לערנענדיג האב איך אויפגעפאסט...

אסאך מאל האב איך ווען איך לערן אז איך טרעף מיך אן מיט שטיקלעך וואס זענען נישט דווקא קיין חידושים אבער זיי זענען יא אינטרעסאנעטע נקודות וואס ווען איך זאג דאס איבער פאר אנדערע וועלן זיי מיר בעהטן אז זיי וילן דאס זעהן פון אינעווייניג, צומאל וועט א בעל דרשן דאס נוצן ביי א דרשה אדער א אינגערמאן צו ווייזן בקיאות וכו' דאס זענען אזעלעכע פנינים וואס פאלן צווישן די בענקלעך, וועל איך זיי אי"ה דא ארויף לייגן אלס אל תמנע טוב מבעליו, און ווער עס האט אויך אזעלעכע שטיקלעך איז מכובד צו צולייגן.

1
ספורנו בראשית י"ח י"ב פרשת וירא

ותצחק שרה בקרבה. שחשבה שהיה דבר המלאך ברכת נביא בלבד כענין אלישע לא נבואה ושליחות האל ית'. וחשבה שלא יושג זה בזקנים בברכת שום נביא כי אמנם להשיב הבחרו' אחר הזקנה הרי הוא כתחיית המתים שלא תהיה זולתי במצות האל פרטית או בתפלה משגת חן מאתו:

דהיינו אז שינוי הטבע קען אפילו א נביא נישט צוזאגן, נאר השי"ת אליין אדער דורך תפילה, די שטארקע כח פון תפילה.

2

כלי יקר בראשית כ"ה כ"ג פרשת תולדות

ויאמר ה' לה שני גוים בבטנך. הפך ממה שחשבת. אלא רשות אחד יש, אמנם ב' ילדים בבטנך אחד יהיה עובד ה' ואחד עובד ע"ג ולעולם ה' אחד ואין זולתו. וי"א שנאמר ויעתר יצחק לה' לנוכח אשתו, לפי שהוא היה צדיק בן צדיק על כן היה מובטח שמצדו יהיה לו זרע הגון, אך היה ירא מצד אשתו כי היא בת בתואל ואחות לבן שלא יצא ממנה איזו זרע פסול שהרי עקרה היא, ממנה נמשך העקרות על כן היה ירא פן יצא ממנה זרע בלתי הגון כמו שיצא ישמעאל מהגר ואולי זה סיבת עקרותה. וכאשר נתרוצצו הבנים בקרבה אחד מפרכס לצאת על פתח ביהמ"ד ואחד מפרכס לצאת על פתח ע"ג בזה הרגישה שודאי אחד יהיה צדיק ואחד רשע על כן אמרה למה זה אנכי, כי כמוני כהגר ומה אנכי טוב ממנה ולמה זה התפללתי ותלך לדרוש את ה' מה הועילה תפלתי ויאמר ה' לה שני גוים בבטנך זה רבי ואנטונינוס, והועילה תפלתה שגם עשו יצא ממנו זרע כשר כאנטונינוס ושאר גרי צדק, מה שאין כן בישמעאל ובזה את טובה מהגר.

דהיינו אז פון עשו וועט ארויס קומען גרים אבער נישט פון ישמעאל, איך ווייס נישט צו עס איז ממש אזוי אבער עס איז זיכער דא אסאך מער גרים פון עשו ווי פון ישמעאל.

גמ' מגילה כג.

ביו"ט מאחרין לבוא, רש"י: משום שצריכין לטרוח בסעודת היום

יו"ט הייבט מען אן שפעט צו דאווענענן שחרית, ווייל מען דארף קאכן א סעודה, זאגט אויף דעם דער יעב"ץ.

דאע"פ שאין הכנת הסעודה ממלאכת אנשים [שהאשה אופה ומבשלת, כדאיתא בכתובות נ"ט ע"ב], ואם כן, הרי האנשים אינם טורחין בסעודה, מ"מ, כיון דצריכין האנשים לשמור הבית בעוד נשותיהם עוסקות בצרכי סעודה, וגם צריכות הנשים סיוע מאנשיהן, להכי מאחרין לבוא.

די מענער דארפן וואטשן די קינדער ווען די פרויען טוהען הויז ארבעט און אויך צולייגן א האנט...

און עס איז אזוי וויכטיג אז מען וועט לכבוד דעם דאווענען שפעטער, ומכאן תוכחת מגולה פאר די פרומע חברה אויף די ווייב'ס חשבון,
און אזוי ווערט טאקע גע'פסק'נט אין שו"ע או"ח סי' תקכט.

הג"ה: בְיוֹם טוֹב מְאַחֲרִין לָבֹא לְבֵית הַכְּנֶסֶת

געוואלדיג: וויבאלד דו ברענגסט שוין א כלי יקר מיט א פסוק אין פ' תולדות. (עמיר שוין בחדא מחתא יוצא זיין א קאנטריביושן צו אנאנים'ס נייע אשכול פון אנעקדאטן און מעשה'לעך פון צדיקים. נאר פון 170 יאר צוריק.
דער חת"ם סופר זצ"ל האט אייביג געהאקט אויף די רעפארמער און לוחם געווען אקעיגן זיי און זייערע מנהגים. האט ער אמאל געזאגט אזא ווערטל: ס'שטייט אין פסוק..."ויתרוצצו הבנים בקרבה"...זאגט רש"י אז ווען זי איז אריבער א בית המדרש האט יעקב זיך געשטויסן ארויסצוגיין. און ווען זי איז אריבער א בית עבודה זרה האט זיך עשיו געריסן ארויסצוגיין. האט ער (חת"ס) געפרעגט. אויב אזוי וואס איז געווען דער ..."ויתרוצצו"?! יעקב האט דאך נישט געוואלט ארויסגיין צו א בית ע"ז. און עשיו האט דאך נישט געוואלט גיין צו א ביהמ"ד...נאר דער תירוץ איז אז רבקה איז אדורך א רעפארם טעמפל.און זיי ביידע האבן נישט געוואוסט צו ס'איז א שול אדער להב.' א קירכע... 🙂 😉

ייש"כ שוין פאראכטן, עס איז א ספורנו.

ב"ח טור או"ח סי' רמ"ב

מצות ענג שבת גמרא גמירי לה עד דאתי ישעיהו ואסמכה אקרא וקראת לשבת ענג. וכשם שיש ענג באכילה יש ענג בהנאת הגוף ומצוה לאדם לענג את עצמו בהנאת גופו שגם היא נקראת ענג דכתיב אשר לא נסתה כף רגלה הצג על הארץ מהתענג משמע שיש להזהר שלא ילך יחף בשבת

נישט גיין בארפיסיג אין שבת.

די ערשטע האט מעגליך נישט מיט 'שינוי טבע', נאר מיט דעם וואס תחיית המתים איז פון די מפתחות שביד הקב"ה.

מסכים, אבער נישט דאס איז די טיפקייט, נאר אז תפילה קען אויפטון מער ווי א נביא, זאגן א קאפיטל תהילים אליין איז מער ווי אלע סגולות.

פארוואס דוכנ'ט מען ביי מוסף און נישט ביי שחרית?

רמ"א סי' קכח, מד:

ואפילו ביום טוב אין נושאין כפים אלא בתפלת מוסף שיוצאים אז מבית הכנסת וישמחו בשמחת יום טוב.

אין מלכים ב' פרק ד', וועגן יחס פון א מאן צו א פרעמדע פרוי:

יב: וַיֹּאמֶר אֶל גֵּחֲזִי נַעֲרוֹ קְרָא לַשּׁוּנַמִית הַזֹּאת וַיִּקְרָא לָהּ וַֽתַּעֲמֹד לְפָנָיו׃
יג: וַיֹּאמֶר לוֹ אֱמָר נָא אֵלֶיהָ

דאס הייסט, זי איז געשטאנען פאר אלישע אבער ער האט נישט גערעדט מיט איר דירעקט.

אבער אין פ' כ"ה שטייט:
וַיְהִי כִּרְאוֹת אִישׁ הָאֱלֹקִים אֹתָהּ מִנֶגֶד, וַיֹּאמֶר אֶל גֵּיחֲזִי נַעֲרוֹ הִנֵּה הַשּׁוּנַמִית הַלָז׃

זעען מיר אז ער האט געקוקט אויף איר, און אפי' דערקענט.

און אויך אין פ׳ כ"ז:
וַתָּבֹא אֶל אִישׁ הָאֱלֹקִים אֶל הָהָר וַתַּחֲזֵק בְּרַגְלָיו:

איר קענט זיך פארשטעלן היינט א פרוי זאל אנכאפן די פיס פון א רבי'ן.

תוס' ברכות ל"ז ע"ב:

וכן היה רגיל רבינו דוד ממי"ץ ללבן פרורין במים בלילה כדי לאכלן בשחר בלא ברכת המוציא ובלא ברכת המזון שלא לאחר כדי שיתחזק ראשו ויוכל להגיד ההלכה.

ונבנתה העיר

תוס' ברכות ל"ז ע"ב:

וכן היה רגיל רבינו דוד ממי"ץ ללבן פרורין במים בלילה כדי לאכלן בשחר בלא ברכת המוציא ובלא ברכת המזון שלא לאחר כדי שיתחזק ראשו ויוכל להגיד ההלכה.

וואס איז די חידוש דא? עס איז נישט געווען פאר'ן דאווענען ח"ו

אנאנים: כ'האב געוואלט עפעס זאגן איבער די היינטיגע ..."מקובלים"...עיין נחום ראזנבערג... 🙄
שוין. כ'האב גארנישט געזאגט...!

טמיר

ונבנתה העיר

תוס' ברכות ל"ז ע"ב:

וכן היה רגיל רבינו דוד ממי"ץ ללבן פרורין במים בלילה כדי לאכלן בשחר בלא ברכת המוציא ובלא ברכת המזון שלא לאחר כדי שיתחזק ראשו ויוכל להגיד ההלכה.

וואס איז די חידוש דא? עס איז נישט געווען פאר'ן דאווענען ח"ו

א מזונות בייגל סטייל.

די חידוש איז לכם לאפוקי אלע אידן וואס דרייען זיך תמיד ארום מיט א 'גילטי קאנטשעס' אין אידישקייט ענינים, און איינע פון זייערע מבצע'ס איז קעגן עסן 'מזונות ברויט' זיך 'ארויס צו דרייען' פון נט"י און ברהמ"ז. וועל, רבינו דוד מ'מיץ האט ווייזט אויס עס נישט געהאלטן פאר א עולה.

טעות

אמרי פנחס פון ר' פנחס'ל קאריצער, די וואך

אך יש תפילות מתולעות שחשב מחשבות זרות רח"ל בשעת התפלה, מזה באים פירות מתולעים, לכן בדור הזה נתרבו תולעים בפירות

ווייס מיר שוין פון וואו עס קומען די ווערעמיגע פרוכט.

רש"י סנהדרין כא:

שבקש להולמו ולא הולמתו. שתשב בראשו כתר מלכות ולא הולמתו לפי שהיה שרביט של זהב בתוך חללה מדופן לדופן ואינה מתיישבת בראשו אלא למי שיש לו חריץ בראשו והיא עדות לבית דוד שכל הראוי למלכות הולמתו ומי שאינו ראוי למלכות אינו הולמתו:

איך מיין אז עס איז באוואוסט, אבער פארט אינטרעסאנט.

אין פרשת בראשית אויף דעם פסוק...

וַיֹּאמֶר הָֽאָדָם הָֽאִשָּׁה אֲשֶׁר נָתַתָּה עִמָּדִי הִוא נָתְנָה לִי מִן הָעֵץ וָאֹכֵל

זאגט דער בעל הטורים

היא נתנה לי מן העץ ואוכל. לפי הפשט שהכיתני בעץ עד ששמעתי לדבריה:

דער ערשטער קעיס פון אביוז...

רש"י שבת י:

משקל ב' סלעים. לאו דוקא נקט בתלמידי רבינו יצחק הלוי מצאתי כתונת פסים סביב פס ידו נתן מילת ולא כל הכתונת:

ומכאן מקור פאר סאמעט אויף די ארבל ביי רבי'שע קינדער.

געוואלדיג

גמ' מגילה כג.

ביו"ט מאחרין לבוא, רש"י: משום שצריכין לטרוח בסעודת היום

יו"ט הייבט מען אן שפעט צו דאווענענן שחרית, ווייל מען דארף קאכן א סעודה, זאגט אויף דעם דער יעב"ץ.

דאע"פ שאין הכנת הסעודה ממלאכת אנשים [שהאשה אופה ומבשלת, כדאיתא בכתובות נ"ט ע"ב], ואם כן, הרי האנשים אינם טורחין בסעודה, מ"מ, כיון דצריכין האנשים לשמור הבית בעוד נשותיהם עוסקות בצרכי סעודה, וגם צריכות הנשים סיוע מאנשיהן, להכי מאחרין לבוא.

די מענער דארפן וואטשן די קינדער ווען די פרויען טוהען הויז ארבעט און אויך צולייגן א האנט...

און עס איז אזוי וויכטיג אז מען וועט לכבוד דעם דאווענען שפעטער, ומכאן תוכחת מגולה פאר די פרומע חברה אויף די ווייב'ס חשבון,
און אזוי ווערט טאקע גע'פסק'נט אין שו"ע או"ח סי' תקכט.

הג"ה: בְיוֹם טוֹב מְאַחֲרִין לָבֹא לְבֵית הַכְּנֶסֶת

מראה מקום של היעב"ץ ?

ביליג

מראה מקום של היעב"ץ ?

גמ' עוז והדר קובץ מפרשים על הדף.

טור או"ח סי' רל"ו הלכות תפילת ערבית

כתב רב נטרונאי מדברי חכמים אין אומרים בערב אלא שתים לפניה ושתים לאחריה וכיון שהלכה כרב דאמר תפלת ערבית רשות תקנו האחרונים שאחר שאמר שומר את עמו ישראל לעד שאומר פסוקים שיש בהם זמירות ושבח ולומר אחריהם ברכה ומפסיק בקדיש כלומר אסתיים תפלה הרוצה לצאת יצא

פארוואס זאגט מען קדיש פאר שמו"ע ביי מעריב, וייל מדינא דגמ' איז די תפלה א רשות לאזט מען וויסן אז מען האט געענדיגט די ברכות קרי"ש וואס איז א חיוב, און ווער עס וויל קען גיין (נישט כהיום ווען עס איז שוין א חיוב).

לויט דעם לשון קומט אויס אז די קדיש גייט נאר ארויף אויף די פסוקים (ברוך ה' לעולם) און נישט אויף ברכות ק"ש, איז פארוואס אין א"י זאגט מען קדיש?

די קדיש גייט ארויף אויף די אלע ברכות נישט אויף די פסוקים עיין בפנים.

דעמאלטס פארוואס דארף מען די פסוקים?

קוק אריין דארט אין טור, אז וועל איך קענען וועל איך דאס באלד מעתיק זיין, עס איז מעין שמונה עשרה.

אל תשליכני לעת זקנה, רש"י: אם זקנתי בחטאים כלומר שחטאתי הרבה.

אז די קאווע זאל זיך נישט נאכאמאל אויסגיסן

ווייטער אין מלכים ב ה.ו.

אן אינטערעסאנטע פשט פונ׳ם רלב״ג.

{ו}וַיָּבֵ֣א הַסֵּ֔פֶר אֶל־מֶ֥לֶךְ יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר וְעַתָּ֗ה כְּב֨וֹא הַסֵּ֤פֶר הַזֶּה֙ אֵלֶ֔יךָ הִנֵּ֨ה שָׁלַ֤חְתִּי אֵלֶ֙יךָ֙ אֶת־נַעֲמָ֣ן עַבְדִּ֔י וַאֲסַפְתּ֖וֹ מִצָּרַעְתּֽוֹ׃

רלב'ג: ואספתו מצרעתו . ר''ל שתרפאהו מצרעתו ונקרא הרפואה מהצרעת אסיפה כי הצרעת תעשה מהאחד רבים כי מפני תגבורת החום העפושי יחלש מאד החום הטבעי הקושר איברי הבעלי חיים ומשים אותם אחד ולזה תמצא במצורע שכבר יפלו אבריו ולזה אמר בזה המקום ברפואת המצורע וישוב בשרך לך וטהר כי המצורע אין בשרו לו כמו שזכרנו כי אין בו הדבר שקושר בשרו בו

אנאנים: אבער אן אנדערע טראדיציע וואס זיי פאלגן נאך זייער זיידע ישמעאל אבער נישט ח"ו אברהם אבינו איז, ניאוף און רציחה. זיי זענען גרויסע נואפים און רוצחים. כ'האב אמאל געפרעגט איינעם פון זיי אזא קשיא. פארוואס ענקערע ווייבער און מיידלעך (אפילו נישט פארהייראטע) טוט עטץ אן זייער ..."צניעות'דיג"...(אך און וויי פאר אזא צניעות)...און עטץ גייטץ ווי גויים... 😂 🙄 !

אנאנים: ס'איז מיר בייגעפאלן א תירוץ. היינט צו טאגס איז שוין יא דא ווער ס'גייט מיט סאמעט און איז א פארשטינקענער (אונגערישער) אראבער. משה בער דרעק ... 😂 🙄

אנאנים: ייש"כ. דא איז אין פלאץ איבערצוזאגן א זיס ווערטל וואס כ'האב געהערט בשם א טייערן איד. דער פארשטארבענער, ערשטער פרעמיער פון מדינת ישראל דוד בן גוריון... ווען מ'האט איהם געפרעגט פארוואס ער האט פיינט אראבער, האט ער געענטפערט..."ווייל זיי זעען אויס ווי די תימנ'ער"... 😂

בן אדם

לויט דעם לשון קומט אויס אז די קדיש גייט נאר ארויף אויף די פסוקים (ברוך ה' לעולם) און נישט אויף ברכות ק"ש, איז פארוואס אין א"י זאגט מען קדיש?

איך וועל אביסל מאריך זיין אין די השתלשלות פון תפילת מעריב, א) קרי"ש און ברכות קרי"ש זענען א חיוב, אבער שמו"ע וואס דאס ווערט אנגערופן תפילה דאס איז מעיקרא דדינא א רשות ב) אין יענע יארן זענען די שוהלן געווען אין די פעלדער אויסער די שטאט און עס איז געווען א פחד צו אהיים גיין שפעט ביינאכט, (במאמר המוסגר: דאס איז די סיבה פון ברכת מגן אבות פרייטאג צו נאכטס, אז דער עולם אין שוהל זאל אויסווארטן אויף די וואס האלטן נאך אינמיטן שמו"ע ווייל זיי זענען געקומען שפעט, אז זיי זאלן נישט בלייבן אליין), עס איז דא א מחלוקת פארוואס מען זאגט ברוך ה' לעולם צו ווייל מען האט מורא צו בלייבן שפעט און שמו"ע נעמט צייט צו דאווענען כדבעי האט מען מתקן געווען ברוך ה' לעולם וואס איז מעין שמו"ע און נעמט נישט אזוי לאנג, אדער זאגט מען דאס וויבאלד די עיקר תפילה האט זיך שוין געענדיגט איז דאס פסוקי שבח צו סוף פון דאווענען אזוי ווי עלינו לשבח היינט, און נאך ברוך ה' לעולם לויט ביידע שיטות האלט מען שוין נאכן דעווענען סיי אויב ברוך ה' לעולם איז מעין שמו"ע און סיי אויב עס איז פסוקי שבח, זאגט מען קדיש צו מודיע זיין אז עכט האט מען שוין געענדיגט דאווענען.

בית יוסף או"ח סי' רסח

וכתב עוד שאע"פ שבספר השלחן כתב שבשבת שאחר יו"ט אין אומרים אותה, יותר יש לסמוך על ספר המנהיג, שכתב בפירוש שאומרים אותה, שהיה מחברו רב גדול יותר ממחבר הספר ההוא וגם מפני הראיות שכתבתי עכ"ל.

א מקור לדרך הפסק פון הרב עובדיה יוסף זצ"ל

איך האב געהערט אז רב עובדיה פלעגט זיך רעכענען מיט רוב, אפילו אויב ציווישען די רוב זענען געווען אשכנזים. (ער פלעגט מאכן 2 הויפענעס פון ספרים, די וואס האבן געפסק'נט איין צד אויף די רעכטע זייט און די מחלקים אויף די לינקע זייט און נאכדעם האט ער געציילט ווער איז די רוב). און דאס האט ער טאקע גענומען פון'ם בית יוסף, ווי מ'זעט אז אויב ס'איז דא רוב קעגן די "בנין" וואס דאס איז רי"ף, רא"ש, רמב"ם, איז ריפט ער דאס אן רוב "מנין", און ס'איז מכריע.

פארגעסן צו צוצייכענען, אז דער וכתב עוד איז דער ריב"ש.

אונז פירן זיך צו שמירן פון די הבדלה וויין אויף די אויגן, דא שטייט עפעס אנדערש.

וזה שמקדש ונותן לציבור משום רפואה ליתן על עיניהם

טור סי' רס"ט

לייגן אויף די אויגן פון די קידוש וויין, און דער ב"י לייגט צו מער

מאחר שהרפואה נעשית מיד בשמיעה וכו'

ער האלט אז עס איז גענוג צו הערן לרפואה,

אבער דער ב"ח איז משלב ביידע

אלא בעל כרחך משום רפואה היו נותנים לכולם לטעום ואח"כ נותנין על עיניהם וקבלה היתה ביד הגאון דסגולת הרפואה היא דוקא בענין זה דתרתי בעינן שטועמין ממנו תחילה ואחר כך ג"כ נותנין על עיניהם

שבת איז זכר למעשה בראשית, אויב אזוי פארוואס זאגט ביי קידוש אויך זכר ליציאת מצרים

ושמעתי ממהר"ם שיש במדרש לפי שבמצרים עבדו בהם ישראל בפרך, ופר"ך בא"ת ב"ש וג"ל שהם מלאכות ארבעים חסר אחת וכשנגאלו ממצרים הזהירם על השבת לשבות מאותם ל"ט מלאכות ע"כל

ב"ח סי' רע"א

אז מען רעדט שוין פון קידוש,

פארוואס שטייט מען ביי קידוש, אין חדר לענט מען אויס ווייל עס איז עדות און הגדת עדות איז שטייענדיג,

שהיה לנו לקדש מעומד לכבוד המלך שאנו יוצאים לקראתו

ב"י סי' רע"א, ער האט א אנדער טעם.

און נאך איין קליינע ענין וועגן קידוש, פארוואס זאגט מען נישט אשר בחר בנו אזוי ווי יו"ט,

לפי ששבת ניתן במרה ועדיין לא בחר בנו לגמרי עד אחר נתינת התורה

אויך ב"י דארט אויפן פלאץ.

געוואלדיג

שבת איז זכר למעשה בראשית, אויב אזוי פארוואס זאגט ביי קידוש אויך זכר ליציאת מצרים

ושמעתי ממהר"ם שיש במדרש לפי שבמצרים עבדו בהם ישראל בפרך, ופר"ך בא"ת ב"ש וג"ל שהם מלאכות ארבעים חסר אחת וכשנגאלו ממצרים הזהירם על השבת לשבות מאותם ל"ט מלאכות ע"כל

ב"ח סי' רע"א

דברים ה יד:

וזכרת כי עבד היית בארץ מצרים ויצאך יהוה אלהיך משם ביד חזקה ובזרע נטויה על כן צוך יהוה אלהיך לעשות את יום השבת

דער עיקר טעם פון שבת איז זכרון למעשי בראשית, עס זענען דא כמה וכמה טעמים פארוואס עס איז אויך זכר ליציאת מצרים, איך האב געברענגט דעם ב"ח אלס די אינטרעסאנטקייט פון דעם,

עניוועי, א דאנק.

געוואלדיג

דער עיקר טעם פון שבת איז זכרון למעשי בראשית.

דאס איז ריכטיג אין ספר שמות, ווידער אין ספר דברים איז דער עיקר טעם זכר ליציאת מצרים.


ליתר ביאור פרעג אן ביי @אויבערלענדער חכם.

פארוואס די מיידלעך?

דער געוואגטער יונגל: און פארוואס גייען די שחורים און די האמאסעקסואלס מיט אויעררינגלעך...?

אמרי פנחס, בפרשתן

החלות של שבת ויו"ט כשהן תופחין כדרך לחם חמץ ונראים יפים, הוא ע"י אשת בעה"ב כי היא נקראת לחם כמ"ש כי אם הלחם וגו' וכשהוא איתה בפנים זועפות גם החלות הם בפנים זועפות, ובימים הידועים אין החלות יפות וכו'

א מורא'דיגער ב"ח או"ח סי' ר"פ א וויכטיגע הדרכה פארן לעבן

ויהא זהיר לקיים עונתו וכו' ...ונראה דאתי לאורויי שצריך ליזהר שקודם שיגיע הלילה חייב להראות תוספות חיבה ואהבה עם זוגתו, ואין צריך לומר שלא ירגיל שום קטטה מערב שבת ואם היה לו עימה איזה קטט שיפייסנה מקודם שנכנס שבת, וזהו שכתב ויהא זהיר לקיים עונתו דזהירות הוא קודם מעשה ורצה לומר בזהירות זה שירדוף בינו לבינה אהבה ואחוה כל ערב שבת שלא יגיע שום ביטול לעונת שבת, ולכן הביא מאמר זה דלפי דהיה רגיל להקדים לבוא אל בית ומערב שבת להראות אהבה וחיבה וסימנא דעמודא דנורא מקמי שבא לביתו דהוא סימן להתפשטות אור וקדושת השכינה שתהא מתיחדת לליל שבת ומזדווגת עם הקב"ה וכו'

באותו ענין אויך אין ב"ח בשם הרא"ש

רמז לעונה דליל שבת דכתיב ושמרו ב'ני י'שראל א'ת ה'שבת ר"ת ביאה עכ"ל

האט ער מיר דערמאנט, חת"ס יו"ד סי' קנה

אבל האמת משנעשו בני מצוה בשנים וסימנים מתחייבים בכל חיובי תורה בבי"ד של מעלה ושלמטה וכו' ולפע"ד כי לא נאמרו שיעורים הללו במדרשות שבני כ' נעשו בני עונשים מלעלה אלא בעונשים על חטאים המחודשים לשעה כגון עונשי דור המדבר וכו'

אבער דער נוב"י איז מחלק אנדערש נוב"י מהדו"ת יו"ד סי' קסד

ולדעתי ג"כ לא מסתבר שלא יהיה שום עונש שמים על האדם קודם עשרים שנה ונמצא עולם הפקר וירצח את רעהו כשלא יהיו שם עדים וינאף ויעשה כל תועבות השם, ולדעתי הכוונה שבעוה"ז אין הקב"ה עונשו בחייו קודם עשרים שנה אבל לאחר מיתה כל מעשה אדם כל ימי חייו משהגיע לכלל דעת אפילו לעונת הפעוטות כשכבר יודע שהיא עבירה צריך לסבול כפי מעשיו

פארוואס זאגט מען כתר ביי מוסף, און פארוואס זאגט מען דארט שמע ישראל,

ב"י או"ח סי' תכג

מצאתי בתשובת הגאונים לפי שבימי רב, גזר יוזגדר מלך פרס שלא יקראו קריאת שמע, מה עשו חכמים שבאותו הדור תקנו להבליעו בין הקדושות, רישא שמע ישראל וסיפא אני ה' אלוקיכם, ולמה תקנו לומר בהבלעה כך כדי שלא תשתכח קריאת שמע מפי התינוקות, ובקשו רחמים מן השמים ובא תנין בחצי היום ובלע יוזגדר מלך פרס בבית משכבו ובטלה הגזירה, אמרו חכמים שבאותו הדור לא נבטל שלא לאמרה בקדושה כלל כדי שיתפרסם הנס לדורות אלא נקבע אותה בתפילת המוספין ובתפילת נעילה שאין שם קריאת שמע כלל.

איך בין שטארק נייגעריג צו וויסן אויב ער נעמט אויך א שויער פאר א יעדן קידוש החמה, לכבוד המעורה... 😂