וויל דער באשעפער עפעס צוריק פאר זיין גוטס?

די קשיא ווערט לכאורה שווער אפילו ווען מען באטראכט נישט די טובות ורעות "מאת" הקב"ה מכח א "דירעקטע" סארט מהלך, נאר אפילו ווי מער אלס אן "אינדירעקטע" סארט מהלך. והיינו, ווייל אז מען באטראכט "עונש" ווי פשוט זיין נתון תחת המקרים והסרת ההשגחה קען מען זאגן אז די רעות וואס באטרעפן דאן דארפן מעורר זיין אויף תיקון להשב ולהגיע למדריגת הדביקות וההשגחה און אז מ'זאל נישט זיין מער תחת המקרים. ווידעראום אויב גייט עס גוט איז דאס אדער מחמת דעם אז מ'איז שוין דבוק, וואס דעמאלטס דארף מען בעצם פשוט אנהאלטן דאס וואס מ'איז שוין יעצט אויף ווייטער, אדער איז דאס מחמת דעם אז מ'איז טאקע נתון תחת המקרים אבער די מקרים זענען גוטע. און ביידע פעלער איז נישט דא קיין מקום צו זאגן אז דאס זאל רופן לתיקון/"צו עפעס".

ואולי להפך בזכותו, עפ"י די "דירעקטע" סארט מהלך, קען מען זאגן עפ"י דר. דוד בענאטאר'ס אסימעטרי פון תענוג: אז העדר הרע איז טוב משא"כ העדר הטוב איז נישט רע. און אין אונזער פאל קען מען אולי זאגן אז הרב אברהם יצחק מערמלשטיין פארשטייט אז די "דרך הטוב להטיב" איז די "דיִפאָלט" פון העדר הרע והטוב (הפועל) וואס איז אויך א טוב כנ"ל. משא"כ עפעס מער אן "אויסטערלישער" טוב בקום ועשה, דאס גייט נישט דייקא אריין דערין. ודוחק, וכמו שהעיר @אנאנים. (אפשר קען מען צושטעלן דערצו דאס וואס דער תוס' יו"ט זאגט בברכות פ"ז מ"ג.)

מי אני, דו צומישט מיך מיט דיינע טיפזיניגע פשעטליך... מען רעדט שוין גראדע דא ערגעץ אין שטיבל דערוועגן.

העניך פרעגט א שטארקע קשיא וואס פאדערט א תשובה.

קודם לאמיר קלאר שטעלן, דער דרך הטוב להיטיב מיינט מען נישט דעם לעק אייסקרים דא אויף דעם עולם עובר. דאס איז פשוט, שטימט? און אויף דעם תכלית הטוב לעולם הבא, ולעולמי עד ולנצח נצחים בעט ער גארנישט צוריק.

יעצט, דא אויף דעם עולם השפל, פארלאנגט זיך פון א איד אן עבודה, דהיינו צו מגלה זיין דעם השגחה וואסיז באהאלטן, צו לעבן מיטן אויבערשטען. יעצט סיי וואס מ׳באקומט פון אויבן גוט׳ס אדער.... ווייסט מען אז מ׳האט דיר דירעקט געמיינט דערמיט, און ס׳פרעגט זיך פארוואס די הנהגה עליונה פירט זיך מיט מיר אזוי אדער אזוי.

ווי האט דער מלמד געזאגט אין חדר?
אז עט׳ס פארשטייט׳ס מיטן גיטנ׳ס הרי טוב ואם לאו....

העניך'ס קשיא זעהט אויס צו זיין גערעכט.

ויש ליישב מערמעלשטיין, לויט דער באקאנטער בעש"ט, וואס זאגט דער משל מיט דער דארפישע קינד וואס האט נישט געוואוסט וואס א מלך איז, און האט געווארפן א שטיין אויף דער קעניג. די יועצים האבן געזאגט אחת דתו, האט דער מלך אבער געזאגט, קודם וועל איך אים אריין נעמען אין פאלאץ, און אים געבן פין אלעם גוטען, און אויסלערנען וואס דאס איז א קעניג, אזוי ער זאל פארשטיין וואס ער האט דא געטוהן נישט ריכטיג.

דער ענין איז ברייט באקאנט.

לויט דעם דארף א מענטש ווען ער באקומט גוטס, טראכטען און איינזעהן דער גדלות הבורא און איינזעהן די עבירות פין נעכטען, כמבואר בהקדמת ספר דרך פקודיך ועוד.

טעות.

וואס דער רעדנער האט געמיינט איז טאקע א שווערע קשיא, און אסאך רעדנער זאגן עס.

ווען סתם מענטשן זאגו אז מ'זאל קוקן אויפן גוטס איז עס נישט א מוסר, אדער עפעס וואס האט צוטון מיט'ן אייבישטער, נאר פשוט א געזונטע וועג פון לעבן. אסאך גויים פרעגן אויכעט "האסטו שוין געטראכט אז דו אטעמסט היינט" ?

אין מיין תנ''ך שטייט נישט אז גאט געבט בעצם גוטס, און שלעכטס דארף א סיבה..
אין תנ''ך שטייט מער ווייניגער; טוסט גוט באקומסטו גוטס, טוסט שלעכטס באקומסטו שלעכטס. ווער עס וויל נאר זאגן אז גאט איז בעצם גוט דארף זיך ספראווען מיט דעם און עס אריינקוועטשן אין די גבולות.

ממילא אויב פון שלעכטס קען מען ארויסלערנען אז מיר טוהן עפעס שלעכט, דאן קען מען ארויסלערנען פון גוטס אז מיר טוהן גוט.

וועלכע תנ"ך?
דארט ווי גאט האט הענט און פיס?

אויב דו גלייבסט אז אין לו משיגי הגוף, גלייב אויך אז ער איז מקור הטוב ודרכו להטיב.

א מין חקירה דאס, נישט מערמעלשטיין ווייסט וואס גאט וויל, נישט העניך ווייסט וואס גאט וויל. לית מחשבה תפיסא ביה בכלל, און ווילאנג גאט האט דיר נישט בפירוש געזאגט וואס ער וויל קענסטו פילאזאפירן, פאנטאזירן, און חקר׳נען אינעם הימל אריין און מקיים זיין דעם מוציא אנרגיה לבטלה בהידור רב אויף וואס ס׳העלפט נישט קיין תשובה. פון קיין פסוקים קענען זיך ארטאדאקסישע אידן גארנישט קיין ראיה ברענגען ווייל אונז זעמער נישט קיין קראים וואס גלייבן אז וילך ראובן וישכב את בלהה פילגש אביו כפשוטו אדער אז בן חמש עשרה לגמרא כפשוטו, יעדע זאך אין וואס מ׳וויל נישט גלייבן קען מען זאגן אז ס׳איז העכערע זאכן וואס מיר פארשטייען נישט ואין קץ לדברי רוח.

ברוך שכיוונתי

רביה''ק זי''ע

א מין חקירה דאס, נישט מערמעלשטיין ווייסט וואס גאט וויל, נישט העניך ווייסט וואס גאט וויל. לית מחשבה תפיסא ביה בכלל, און ווילאנג גאט האט דיר נישט בפירוש געזאגט וואס ער וויל קענסטו פילאזאפירן, פאנטאזירן, און חקר׳נען אינעם הימל אריין און מקיים זיי

.. זאגן אז ס׳איז העכערע זאכן וואס מיר פארשטייען נישט ואין קץ לדברי רוח.

האסט דיך סתם צולאזט.

אונז גלייבען אין נביאים, האט ער יא געזאגט.
זאגסטו אז א פסוק קען מיינען אנדרעש, זאג וואס די האלסט דער פסוק מיינט.
אבער עס איז דא יסודות וואס שטייט אין ספרים וואס לויט דער מהלך גייען מיר, און עס מאכט טאטאלע סענס זיך מפלפל זיין אין איינער וואס רופט זיך א טעאלאג בדרך ברסלב-סאטמאר, צו זיינע ווערטער שטימען אדער נישט.

א שטארקע קשיא
אין מיין בליק איז די שפראך אז דער באשעפער וויל עפעס פון מיר וכדומה לשבר את האוזן און מען זאל עס קענען איבערגעבן ווייטער צו די קינדער ווייל באמת איז עס גאר אן אבסטראקט געדאנק
גאט איז מלא כל הארץ כבודו און דער מציאות פון אלעם און אין עוד מלבדו און דער מענטש אפילו מען איז טרוד מיט אלעמען דאך איז דער נאטורליכער ציהונג פונעם מענטש צום שורש פונעם קיום וואס איז גוטס
ווען מען זאגט גאט וויל עפעס מיינט מען דאס אז דער נאטורליכער עקסיסטענץ ציהט צו גוטס

אישתישבי

אונז גלייבען אין נביאים, האט ער יא געזאגט.
זאגסטו אז א פסוק קען מיינען אנדרעש, זאג וואס די האלסט דער פסוק מיינט.

דאס מיין איך טאקע, דער נביא זאגט חדשיכם ומועדיכם שנאה נפשי איז איינעם דען איינגעפאלן אז דערפאר זאל מען אויפהערן היטן שבת?! נאר וואס דען, דער מאמין וועט ווייטער גלייבן אין וואס ער וויל גלייבן און זאל זיך דער פסוק אליינס פארענטפערן. די נקודה איז פארוואס ווען מ׳פרעגט קשיות אויפ׳ן מאמין פון ספרים איז א פשוט׳ע זאך אז ס׳מיינט נישט דאס און אז די קשיות זענען מעיקרא נישט שווער אבער ווען ס׳קומט זיך ראיות צו ברענגען צו זיינע פאנטאזיעס איז די פסוק א בארג וואס מ׳קען נישט רירן? איך ווייס וואס די תירוץ איז, און דו ווייסט אויך.

אלנספאלס, כ׳האב נישט געמיינט אריינצוגיין אינעם נושא צו מערמעלשטיינ׳ס ווערטער שטימען צו נישט, מיט קרומקייט און אפאלאגעטיקע קען מען אלעס מאכן שטימען בעז״ה, נישט דאס איז די נקודה וואס שטערט מיך. וואס שטערט מיך איז אז ס׳קומט איינער און פילאזאפירט און בויט בנינים אין די לופטן און פויקט אויס זיין מיינונג קומט א צווייטער און זאגט אז איך האב אויך פילאזאפירט און איך בין צוגעקומען צו א צווייטער מסקנא ממילא איז יענער אפגעפרעגט. זאג איך, קלו וקלו דא״ח, ווען מ׳האנדלט מיט פאנטאזיעס און טשעריפיקן פסוקים און מאמרי חז״ל קען יעדער זיין גערעכט ווייל ס׳דאך נישט געבויט אויף גארנישט סייווי. נעכטן ביינאכט האב איך מיר גע׳חלומ׳ט אז איך בין מיט מיין ווייב אין קאלאראדא, מיין ווייב האט זיך געחלומ׳ט אז אונז זעמער אין די שווייץ, צופרי זעמער אויפגעשטאנען צוריק אין ברוקלין און ווען איך וואלט געווען א פילאזאף וואלט איך מיר געקענט ארומ׳טענה׳ן א האלבן טאג צו אונז זעמער באמת געווען אין קאלאראדא צו אונז זעמער באמת געווען אין די שווייץ. אז דאס איז וואס דו ווילסט טוהן מיט דיין לעבן כל הכבוד, מיר נערווירט עס אבער. פארוואס וואונדערסטו זיך אזוי אויף יענעמ׳ס בויך סברא ווען דיינ׳ס איז פונקט אזא בויך סברא, מאי חזית דסברא דחברך איצטומכא טפי, דילמא סברא דידך איצטומכא טפי?

אחרי שובי נחמתי אז ס׳קען זיין אז דער פותח האט נישט ממש געמיינט זיך צו וואונדערן און אטאקירן, באמת קען זיין אז ער פארשטייט אויך אז מערמעלשטיין האט רעכט נאר ער האט געטראפן א מקום להתגדר בו האט ער עס ארויסגעברענגט אויף אזא מין אופן, והשם הטוב יכפר.

בכל אופן האב איך יעצט געטראכט זייער א גוטע תירוץ צו פארענטפערן הרב מערמעלשטיין אפילו לשיטת העניך לויט׳ן פסוק כי בצלם האדם עשה את האלוקים, הרב מערמעלשטיין האט זיך אויסגעבויט א גאט אינספירירט פון זיינע תכונות הנפש, העניך׳ס גאט איז אינספירירט פון זיינע תכונות הנפש, און אלעס שטימט א מחיה. האדם עשה את האלוהים ישר והם ביקשו חשבונות רבים, ווילאנג א מענטש האלט זיין גאט וואס ער האט זיך אויסגעבויט פאר זיך קען עס שטימען זייער גראד אן געשמאק, ווען מ׳פאנגט אן מאכן חשבונות מיט אנדערע מענטשנ׳ס גירסאות פון גאט דעמאלטס טויג נישט.

ווען איינער גיבט דיר עפעס ווייל ער דארף עס נישט, אדער ווייל ער איז א גוטער און האט ליב צו געבן, אדער ווייל דאס איז זיין דזשאב, למשל א הצלה מעמבער, דארף מען אים זאגן שקויעך?

לויט העניך נישט.

ל"ד. @אנאנים פרעגט נישט אויף די הכרת הטוב מצידינו; ער פרעגט אויפ'ן דאס אננעמען (אן ענין פון) א כוונה מצד הקב"ה ["וואס וויל מען ספעציפיש פון אים" - מער ווי סתם א "שקויעך"]. און אין די פאל איז שווערער צו מאכן אן ענליכן חילוק צו וואס דער אברבנאל ענטפערט בנוגע "תכלית" צווישן מצד הקב"ה און מצד האדם. דאס איז ווייל כנ"ל קען דער מענטש טאקע אננהענגען סיבות הרעות אין א רעליגיעזן סיבה אויף וואס עס רופט אים און מאָנט פון אים [מצידו] מה חובתו בינו להקב"ה, משא"כ ביי סיבות הטובות וואס באדארף ווען פון א רעליגיעזן/טעאלאגישן שטאנדפונקט צו זיין די דיִפאָלט כנ"ל און אלזא באדארף אים נישט צו רופן צו עפעס [אפילו מצידו].

כעין די נקודה פון הרב העניך לערנט די רמב"ן אין ספר שער הגמול בדעת הרמב"ם.

ויראה מדברי הרב ז"ל שלא הוקשה בעיניו דבר ברשע וטוב לו, כי הוא מחסד הקב"ה יתברך שמו, אבל עיקר הספק בצדיק ורע לו.

מי אני

ל"ד. @אנאנים פרעגט נישט אויף די הכרת הטוב מצידינו; ער פרעגט אויפ'ן דאס אננעמען (אן ענין פון) א כוונה מצד הקב"ה ["וואס וויל מען ספעציפיש פון אים" - מער ווי סתם א "שקויעך"]. און אין די פאל איז שווערער צו מאכן אן ענליכן חילוק צו וואס דער אברבנאל ענטפערט בנוגע "תכלית" צווישן מצד הקב"ה און מצד האדם. דאס איז ווייל כנ"ל קען דער מענטש טאקע אננהענגען סיבות הרעות אין א רעליגיעזן סיבה אויף וואס עס רופט אים און מאָנט פון אים [מצידו] מה חובתו בינו להקב"ה, משא"כ ביי סיבות הטובות וואס באדארף ווען פון א רעליגיעזן/טעאלאגישן שטאנדפונקט צו זיין די דיִפאָלט כנ"ל און אלזא באדארף אים נישט צו רופן צו עפעס [אפילו מצידו].

איז אלץ הדבק במדותיו, ווען איינער טוט דיר טובות און די ווייסט נישט פארוואס, קלער נישט אריין, ווער ווייסט וואס ער וויל צוריק.

<a class="postlink" href="https://youtu.be/qCis95KMZ9k">https://youtu.be/qCis95KMZ9k</a>

cictim

https://youtu.be/qCis95KMZ9k

איך האב הנאה פין דער חסיד וואס פרעגט אים טאף שאלות.

אויב א מצוה מאכט נענטער, וואס פעלט אויס דער בחירה? זאל ער געבען צו מאכען מצוות און פארטיג. און ער קראצט אהין און אהער.

<!-- l --><a class="postlink-local" href="/post/415609">viewtopic.php?p=415609#p415609</a><!-- l -->

@אנאנים, וואס איז דער ענין פון דאנקען גאט יעדן טאג פוקח עורים, מתיר אסורים, זוקף כפופים וכו'?

איך מיין די גאנצע שמוס דא איז א שטורעם אין א גלעזעל וואסער

מענטשן זענען געוווינט צי פרעגן, ווען עפעס גייט נישט גוט "וואס וויל דער באשעפער פין מיר?" עפעס איז מען מיר דא מרמז...
(ס'איז ריכטיג אזוי צי פרעגן כמבאור ברמב"ם, דאס נישט צי פרעגן איז מדות אכזריות )

הרב מערמלשטיין און א דרשה (ואין משיבין על הדרש) האט מעורר געווען אז א איד דארף זיך כסדר פרעגן:
וואס וויל דער באשעפער פון מיר?!?
וואס זיך איך דא אויף דער וועלט?!?...
מה ה' אלוקיך שואל מעמך...

פארוואס פרעגן מיר עס נישט ווען ער גיט אונז אלע גוטע זאכן אין לעבן, בני חיי ומזוני, געזונט, נחת און הרחבת הדעת – פארוואס פרעגן מיר נישט דעמאלט, וואס וויל דער באשעפער פון מיר?

פארוואס ווען אלעס גייט גוט פארגעסט מען זיך צי פרעגן וואס איז תכלית האדם בעולמו
פארוואס דארפן מיר ווארטען דאס צי פרעגן ווען מען דארף שוין ווינקען פין הימעל

"וואס וויל דער באשעפער פון מיר?"
מיז נישט מיינען אז דער אייבישטער איז מיר עפעס ספעציעל מרמז מיט געבן גוט.
פארקעט, צדיקים האבן אנגענימען ס'איז א מתנת חינם און האט נישט מיט מיר...

לבי ובשרי

@אנאנים, וואס איז דער ענין פון דאנקען גאט יעדן טאג פוקח עורים, מתיר אסורים, זוקף כפופים וכו'?

ווי געשריבן אויבן איז דא א חילוק פון דאנקן אויף א טובה (וואס דאס איז מצידך) און דאס אז דער וואס געבט דיר די טובה טוהט דאס ווייל ער וויל דיין דאנק (וואס דאס איז מצידו). הקב"ה מתאוה לתפלתן של צדיקים דארף טאקע א ביאור.

מ'קען טאקע פרעגן פונעם ציטירטען תוס' יו"ט אז אויב איז די טובה הדין נותן ליתן, דאן פארוואס טאקע דארף מען דאנקן? הגם ער אליין זאגט דאס אין די קאנטעקסט פון ברכת המזון וואס איז אויך א הודאה. און די געדאנק איז אז פשוט'ע הכרת הטוב איז אלעמאל ריכטיג, אפילו ווען די טובה קומט זיך.

לבי ובשרי

@אנאנים, וואס איז דער ענין פון דאנקען גאט יעדן טאג פוקח עורים, מתיר אסורים, זוקף כפופים וכו'?

הא גופא לויבט מען
פונקט ווי מ'זאגט אז גאט איז גערעכט און נישט אומגערעכט, זאגט מען אז גאט איז א גוטער און נישט קיין שלעכטער

אישתישבי

cictim

https://youtu.be/qCis95KMZ9k

איך האב הנאה פין דער חסיד וואס פרעגט אים טאף שאלות.

אויב א מצוה מאכט נענטער, וואס פעלט אויס דער בחירה? זאל ער געבען צו מאכען מצוות און פארטיג. און ער קראצט אהין און אהער.

דער בחור'ל וואס פרעגט שלא מן הענין וועגן בחירה נאכאמאל און נכאמאל - האט ער עם געענטפערט בקיצור נמרץ - ער האט אסאך שיעורים אויף די נושא - געב א סירטש free choice.

מי אני

לבי ובשרי

@אנאנים, וואס איז דער ענין פון דאנקען גאט יעדן טאג פוקח עורים, מתיר אסורים, זוקף כפופים וכו'?

ווי געשריבן אויבן איז דא א חילוק פון דאנקן אויף א טובה (וואס דאס איז מצידך) און דאס אז דער וואס געבט דיר די טובה טוהט דאס ווייל ער וויל דיין דאנק (וואס דאס איז מצידו). הקב"ה מתאוה לתפלתן של צדיקים דארף טאקע א ביאור.

מ'קען טאקע פרעגן פונעם ציטירטען תוס' יו"ט אז אויב איז די טובה הדין נותן ליתן, דאן פארוואס טאקע דארף מען דאנקן? הגם ער אליין זאגט דאס אין די קאנטעקסט פון ברכת המזון וואס איז אויך א הודאה. און די געדאנק איז אז פשוט'ע הכרת הטוב איז אלעמאל ריכטיג, אפילו ווען די טובה קומט זיך.

ריכטיג. דער פשוט'ער ענטפער איז לכאורה אלס הכרת הטוב. ווען איינער טוט א טובה דאנקט מען אים. נישט קיין חילוק צי יענער קומט דיר דעם טובה אדער נישט. סאו אפילו דער באשעפער טוט גוטס פשוט ווייל ס'איז גוט צו טון גוטס איז נאך הכרת הטוב רעלעוואנט.

עובדיה

כעין די נקודה פון הרב העניך לערנט די רמב"ן אין ספר שער הגמול בדעת הרמב"ם.

ויראה מדברי הרב ז"ל שלא הוקשה בעיניו דבר ברשע וטוב לו, כי הוא מחסד הקב"ה יתברך שמו, אבל עיקר הספק בצדיק ורע לו.

דער ר״ן ממרסיי זאגט אויך ענליך אין זיין מעשה נסים (פי״ג).

המשפיע הרה"ג ר' שלמה ערליך בישבת כוכבי אור
אדרעסירט פרעגן why me?!? ווען ס'גייט גיט
אלץ עצה טובה צי לעבן א געשמאקערע פריילעכע לעבן

מאך זיכער

עס איז דאך באקאנט אז דער רבש"ע איז דער מקור הטוב און ער וויל נאר מטיב זיין מיט די בריות, אבער כדי אז עס זאל נישט זיין קיין נהמא דכסיפי בעט ער אין אויסטויש מעשים טובים פון די מענטשן אויף דער וועלט.

וואס?? און כאילו מיט די מעשים טובים איז עס מער נישט קיין נהמי דכיסופי?! זיין שכר וואס ער גייט אונז באצאלן פאר אונזערע מעשים טובים זענען פיל גרעסער און נצחיות'דיג לגבי אונזער מעשים טובים, ניטאמאל א פארגלייך דערצו. נאר וואס דען? גאט ברוך הוא מאכט אז דאמאלטס זאלן מיר זיך נישט שעמען צו נעמען פון עם.
במילא דער זעלבער גאט וואס האט עס געמאכט אויף אזא אויפן קען עס אויך מאכן אויף אזא אויפן אז אן די מעשים טובים וואס מיר קליינע מענטשלעך טוען אלס אן אויסטויש זאל פונקט אזוי נישט זיין "נהמא דכיסופי" אן סיי וועלכע אויסטויש! ער קען אלעס! ער ווערט נישט גרעסער און נישט קלענער דורך אונזערע מעשים טובים.

Sent from my SM-G991U using Tapatalk

ס'דא מער וואו איין סיבה צי פרעגן א שאלה:
איינס איז עקיארעסי - למען האמת - why me?!? (וואו ער איז מסביר איז דאס בעצם א רילעגעזע סארט שאלה)
די צווייטע סיבה פין פרעגן זיך א שאלה איז מער כדי די שאלה זאל דיך ברענגען צי א גיטער פלאץ... (ס'איז נישט אזוי ווייט נוגע די פילעזאפיע דערפין, וואס נישט איך און דו ווייסן באמת)

און זיין בוך https://www.amazon.com/Flourish-Visionary-Understanding-Happiness-Well-being ברענגט סעליגמאן ארויס זייער שטראק די חשיבות פין באמערקען און זיך מאכן aware וואס גייט מיר גיט און לעבן און האבן פאר דעם גרעטעטאט...


ביי וועם די סיבה פין "לעבן" איז סך הכול דאס; "לעבן", וואלט זיך אפגעשטעלט דארט, לעבן איז (ב"ה) גיט
ביי וועם די סיבה פין לעבן איז אסך מער פין דעם, און האט א טרענסענדינג העכערע מטרה פארן לעבן זעלבסט, פרעגט זיך ווייטער וואס איז די סיבה און ואס וויל מען פין מיר ווען זאכן זענען אזוי גיט ...
ואם אתה עושה כן, אשריך בעולם הזה...

די כוונה פון נהמא דכסופא איז די ספעציעלע גוטע געפיל פון פארדינטע ברויט וואס מ'האט געארבייט דערויף פונקט ווי אן ארבעטארער פילט גוט סוף וואך. כידוע.

טאקע דאס געשעהט מיט די ד' מינים. די באלוינונג פאר פלאג פילט זייער גוט לאחר המעשה.

אבער די קשיא בלייבט. אז באשעפער איז כל יכול, זאל זיין די גוטע טעם אפי' אן בושות. ווען עלטערן פארזארגן א קליין קינד איז אויך דא בושות?

מ׳וואלט געקענט פאזיטירן אז די געדאנק איז אז, כעין מה שכתבתי לעיל, מצידינו פארשטיי׳מיר די סיבה בבריאת העולם מכח אז עס זאל נישט זיין קיין נהמא דכיסופא. וואס מ׳קען אבער פרעגן איז אז פארוואס האט מען דאס אזוי באשאפען מעיקרא אז אונז זאלן מיר דאס פילן וממילא איז/ווערט דאס דאן די טעם פאר טאקע אט די בריאה? אבער מ׳קען זאגן אז דאס איז שוין א נמנע פאר א בריאה מחומר. וממילא אז עס איז דא א בריאה מחומר איז אטאמאטיש דא א געפיל דערין פאר סענטשיענט בּיִאיִנגס בתוכו פון נהמא דכיסופא, איז צוזאמען דערמיט באותו רגע איז דאס די טעם פאר אט די בריאה. (מ׳קען זיך אפשר שטעלן אז א/די טעם וואלט געדארפט זיין גענצליך אנטעריער דערצו; דא איז עס ממש קאָם האַק.)

מיין רבי אין חדר פלעגט מיר ענטפערן אויף אזעלכע קשיות, ביז דארט פארשטייסטו שוין אלעס[emoji28]

Sent from my SM-G991U using Tapatalk

בנוגע נהמי דכיסופי טראכטיך אזוי,
למשל, קומט אריין א ליטפישן בחור צום טיש פון א גרויסן רבי שליט״א, נייגעריג צו זען וויזוי ס׳גייט צו א חסידיש טיש, אבער דער מאגען גרידזשעט אים ער איז אויסגעהינגערט ביז גאר, קוקט ער זיך אים ווי מ׳קען טרעפן עפעס א לייטיש מאכל צו שטילן דאס הינגער....
דער רבי שליט״א האט דאס באמערקט און ער הייבט זיך אויף פונעם כסא מלוכה ער שטעלט צאם א געשמאקן פארציע פונעם אויבן-אן און גייט דערמיט אריין צווישן עולם גייט צו צום בחור און דערלאנגטעס אים!

בבבבושות!! נישט אזוי?

איידער איך גיי צום נמשל, ווער קען מיר מסביר זיין בטוב טעם ודעת פארוואס דער בושה (פונעם רבי׳ן, נישט פונעם עולם - לאמיר זאגן באופן אז קיינער האט נישט באמערקט) איז אזוי גרויס?

איה״נ אז ביי דיין משל אין אפריקע איז נישט אזא בושה צו נעמען (און דעריבער איז א בושה פארן נותן אויב מ׳מאכט א מצב דערפון) משא״כ ביים טיש איז יא גרויס בושות צו נעמען. פארוואס?

נישט קיין שלעכטע משל. אבער בפשטות דער תירץ איז, אז מיר מענטשלעך שעמן זיך איינער פונעם צווייטען, אזויווי מיר לעבן איינער פאר'ן צווייטן. די גאנצע סאסייעטי איז געבויעט איינער אויפן צווייטן. כדוגמת קנאת סופרים תרבה חכמה אדער אין אשה מתקנא אלא בירך חברתה וכו' וכו' משא"כ ביי גאט איז בכלל נישט שייך קנאה, שנאה, רחמנות, אהבה, וכו' וכו' פשוט ווייל גאט האט נישט קיין קאמפעטישן, ער איז אחד יחיד ומיוחד.

Sent from my SM-G991U using Tapatalk

וועגן דעם קען טאקע נהמא דכיסופא אלס א טעם זיין נוגע אך ורק נאר מצידינו וממבט שלנו; מצד הקב״ה/״הנותן״ קען דאך נישט חל זיין די גאנצע אנטראָפּאָפּעטיזם. איך פארשטיי אז מ׳געבט דאך אנגעבליך א טעם פאר׳ן ״בורא״ פאר באשאפען, אבער אעפ״כ איז די טעם נאר שייך מצידינו, וכעין האברבנאל בנוגע בקשת תכלית הבריאה שהבאתי. איך פארשטיי אז דארט ביים אברבנאל איז די קאנטעקסט נישט ״טעם״ ממש, און עס איז גרינגער צו זאגן זיין געדאנק דארט ווי איידער ביי דעם. אבער אויף אזויפיל קען מען עס צוגלייכן אז מ׳קען אולי אויך מחלק זיין בנוגע בקשת ״טעם״ הבריאה ביחס לנו להקב״ה במה שיכולים להשיג (במושאל וכו׳), בין מבט שלנו לבין כביכול ״מבט״ הקב״ה ממש וואס איז בכלל נישט שייך.

_________

@דער גאלדענער אדלער האקט.

דער גאלדענער אדלער

[ציטאט אראפגענומען]

נישט קיין שלעכטע משל. אבער בפשטות דער תירץ איז, אז מיר מענטשלעך שעמן זיך איינער פונעם צווייטען, אזויווי מיר לעבן איינער פאר'ן צווייטן. די גאנצע סאסייעטי איז געבויעט איינער אויפן צווייטן. כדוגמת קנאת סופרים תרבה חכמה אדער אין אשה מתקנא אלא בירך חברתה וכו' וכו' משא"כ ביי גאט איז בכלל נישט שייך קנאה, שנאה, רחמנות, אהבה, וכו' וכו' פשוט ווייל גאט האט נישט קיין קאמפעטישן, ער איז אחד יחיד ומיוחד.

Sent from my SM-G991U using Tapatalk

אין תנ"ך הערט נישט אויף צו שטיין קנאה רחמנות שנאה אהבה כלפי גאט.

עס שטייט אזוי פיל, און אזויפיל איז באזירט אויף דעם, און אויב מען איז דאס מוציא מפשוטו, איז גאנץ תנ"ך נישט רעלאווענט מער.

איך זעה נישט וואס דער קשיא איז, גאט פילט טאקע "פאני" ווען מען זאגט אים ייש"כ פאר דער פינעווער, און ער גיבט מער.

אישתישבי

דער גאלדענער אדלער

[ציטאט אראפגענומען]

נישט קיין שלעכטע משל. אבער בפשטות דער תירץ איז, אז מיר מענטשלעך שעמן זיך איינער פונעם צווייטען, אזויווי מיר לעבן איינער פאר'ן צווייטן. די גאנצע סאסייעטי איז געבויעט איינער אויפן צווייטן. כדוגמת קנאת סופרים תרבה חכמה אדער אין אשה מתקנא אלא בירך חברתה וכו' וכו' משא"כ ביי גאט איז בכלל נישט שייך קנאה, שנאה, רחמנות, אהבה, וכו' וכו' פשוט ווייל גאט האט נישט קיין קאמפעטישן, ער איז אחד יחיד ומיוחד.

Sent from my SM-G991U using Tapatalk

אין תנ"ך הערט נישט אויף צו שטיין קנאה רחמנות שנאה אהבה כלפי גאט.

עס שטייט אזוי פיל, און אזויפיל איז באזירט אויף דעם, און אויב מען איז דאס מוציא מפשוטו, איז גאנץ תנ"ך נישט רעלאווענט מער.

איך זעה נישט וואס דער קשיא איז, גאט פילט טאקע "פאני" ווען מען זאגט אים ייש"כ פאר דער פינעווער, און ער גיבט מער.

אמת, די אלע זאכן ווערט טאקע דערמאנט אין תנ"ך אבער דאס זענען נאר קאודס וואס מיר ברואי מטה סיי אידן און סיי גוים טוען עם אינדענטיפיצרן לויט זיינע פעולות. וויבאלד ער האט נישט קיין צורה, קיין הענט קיין פוס, קיינע נאז מיט לעכער וכו' וכו' און פון די אנדערע זייט זעהן מיר יא ווי ער דרייט אן עולם ומלואה, אמאל קוקט עס אויס שלעכט, הייסט עס כעס, אמאל קוקט עס אויס גוט, רופט מען עם מיט פאזיטיווע נעמען אאו"ו. דערפאר האט מען געגעבן נעמען, והדברים עתיקין.


Sent from my SM-G991U using Tapatalk

דער גאלדענער אדלער

אישתישבי

דער גאלדענער אדלער

[ציטאט אראפגענומען]

נישט קיין שלעכטע משל. אבער בפשטות דער תירץ איז, אז מיר מענטשלעך שעמן זיך איינער פונעם צווייטען, אזויווי מיר לעבן איינער פאר'ן צווייטן. די גאנצע סאסייעטי איז געבויעט איינער אויפן צווייטן. כדוגמת קנאת סופרים תרבה חכמה אדער אין אשה מתקנא אלא בירך חברתה וכו' וכו' משא"כ ביי גאט איז בכלל נישט שייך קנאה, שנאה, רחמנות, אהבה, וכו' וכו' פשוט ווייל גאט האט נישט קיין קאמפעטישן, ער איז אחד יחיד ומיוחד.

Sent from my SM-G991U using Tapatalk

אין תנ"ך הערט נישט אויף צו שטיין קנאה רחמנות שנאה אהבה כלפי גאט.

עס שטייט אזוי פיל, און אזויפיל איז באזירט אויף דעם, און אויב מען איז דאס מוציא מפשוטו, איז גאנץ תנ"ך נישט רעלאווענט מער.

איך זעה נישט וואס דער קשיא איז, גאט פילט טאקע "פאני" ווען מען זאגט אים ייש"כ פאר דער פינעווער, און ער גיבט מער.

אמת, די אלע זאכן ווערט טאקע דערמאנט אין תנ"ך אבער דאס זענען נאר קאודס וואס מיר ברואי מטה סיי אידן און סיי גוים טוען עם אינדענטיפיצרן לויט זיינע פעולות. וויבאלד ער האט נישט קיין צורה, קיין הענט קיין פוס, קיינע נאז מיט לעכער וכו' וכו' און פון די אנדערע זייט זעהן מיר יא ווי ער דרייט אן עולם ומלואה, אמאל קוקט עס אויס שלעכט, הייסט עס כעס, אמאל קוקט עס אויס גוט, רופט מען עם מיט פאזיטיווע נעמען אאו"ו. דערפאר האט מען געגעבן נעמען, והדברים עתיקין.


Sent from my SM-G991U using Tapatalk

והדברים עתיקין פין דער זעלבער רמב"ם.

דער מה הוא רחום אפ אתה רחום איז אויך דער זעלבער קאוד?

דער רמב"ם איז טאקע רמב"ם, אבער פאר א סיבה האט כלל ישראל נישט אנגענומען דער זאך.

כלומר, דער אנגענומענער מהלך היינט איז, אז דער לגבי פיס הענט וכדומה זאגט מען שלא כפשוטו, ווייל עס איז צו גשמיות'דיג, אבער פילינגס רחום וחנון וכו', איז יא כפשוטו, נאר מען טיילט איין בחינות, דער שכינה, צו פרצופין, צו בכל אופן שהוא.

די הענט און פיס גייען אויך ארויף אויף די פרצופין/ספירות, חסד דרועא ימינא, נצח והוד תרין שוקין, וכו׳, אבער אין גאט אליינס לית דמיון ולית דיוקנא ולית מחשבא תפיסא בך כלל, דאס איז אזא שילוב אזא צווישן דעם רמב״מ׳ס גאט און דער גאט פון תנ״ך.