שלום לויפער'ס אייער באקסעס, און זיך עפענען די אויגן, און זעהן וואס עס קומט פאר, און שטייען באוואפענט ביז צו דער ציין, און אכטונג געבן אויף אונזערע הייליגע שעפעלך מיט א מיליאן אפענע אויגן.

די חישים דארפן זיין אויסגעשאפרט ווי דער שארף פון א שווערד, און וי מען דערשמעקט נאר ווי א ציריסענער זיפער וויל נאנט גיין צו א קינד, דארף מען אים תיכף ומיד מאכן קינדער-לאז, און מחליש זיין דער כוח התאווה אויף לעולם ועד, מיט צוואנג, דער מעסער קען אפי' זיין שטימפיג, עס באדארף נישט זיין חד וחלק, ווייל דער איז נאך פול ערגער ווי א בהמה גסה.... איך בין שאקט און ערציטערט.....

אמאל אמאל איז געווען אזא זאך ווי חובל'ע מוהלות סערוויסעס ,פרעג די זקני השטיבל.

מיט טרערן אין די אויגן האב איך געליינט א מעסעזש וואס איך האב ממש יעצט ערהאלטן, געשריבן מיט בלוט און טרערן פון א אידיש קינד ווי פאלגנד:

The past 2 weeks crazy things happened to me. Very out of the ordinary. It started one day, I felt so down and empty and nothing satisfied me, so I decided to pray to God. Cuz I always believed in a greater power but I thought if there's a God then what does he want. I wanna do what's right. So I talked to God and said, "God if ur here, pls show me somehow, I just wanna do what's right but I dunno what to do" I felt like I'm talking to air but I decided to try my luck It doesn't hurt to try, a few weeks later I got messages from God. Very scary. And now God is guiding me step by step. U don have to believe me but as u have seen my posts all the time, I write whtvr I feel. I'm honest and blunt and doin whtvr I want and not caring if people like it or not. Just not afraid of anyone. I'm only afraid of God ! I wanna do teshuva or I'm never gonna be at peace. I'm not ready to say all details... But it's real. And now while I'm writing , my soul is not at peace, I'm in terrible pain. I can't enjoy this world or other world , it's torture. I feel like teshuva is the only option or I'll never be at peace. I have no clue what's going on but something is cooking cuz few of my friends r also getting messages. I'm surprised. friends who were not religious changed from one second to the next. So no, I'm not hillicinating. Things became very clear to me suddenly. And it's not leaving my mind. I know what I have to do n it's hard to live in this world when I know the truth n wanna be where I belong but I feel very afraid. I'm not ready. So I started doing teshuva. I don't know exactly what I have to do but I'm being guided. I feel lucky that I'm givin the chance to do teshuva. I feel loved by God. Cuz he answers me even though I sinned so much. So I wanna tell u all that there's a God and try praying to him if u want and u might be surprised. No monkey business here. The gules is coming to an end . Now is the time to start doing teshuva, and If u believe fully u will be happy!! If u think all this gashmiyes is good, imagine u know of much better. Ull be happy forever. Whoever wants to do teshuva, lets get to it. I hope that ill be able to do fully teshuva. I know the truth and I'll do whtvr it takes!! If u wanna know if this post is serious, see I'm stopping to post pics and vids of myself. Ull all see one day! Again, my soul is not at peace now. It's a terrible feeling that u don wanna feel. Pls believe me and do what God wants . Don wait to be in my situation!!!

מיר זענען אלע געווען עדות צו דעם ביטערן פיין פון א אידיש קינד וואס דארף נעבעך מיטמאכן אזעלכע רוחניותדיגע און גשמיותדיגע יסורים. יעדעס מאל די נאמען איז פריש ערשינען אויף דער ארענע האט עס מיך פשוט געברענגט הארץ וויי אויף דעם חללי בת עמי וואס באדט זיך נעבעך אין פיין און זינד, און דער שרעקליכער חילול שם שמים.
לך בכחך זה, דער אויבערשטער איז א נותן יד לפושעים, זיין טירן זענען אלעמאל אפן פאר תשובה. און זאלן מיר אלע נעמען א פערזענליכע לעקציע אז ווי ווייט מ'איז פארקראכן קען מען אלעמאל מאכן א ריקצוג. לך בכחך זה, איר זענט אונז אלע מחייב צו ווערן איין טריט נענטער צום באשעפער און איין טריט בעסער ווי א טאג בעפאר.
מי יתן עס זאלן זיך יאווען גוטע אידן וואס זאלן שטיין לצדה און איר ארויסהעלפן אויפ'ן וועג צוריק לחיק אבי' שבשמים.
היכי דמי קידוש ה'!

<a class="postlink" href="https://www.youtube.com/watch?v=azw8qs5bo7s">https://www.youtube.com/watch?v=azw8qs5bo7s</a>
How about this one?

איך בין א פנים חדשות דא, און איך קען מיך נאך נישט אויס געהעריג, האב איך נישט געוויסט ווי צו שרייבן די ארטיקל, א נייע אשכול, האב איך נאך מורא צו עפענן, לייג איך עס דא.

א קליין באליבטע מיידעל'ע איז געשטאנען מיט צוויי עפלעך אין די האנט, איר מאמען קומט אריין צו איר, און פרעגט איר טאכטער מיט א שמייכל: מיין זיס קינד, אפשר גיבסטו פאר דיין מאמע איין עפל?
די מיידל גיט א קוק אויף איר מאמע פאר אפאר סקונדען, און אזוי פלוצלינג גיבט זי א בייס אריין אין איין עפל, און דערנאך אינעם צווייטען.
די שמייכל אויפן מאמעס געזיכט איז געווארן ווי געפרוירן, זי האט שטארק פרובירט צו באהאלטן איר דיסעפוינטמינט.
דערנאך גיבט די מיידל איבער איין עפל פאר איר מאמע און זאגט די ווערטער: מאמי דא האסטו!! דעי עפל איז די זיסערע!!

די מוסר השכל איז מובן מאליו, אפילו אמאל פון אנהייב זעהט אויס א זאך איין וועג, דאך מעג מען נישט "דזאדזען" ביז מזעהט די גאנצע בילד...

איך בין געפארן אויפן טרעין. איז דארט געזיצן א מענטש און גע'בוכה'עט בדמעות שליש ווי א קינד.

איז צוגעגאנגען צו אים א ווילד פרעמדער מענטש, אן אפריקאנער-אמעריקאנער, וינחם אותו וידבר על ליבו, ולא זז משם ביז ער האט ארויפגעצויגן א שמייכל אויף די געזיכט פון דעם פאר'צרה'טן מענטש.

א 5 יעריג קינד האט געברענגט טרערן פאר אלע 11 מענטשן אין א רעסטוראנט.

א היימלאזער מאן איז געשטאנען אינדרויסן פון רעסטוראנט, און דאס קינד מיט רחמנות געפילן האט געמוטשעט די מאמע צו קויפן א נאכטמאל פאר יענעם.
דאס קינד האט זיכער געמאכט א יענער באקומט פון אלעם וואס ער וויל, און דאן געזאגט הויך א ברכה צוזאמען מיטן היימלאזן מאן, וואס האט ארויסגערופן עמציאנאלע געפילן פאר אלע אנוועזנדע.

<a class="postlink" href="http://www.dailymail.co.uk/news/article-3087149/Alabama-boy-begs-mother-buy-homeless-man-dinner-Waffle-House.html">http://www.dailymail.co.uk/news/article ... House.html</a>

-

<a class="postlink" href="http://www.baba-mail.co.il/content.aspx?emailid=33635&memberid=123823">http://www.baba-mail.co.il/content.aspx ... rid=123823</a>
ס'וואלט מיר געקענט ברענגען טרערן..

מנשה לוסטיג

http://www.baba-mail.co.il/content.aspx?emailid=33635&memberid=123823
ס'וואלט מיר געקענט ברענגען טרערן..

ער'ז דאך געווען אין סקווירא...

<a class="postlink" href="https://copy.com/0488qwKz6w3ikwa8">https://copy.com/0488qwKz6w3ikwa8</a>

נאך איינס פון דע סעריע

איך וויש די טרערן

נאך א זיסע הארציגע קליפ פון דע סעריע דא

א טאטע וואס האט שוין מיטגעמאכט 2 טראגעדיעס און דע וואך איז זיין זון געהרג'ט דעווארען זינגט ואפילו בהסתרה ביי די לויה

א חרדי'שער טאטע צו א אטד טאכטער

My dearest xxxx,
As I fasted today, I sat and reflected on what our fast is all about. Why was our beautiful home in Yerushalayim destroyed? Why did the presence of Hashem leave us? What did we do to drive ourselves into this long bitter golus?
I always knew the answer, but I don't think I understood it as well as I do right now. It was destroyed because we were judgmental of those who did not ACT the way we wanted them to act. We were embarrassed of those who did not DRESS the way that we wanted them to dress. We looked down at those that did not TALK the way we wanted them to talk. And our misplaced ego caused us to think that we are better then they are. This is what caused us to destroy ourselves completely. Without having a ayin tovah, a favorable and understanding eye on those around us, we are not deserving of having the divine presence of Hashem live among us. We threw ourselves out with our self-righteous mindset.
Which group of us caused the destruction? The ones “on the derech” or the ones “off the derech”?
On this day I sit and cry... my eyes fill with tears... the epiphany just hit me like a ton of bricks: It was not the ones wearing the jeans (as an example) that caused the destruction, rather, it was the ones not wearing jeans who then looked down upon those who wore the jeans! WE are the ones who destroyed the beis Hamikdosh and we have not yet corrected our sin! In fact, with Torah and mitzvos being so strong... we have perhaps even strengthened our sin... we have taken it to a higher level.
I look at myself... am I not part of the group who uses our beautiful religion to look down at others? And if so, am I not the one responsible for our current exile? What good is my fasting and sitting on a floor if I cannot face the truth that “I” am currently responsible for this tragedy?!
I now fully realize that it is not you and your friends who are preventing Moshiach from coming... it is me and my friends!
I wrote my own kinniss: Woe is to me for I have repeated and repeated the original sin that caused the churban! Woe is to me for I have stabbed my own flesh and blood! Woe is to me for I took the holy Torah that is supposed to be sweet and peaceful "dirachehuh darchei NOAM vichal nesivosehuh SHALOM" and I used it to form a dagger which I then used to stab you - and others - over and over again!!
And so after a long day of fasting and contemplation, I look back at the way that I treated you and for this I now sit and cry. My dear sweet beloved xxxx!! How can I ever take back the pain that I caused you? How can I ever repay you for the smiles and hugs that you so deserved... but didn’t get from me because I was too busy justifying to myself why it is OK for me to look down at you… to judge you harshly… and to actively destroy the Bais Hamikdosh? How can I give you back the lost years?
My dear xxxx, a long long long time ago, I looked into the future and dreamed about the day that you would grow up, mature, learn right from wrong, wake up from your selfishness and finally come ask me for forgiveness… but after alot of inner searching... “I” grew up, and “I” matured, and “I” learned right from wrong, and now “I” finally finally woke up from MY selfish, haughty, egotistical, judgmental attitude! And now on this painful day I turn to you and I ask you – no, I BEG you - for forgiveness!!
I accept upon myself to shower you with love and affection, with hugs and kisses, and to do everything in my power to always be there for you through thick and thin! I pledge to work so so hard to make up for all of the pain that I caused you. I pledge to never look down at you, your friends, or on ANY JEW ever again. I am DONE with the negative attitude! I am DONE with being the judge and jury to another Yid! I am DONE with thinking that I am BETTER than ANY other Jew in Klal Yisrael. I am DONE being a part of the problem... and I pledge that as of right this moment... I will become a part of the SOLUTION!!
My xxxx, please open your heart to me... please open your arms to me... hug me, hold my hand and let us build the beis Hamikdosh together…
What do you say?
Your loving Totty

<a class="postlink" href="https://instagram.com/p/6iZnJIC5dL">https://instagram.com/p/6iZnJIC5dL</a>

FATHER FORGETS

By W. Livingston Larned

Listen, son: I am saying this as you lie asleep, one little paw crumpled under your cheek and the blond curls stickily wet on your damp forehead. I have stolen into your room alone. Just a few minutes ago, as I sat reading my paper in the library, a stifling wave of remorse swept over me. Guiltily I came to your bedside.

There are the things I was thinking, son: I had been cross to you. I scolded you as you were dressing for school because you gave your face merely a dab with a towel. I took you to task for not cleaning your shoes. I called out angrily when you threw some of your things on the floor.

At breakfast I found fault, too. You spilled things. You gulped down your food. You putyour elbows on the table. You spread butter too thick on your bread. And as you started off to play and I made for my train, you turned and waved a hand and called, ‘Goodbye, Daddy!’ and I frowned, and said in reply, ‘Hold your shoulders back!’

Then it began all over again in the late afternoon. As I came up the road I spied you, down on your knees, playing marbles. There were holes in your stockings. I humiliated you before your boyfriends by marching you ahead of me to the house. Stockings were expensive – and if you had to buy them you would be more careful! Imagine that, son, from a father!

Do you remember, later, when I was reading in the library, how you came in timidly, with a sort of hurt look in your eyes? When I glanced up over my paper, impatient at the interruption, you hesitated at the door. ‘What is it you want?’ I snapped.

You said nothing, but ran across in onetempestuous plunge, and threw your arms around my neck and kissed me, and your small arms tightened with an affection that God had set blooming in your heart and which even neglect could not wither. And then you were gone, pattering up the stairs.

Well, son, it was shortly afterwards that my paper slipped from my hands and a terrible sickening fear came over me. What has habit been doing to me? The habit of finding fault, of reprimanding – this was my reward to you for being a boy. It was not that I did not love you; it was that I expected too much of youth. I was measuring you by the yardstick of my own years.

And there was so much that was good and fine and true in your character. The little heart of you was as big as the dawn itself over the wide hills. This was shown by your spontaneous impulse to rush in and kiss me good night. Nothing else matters tonight, son. I have come to your bedside in the darkness, and I have knelt there, ashamed! It is a feeble atonement; I know you would not understand these things if I told them to you during your waking hours. But tomorrow I will be a real daddy! I will chum with you, and suffer when you suffer, and laugh when you laugh. I will bite my tongue when impatient words come. I will keep saying as if it were a ritual: ‘He is nothing but a boy – a little boy!’

I am afraid I have visualized you as a man. Yet as I see you now, son, crumpled and weary in your cot, I see that you are still a baby. Yesterday you were in your mother’s arms, your head on her shoulder. I have asked too much, too much.

כ'ווייס נישט פארוואס אבער די בילדער האבן מיר געברענגט התרגשות'דיגע טרערן
www.bhol.co.il/article_old.aspx?id=89549

ביטע זיי מסביר. שומר שמיטה?

די האלאקאסט (גוט געספעלט?) האט מסתם געקאסט די מערסטע טרערן זייט שי"ב. ליינענדיג אין וויקי איבער א עפיזאד ווי אמעריקאנע סאלדאטן זענען אריינגעקומען באפרייען אוישוויץ איז געווען א מאמע ארימלויפענדיג צודרייט מיט א ניי געבוירן קינד אז זי דארף מילך, האט מען גענומען דאס קינד און געזען אז עס לעבט שוין נישט אפאר טעג. דאס האט מיך געברענגט עכטע טרערן. [emoji27] איך בין נייגעריג צו אונזערע קינדער וועלן וויסן פון די שואה אזוי ווי אונז ווייסן פון תח ותט

<a class="postlink" href="https://www.youtube.com/watch?v=UXp8DCuYyN4">https://www.youtube.com/watch?v=UXp8DCuYyN4</a>

<a class="postlink" href="http://www.kikar.co.il/185372.html">http://www.kikar.co.il/185372.html</a>

אנטאן ליירי האט פארלוירן זיין פרוי אין די אטאקע אין פאריז פרייטיג.
דאס האט ער היינט געשריבן אויף זיין פעיסבוק זייטל.

פרייטיג ביינאכט האבן ענק צוגענומען דאס לעבן פון א אויסערארדנטליכע מענטש, דאס ליבע פון מיין לעבן, די מוטער פון מיין זון. אבער ענק וועלן נישט געווינען מיין פיינטשאפט.

איך ווייס נישט ווער ענק זענען, און איך וויל נישט וויסן. ענק זענען טויטע זעלן. אויב דער גאט, אין וועמענס נאמען ענק מארדן בלינדערהייט, האט אונז געמאכט אין זיין געשטאלט, דאן איז יעדע קויל אין די קערפער פון מיין ווייב א וואונד אין זיין הארץ.

אלזא, איך וועל אייך נישט לאזן מיט א געווינס און אייך פיינט האבן. ענק האבן דאס געזוכט, אבער ענטפערן האס מיט ערגערניש מיינט זיך לאזן פון די זעלבע אומוויסנהייט וואס האט ענק געמאכט וואס ענק זענען.

ענק ווילן איך זאל זיך פארכטן, אז איך זאל אריינקוקן אין די אויגן פון מיינע מיטבירגער מיט אומצוטרוי, אז איך זאל אויפגעבן מיין פרייהייט פאר זיכערהייט. ענק האבן פארלוירן. איך וועל אנגיין פונקט ווי פריער.

איך האב איר געזען היינט צופרי. ענדליך, נאך נעכט און טעג פון ווארטן. זי איז אזוי שיין ווי זי איז געווען פרייטאג נאכמיטאג, אזוי ליבליך ווי דאס ערשטע מאל וואס איך האב געזען ווען איך בין געפאלן און ליבע מיט איר צוועלף יאר צוריק. איך בין אוודאי צעשאסן פון הארצווייטאג, איך וועל ענק נאכגעבן א קליינע געווינס. אבער עס וועט זיין קורץ-טערמיניג. איך ווייס אז זי וועט זיין מיט אונז יעדן טאג און אז מיר וועלן זיך טרעפן נאכאמאל אין א גן עדן פון פרייע נשמות צו וועלכע איר וועט קיינמאל קיין צוטריט נישט האבן.

יעצט זענען מיר פארבליבן צוויי, מיין יונגעלע און איך, אבער מיר זענען שטערקער ווי אלע ארמייען פון דער וועלט. אדרבא, איך האב נישט קיין צייט פאר ענק מער, איך דארף גיין צו מעלוויל וואס ערוועקט זיך אט פון זיין דרימל. ער איז בלויז 17 מאנאטן אלט. ער וועט עסן זיין נאש ווי יעדן טאג, דערנאך וועט ער שפילן ווי יעדן טאג, און יעדן טאג פון זיין לעבן וועט ער אייך געווינען מיטן זיין פרייליך און פריי. ווייל ניין, ענק וועלן נישט געווינען, זיין האס אויך נישט.

<a class="postlink" href="https://m.facebook.com/antoine.leiris?fref=nf&pn_ref=story">https://m.facebook.com/antoine.leiris?f ... _ref=story</a>

דערמאנט מיך פון דעם.

מסרב לשנוא
מילים ולחן: קובי לוריא

הם אומרים לי: "הלו, די מספיק לחלום",
ו"איתם אף פעם לא יהיה שלום",
תזכרו מה עמיחי כתב, אחים:
"איפה שכולם צודקים - שם לא צומחים פרחים".

אני יודע כמה זה נשמע נדוש,
אם אזכיר שוב שכולנו בני אנוש,
שהחיים זה הדבר הכי חשוב.
(לכן אני אומרת שוב ושוב ושוב) :

מסרב לשנוא,
מסרב לשנוא,
כי כולנו נבראנו בצלמו.
לא איכפת לי אם אני מיעוט או רוב,
מסרב לשנוא, מוכן רק לאהוב.

אני לא עושָה סלקציה או בדיקה
תעודת זהות כחולה או ירוקה
כי הדם אצל כולנו הוא אדום
תסביר לי מה כל כך גרוע בשלום?

תהיה ימין, מרכז או מדיום, לארג' או small
לאיש על הכאב אין מונופול,
הסבל הוא נורא בכל שפה,
ורק האהבה היא התרופה,

מסרב לשנוא,
Absolutely NO
אני בעד כל איש תחת גפנו .
ולא איכפת לי אם אני מיעוט או רוב,
מסרב לשנוא, מוכן רק לאהוב.

אתה יכול מכל הלב להתפלל
ובאותה העת להיות מבית הלל,
ולאמץ את הפסוק "ואהבת"
ואז אולי פתאום תמצא שגם אתה....

מסרב לשנוא...

<a class="postlink" href="http://www.youtube.com/watch?v=5NSBFwOyy10">http://www.youtube.com/watch?v=5NSBFwOyy10</a>

@אנאנים
זייער אינטרעסאנט און רירנד, א שטארקע מוסר השכל.