ס׳איז בעצם
יא א קום ועשה אין די קאנטעקסט וואס אונז מיינען עס דא. והיינו, עס איז בעצם
יא אן אנגענומענע פאזיציע און עסענט לצד אחד [אז זיי זענען ״קדושים״] - נאר אנשטאט, צב״ש, דער
רס״ג׳ס ערשטע דריי וועגן באופני הבירור, איז עס דער פערטער וועג וואס ער זאגט דארט: הגדה הנאמנת. נו, ביסטו דאך צוריק ביים אנהויב. והיינו, אז אין 100-200 יאר ארום וועלן זיי דאך לכאורה גאנץ זיכער ״האבן מקבל געווען״ פון זייערע עלטערן אז אונזערע מנהיגים זענען ״קדושי עליון״. טא, ווי אזוי רעדסטו יעצט אויף זיי? זייער ״קדוש״ סטאטוס טוישט זיך נאך די דור אין וואס זיי לעבן [אחרי מת קדושים אמור]?
אויף דעם קענסטו ענטפערן אז איה״נ דא איז דא א סתירה צווישן די שפעטערע דורות׳ הגדה/קבלה און מיין יעצטיגע ערשטע דריי אופנים פון דרכי הבירור וידיעה. אין אזא פאל וועגט איבער די ערשטע דריי סארטן דרכים קעגן קבלה נאמנת. (אויב אבער געבסטו דאס נאך דארפסטו אבער מודה זיין אז וואו, צב״ש, סייענס, וואס ארבעט עפ״י די ערשטע דריי דרכים, גייט קעגן דיין מסורה בקבלה, די פערטע וועג, געבסטו זיי די אויבערהאנט. אחוץ טאמער מאכט מען ווייטער א חילוק צווישן
צוקונפטיגע קבלה נאמנת העתידה להיות און
יעצטיגע קבלה נאמנת: די ״יעצטיגע״ איז יא שטערקער משא״כ ״צוקונפטיגע״.)
אדער קענסטו מאכן א(ן ענליכן) חילוק צווישן אן
אייגענע קבלה און אן אנדערנ׳ס: אן ״אנדערנ׳ס״ קבלה, אפילו בתוך די זעלבע נידון ממש כבנידון דידן בענין מנהיגי ישראל בדרגת ״קדוש״, איז נישט מחייב כלל. אויב אזוי אבער קענסטו נישט יענעם פארהאלטן הלמאי ער האלט נישט אז די אמאליגע זענען ״קדושי עליון״. מאן יימר אז ער האט דאס מקבל געווען פונקט אזוי?
וכמובן ביסטו מודה אז למשל אינעם דור פונעם, צב״ש, דברי חיים האבן די המון יא געקענט/געמעגט רעדן קעגן אים לויט זייער אנאליז (אחוץ טאמער ביסטו דאס אויך כולל אין דיין קבלה. איז געדענק אבער אז די צוקונפטיגע ״קבלה״ וועט זיין קעגן דיר און דיינע אנאליזן אויך.)
ועוד יותר, איך שטעל זיך פאר אז פון דער זעלבער טאטע האסטו מקבל געווען אז מ׳מוז מציית זיין צו הלכה און דאס איז וואס איז דער מכריע. נו, האבן מיר דאך פריער אראפגעברענגט אז עס איז לכאורה (פי כמה) הארבער אויף א היינטיגער ווי אן אמאליגער שכבר מת. וממילא אפילו אויב זאל מען דאס [די ״אמאליגע קדושי עליון״] שוין יא געבן וואלידיטי, קען דאס אבער זיכער נישט זיין אויפ׳ן חשבון ״אז ס׳דא גענוג וואס צו רעדן פון די היינטיגע״. אויף דעם קענסטו אולי זאגן אז דיין יעצטיגע אנאליז עפ״י די ערשטע דריי אופני הבירור וועגט דאס אויך איבער. אבער דא איז די קבלה נישט דירעקט קעגן דעם; עס איז בעצם מעיקרא אויף עפעס אנדערש וואס לאזט נישט די ערשטע דריי אופנים זיך בכלל אנהויבן.
ואגב, איך וואלט גע׳חשבונ׳ט מסברא אז אנאליזירן דאס אמאל און דאס חוקר זיין אירע פיגורן גייט אריין בגדר היסטאריע און איר פארשונג; א חכמה און
נישט ליידיגקייט. משא״כ פּילעווען אין מחלוקת/פאליטיק ללא הועיל כנ״ל און נישט פון א מבט סאציאלאגיע, איז ״ליידיגקייט״.
But to each his own
