דף יומי

צלף זאגן זיי איז Capparis.
לכאורה איז די אביונות די capers וואס איז די edible flower buds דהיינו פרחא (רש''י זאגט אז דאס איז פריו) flower. און די caper berries איז די תמרות, עס זעהט טאקע אויס אביסל ווי א טייטל.

Salumera שליימרא, זאלץ וואסער.
Coccidia קוקיאני, א פאראזיט פון די קישקע.
Letuario פעפער.
צלף איז נצפה בחילוף ל נ. פירות זענען אביונות, ביטיתא. די שאל איז קפרס. תמרין ועלין זענען שותא.

לעולם האלטן די ב"ש אז צלף איז אילן, נאר זיי זוכן צו מחמיר זיין מספק. לויט די ב"ש איז צלף ערלה מותר אין חו"ל משום ספק? מעגליך לא עלה על דעתם.

פלפלין איז נוהג ערלה, ס'איז אן אילן. דארף מען מאכן בפה"ע ברטיבותא. זנגביל זאגט ער קלאר פבה"א.

דאתי מבי הונדאי, זאגט רש"י כושיים. די שאלה איז ווי קומט הודו צו כוש.
די תירוץ איז אין די מחלוקת רב ושמואל אויב הודו און כוש זענען נאנט צו ווייט. פשט איז, וואו איז דאס הודו איז נישט מוטל בספק. דאס פלאץ האט איין און די זעלבע נאמען. כוש האט מען אויפגעהערט רופן אזוי נאכן זמן המקרא. ס'איז נולד געווארן א ספק וואו דאס איז. אזויפיל איז קלאר געווען איז ס'איז בקצה היישוב.
מה עשה הקב"ה, ס'איז דא א שטיק לאנד אין מערב אינדיע וואס רופט זיך הינדו-קוש נאך עד היום. תנך-לערנדע אידן האבן אנגעהויבן אידעטיפיצירן אינדיע אלס כוש, א שטייגער ווי ספרד פאר אספאניע און צרפת פאר גאול. אזוי האט זיך כוש אריבערגעצויגן פונעם ווייטן אפריקע צום ווייטן אזיע. טאקע אין די תרגומים, טייטש ער כסדר כוש אלס הודו.

chosen people

ישן מלא חדש

איך מתרצים סתירות הגמ'
אגרא דתעניתא צדקתא
גדולה תענית יותר מן הצדקה שזו בגופן וזו בממונם

Sent from my SM-T113 using Tapatalk

פארוואס מיז עס זיין א סתירה, תענית איז מער ווי צדקה ווייל די גיבסט אוועק פון דיין גוף און די ביסט זיך מתענה. אבער למעשה די הויך פונקט פון די תענית איז אז ווען די ווייסט ווען די קימסט אהיים איז דא אנגעגרייט א סעודה כיד המלך און דיין שכן האט נישט אויף וואס אויסצופאסטן און די ביסט נישט גרייט ארויס צונעמען אפאר גרייצן פון דיין טאש איז דיין תענית זייער ווייניג ווערט.

גוט. מ'קען זיין אן עובד און פארט נישט זיין קיין גרויסע פזרן. נישט יעדער איז צאנזער רב. א יושב בתענית געט מער פון זיך. כדי די תענית זאל זיין בשלימות זאל ער געבן צדקה. אבער אן צדקה איז תענית נאכאלץ ווערד. פארשטייט זיך נישט קמצנות באופן אכזרי.

בר בי רב

דורות האחרונים מכניסין דרך גגות וכו.
וואס איז די עוולה דערין? אז מ'איז פטור איז מען פטור. לעגאלע לופהאל. רבי ינאי זאגט אפילו בלשון לכתחילה, מערים אדם ומכניס תבואותו במוץ שלו לפטרו מן המעשרות.
אלא ס'איז א המשך מיט די פריערדיגע מאמר, זו וזו לא נתקיימה בידן.
למעשה, איז מען מחויב צו מעשרן, עכ"פ מדרבנן, צו אכילת קבע. נאר וואס שפארט מען זיך דרך גגות, די כאפ א נאש דרך ארעי. פאר די ביסל מעשרות גייסטו שלעפן די זעק איבערן דאך? אז מ'הונגערט פארשטייט מען.

ר' חיים בריסקער זאגט אז די פשט איז אזוי. יענער האט טאקע גארנישט געטון ראנג מיט'ן אריין נעמן דרך גגים וכדו', אבער פאר דעם וואס ער מיינט אז ער וועט עפעס פארלירען דורכ'ן געבן מעשר איז ער שוין נישט מדורות הקדמונים.

בר בי רב

chosen people

ישן מלא חדש

איך מתרצים סתירות הגמ'
אגרא דתעניתא צדקתא
גדולה תענית יותר מן הצדקה שזו בגופן וזו בממונם

Sent from my SM-T113 using Tapatalk

פארוואס מיז עס זיין א סתירה, תענית איז מער ווי צדקה ווייל די גיבסט אוועק פון דיין גוף און די ביסט זיך מתענה. אבער למעשה די הויך פונקט פון די תענית איז אז ווען די ווייסט ווען די קימסט אהיים איז דא אנגעגרייט א סעודה כיד המלך און דיין שכן האט נישט אויף וואס אויסצופאסטן און די ביסט נישט גרייט ארויס צונעמען אפאר גרייצן פון דיין טאש איז דיין תענית זייער ווייניג ווערט.

גוט. מ'קען זיין אן עובד און פארט נישט זיין קיין גרויסע פזרן. נישט יעדער איז צאנזער רב. א יושב בתענית געט מער פון זיך. כדי די תענית זאל זיין בשלימות זאל ער געבן צדקה. אבער אן צדקה איז תענית נאכאלץ ווערד. פארשטייט זיך נישט קמצנות באופן אכזרי.

די גאנצע גמרא אין די ערשטע פרק זעט מיר אויס ווי א שטיק מוסר צו מענטשן אז זיי זאלען אריין קוקן אין די פנימיות פון זייער מעשים. אגרא דפרקא דוחקא, ד.ה. אז מ'גייט צו א שיעור און מ'טוט דארט גארנישט. יא, מ'האט שכר דוחקא, אבער געוואלד, ביסט דאך ביי הר סיני, לערן עפעס, הער אויס דעם שיעור! אזוי אויך ביי א תענית. אסאך מענטשן פאסטן און עס ווערט גארנישט דערפון, נאר אז א פאר דאללאר איז געגאנגען צו צדקה. דער אמת'ער תענית איז דאך מער ווי סתם נישט עסן, נאר זיך דערהויבען דערמיט.
(ה) הֲכָזֶה יִהְיֶה צוֹם אֶבְחָרֵהוּ יוֹם עַנּוֹת אָדָם נַפְשׁוֹ הֲלָכֹף כְּאַגְמֹן רֹאשׁוֹ וְשַׂק וָאֵפֶר יַצִּיעַ הֲלָזֶה תִּקְרָא צוֹם וְיוֹם רָצוֹן לַה':
(ו) הֲלוֹא זֶה צוֹם אֶבְחָרֵהוּ פַּתֵּחַ חַרְצֻבּוֹת רֶשַׁע הַתֵּר אֲגֻדּוֹת מוֹטָה וְשַׁלַּח רְצוּצִים חָפְשִׁים וְכָל מוֹטָה תְּנַתֵּקוּ:
(ז) הֲלוֹא פָרֹס לָרָעֵב לַחְמֶךָ וַעֲנִיִּים מְרוּדִים תָּבִיא בָיִת כִּי תִרְאֶה עָרֹם וְכִסִּיתוֹ וּמִבְּשָׂרְךָ לֹא תִתְעַלָּם:
וכן הלאה.

בר בי רב

דורות האחרונים מכניסין דרך גגות וכו.
וואס איז די עוולה דערין? אז מ'איז פטור איז מען פטור. לעגאלע לופהאל. רבי ינאי זאגט אפילו בלשון לכתחילה, מערים אדם ומכניס תבואותו במוץ שלו לפטרו מן המעשרות.
אלא ס'איז א המשך מיט די פריערדיגע מאמר, זו וזו לא נתקיימה בידן.
למעשה, איז מען מחויב צו מעשרן, עכ"פ מדרבנן, צו אכילת קבע. נאר וואס שפארט מען זיך דרך גגות, די כאפ א נאש דרך ארעי. פאר די ביסל מעשרות גייסטו שלעפן די זעק איבערן דאך? אז מ'הונגערט פארשטייט מען.

פון די מעשה מיט רב קטינא מיט'ן מלאך אין מנחות מא. זעהט מען אז נוצן א לעגאלע לופהאול איז אויך א שטיקל עוולה.

ברכות לז

טייטש פאר די עסנווארג פון פרק כיצד מברכין.

כמעשה קדרה ולא כמעשה קדירה
ס'דא זאכן אויף וואס מ'מאכט נישט לאחריה קיין בורא נפשות אויך נישט? אז נישט וואס איז די הוה אמינא אז די ברייתא דארף דאס זאגן בכלל.

מעשה ברבן גמליאל
ס'פאסט זיך בעלייה ביריחו, אלס עיר התמרים.
רבי עקיבא האלט אכל שלוק והוא סעודתו מברך ג. זיי האבן דאך נאר געגעסן תמרים, איז דאס אנדערש? ס'איז געווען אומגעראכטענע סנעק.

תוספות, רבן גמליאל האט געמיינט אז ר"ע גייט בענטשן ג ברכות. צום סוף האלט ער אים פאר נישט פארן טון אנדערש ווי אים, נאר פאר זיך אריינלייגן אין א מחלוקות. ר"ע האט נישט געהאט קיין אויסוועג ארויס פונעם מחלוקות. ס'איז אזא דיפלאמאטישע וועג פון ר"ג, פארוואס טוסטו אנדערש ווי איך האלט.
תוס, וויין איז דאך מז' מינים, און אז מ'בענטשט על הכוס אין לדבר סוף. באמת לא שמענו ר"ג אויף שתייה מברך ג.
דאל"כ וכי לית ליה לר"ג מעין שלש בכל מקום. ס'יא דא. ביי פת של אורז.

סוף, דאס וואס די ברייתא זאגט ביי אורז אפאו ובשלו, איז דאס זעלבע כשלא בשלו נמי, סיי צו די אוקימתא איז ר"ג און סיי רבנן. פת אורז און דייסא דאורז איז נישטא קיין חילוק.

אמר רבא האי ריהטא דחקלאי
די זעלבע הלכה איז געווען א בלאט פריער, מיט די זעלבע ראיה פון רב ושמואל.

בא מלחם גדול, רש"י דלא נפרס כולו.
לפירוש רש"י אז די גאנצע שמועס דא איז ביי געקאכטע זאכן, וואס איז מיר א חילוק וואס טוטס זיך מיטן איבעריגן לעבל ברויט אין שאפע. לויט תוס איז ניחא. אז מ'ברעכט אראפ א פריסה פון א גאנץ ברויטל אודאי מאכט מען המוציא אפילו ווען ס'איז א קליין שטיקל.

ברכות לח

שתיתא רב אמר שהכל בבלילה רכה. דער עיקר חידוש דא איז, ווי די גמרא זאגט, אז שתיתא רכה טרינקט מען נאר לרפואה. סד"א מ'זאל בכלל נישט מאכן קיין ברכה, קמ"ל כיון דנהנה בעי ברוכי. שמואל ורבי יוחנן זאגן דאס זעלבע ביי שמן זית ע"י אניגרון, נאר אויף שמן זית איז ברכתו בפה"ע, אבער שתיתא שהכל, ווייל אויף קמחא גופא מאכט מען דאך אויך א שהכל. כאטש כל שיש בו מחמשת המינים איז מזונות, אפילו ווען סמידא אינו עיקר, דוקא ווען מ'מאכט א מאכל ראוי לאכילה.
בלייבט קשה וויאזוי תוספות נוצט שתיתא אלס ראיה אז אויף ביר מאכט מען שהכל. ביר איז א מאכל בריאים וואס אנהאלט חמשת המינים.

אויך איז שווער די טעם שיש להם עילויא אחרינא. ס'טייטש, אלע מזונות האבן דאך אן עילויא אחרינא בפת.
וואס איז די סברה פון עילויא אחרינא. קמח איז שהכל. וואלט מען דאך געקענט זאגן דער טעם דאשתני, אזויווי ביי ירק שלוק. נאר ירק שלוק איז אשתני לגריעותא, קמח איז דאך א מעלה מער פון ווייץ. זאגט ער ניין. ס'דא נאך א דרגא צו פת, און דער מיטל עילוי אזי קיין מעלה נישט. דאס איז שייך צו זאגן אויף מעל, ווייל פת מאכט מען דאך פון מעל. מ'קען עס נישט זאגן אויף לאקשן, ווייל לאקשן האט נישט עילויא אחרינא. מ'מאכט נישט ברויט פון לאקשן. דאס זעלבע קען מען נישט זאגן אז די גערשטן אין ביר האט אן עילויא אחרינא.

מוציא המוציא
א פליאות דא. ס'נישט ווי דער מלמד האט שיין געשניטן די פעלי זמן, הוציא מוציא יוציא. דער ה, וואס קומט במקום אשר, המוציא איז כאילו אשר מוציא, דרייט עפעס דער הווה אין דער ריכטונג פון עתיד דווקא.

רבי זירא ווערט אנטוישט פון א ירא שמיים יוצא ידי שניים'דיגער הנהגה. ס'איז אים נישט קיין מעלה. מ'דארף קובע זיין הלכה וזהו. נישט ווי תוספות וואס איז פול מיט בייס אן עפל און עס א קוקי להוציא מידי ספק סארט פסקים. ס'איז נישט קיין מהלך. די טעם פון ירושלמי העולם-מן ווערט נישט דערמאנט דא.

ירקות דומיא דפת שנשתנה ע"י האור
פונקט קאפויער. פת טוישט זיך יא די ברכה ע"י האור, ווייל קמחי דחיטי איז שהכל.

איז דא א גרויסע מחלוקות דא ביי שלוקין, ווייל רב חסדא איז מחלק מיט א סברא. ס'דא אזוינע ירקות וואס ווערן משתבח למעלייתא און ס'דא לגריעותא. און אזוי נעמט אן תוספות.

אבער דער בבלי דא ציט שטארק נישט צו מחלק זיין, און מאכט אוועק די גאנצע שמועה בשם רבי יוחנן אלס משבשתא.
רב נחמן בר יצחק זאגט נאך א לשון פון רבי זירא, וואס ווי עס קוקט אויס איז בעלמא אמרינהו. רבי זירא זיצט אין אר"י אין רעדט נישט אריין אין די מחלוקה דא. רנב"י לייגט צו טעמים לענין. א מעשה מיט א תורמוס וואס קאכט אוועק זיבן מאל און ס'איז האדמה. רב חסדא וועט טענה'ן וואס איז די ראיה דא. תורמוס דארף מען קאכן אסאך ס'זאל זיין ראוי לאכילה. וועלכע ברכה מאכט מען אויף הארטע ביטערע תורמוס? א שהכל. אודאי איז רב מודה ביי תורמוסין. אבער דער בבלי הערט נאר רב נחמן, נישט רב חסדא און ס'נישטא קיין חילוק. דאס זעלבע מיטן זית. מהיכי תתי א געפיקלטע זית איז נישט געשמאקער פון א רויע. אזוי נעמט אן רב אלפס.
 
נאר ס'א חידוש פארוואס די גמרא מאכט אוועק די ראיה פונעם זית אז אפשר האט ער געמאכט שהכל. אם כן מאי סהדותיה? אז רבי יוחנן עסט נישט אנע ברכה? בכלל האט מען שוין געזען פריער פון ברייתות אז דער לשון מאכן א ברכה לאחריה מיינט נישט בורא נפשות.

ווען ענדיגט מען שוין מיט די שלקות פאר א גוט יאר?

ברכות לט

וואס האט דער מלגלג געטוהן שלעכט?

אישתישבי

וואס האט דער מלגלג געטוהן שלעכט?

אין היינטיגע חרידישע אטמעספערע אפשר פארשטייט מען עס נישט. אבער פשוט פאר אפלאכן פון יענעם ווייל יענער האלט אנדערש אין הלכה ווי דיר איז ראנג...

---------
הוציאו משנתן.. ער האט זיי ביידע געווארפן פון ישיבה זיי האבן נישט דורך געלעבט די זמן.. 😂

לימא כתנאי
מקשין העולם, בר קפרא איז א תלמיד דרבי. זיינע תלמידים זענען זיכער נישט קיין תנאים. בכלל די לשון איז חריג צו נוצן אויף בני בלי שם וואס ווערן דערמאנט לגנאי. ס'פעלט דא. די גמרא האט געזאלט ברענגען עפעס א משנה, און דערנאך די מעשה מיט תלמידי בר קפרא, אז זיי זענען בתנאי קמפלגי, נאר די צוויי שטיקלעך זענען צושמאלצן געווארן.

זעצט די גמרא, לעולם האלטן ביידע אז שלקות שהכל. דאס איז לפי מסורת בנימין בר יפת וכמנהג ארץ ישראל. ווייל מסורת בבלי אויסגעשמועסט אויפן פריערדיגן עמוד, אפילו לפי רב חסדא כרוב שלוק האדמה.

תוספות דורמסקין האט געהאט אן אנדער גירסא אין רש"י, ווייל אונזער רש"י שמועסט אויס וואס תוספות זאגט גענוי.

בעי רב פפא מיא דשיבתא מאי למתוקי טעמא עבדי או לעבורי זוהמא עבדי
וואס איז מעשה דא. שיבתא איז די איינציגסטע באשטאנדטייל? איז דאך נישט אנדערש פון מיא דסלקא. ותו, וואסערע זוהמא? נאר זוהמא קומט פון קאכן פלייש. אז די גמרא פירט אויס לטעמא עביד, הייסט אז פלייש זיפ מיט דיל איז האדמה? און כ"ש אנדערע ירקות, ווייל אויף דעם אידאך ניטאמאל געווען די איבעיא.

אישתישבי

וואס האט דער מלגלג געטוהן שלעכט?

בר קפרא זאגט דאך פארוואס, חבירך דומה כמי שלא טעם טעם בשר מעולם. ער האט זיך ארויפגעווארפן אויף די פייגעלעך און זיי פארציקט. ס'נישט קיין נימוס און ס'ווייזט אוויף רעבתנות.

אישתישבי

וואס האט דער מלגלג געטוהן שלעכט?

עס ליגט אין די ווערטער אין די גמרא, אם חבירך דומה כמי שלא טעם טעם בשר, דאס מיינט אז די סיבה פונעם מברך איז ווייל ס'איז חביב, טא אויב אזוי פארוואס מאכסטו ליצנות פון אינעם ווסא מאכט א ברכה אויף דאס וואס איז אים מער חביב

ברכות מם

אמר רבי זירא ואיתימא רב חיננא בר פפא אין הלכה כרבי יהודה ואמר רבי זירא ואיתימא רחב"פ מאי טעמא דרב"י.
גירסת מקצת ראשונים הלכה כרבי יהודה. ומסתברא דהכי הווי, ווייל ער גיבט א טעם לדברי רבי יהודה. נאר וויבאלד למעשה אין הלכה כרבי יהודה, און די גמרא ברענגט נישט קיין חולקים מפורשים אויף רבי זירא, האט מען מגיה געווען אז אין הלכה.
מ'דארף נישט קוקן צו ווייט צו זען אז סתמא דגמרא אין הלכה כרב"י. סוף עמוד, סד"א לפי רבי יהודה אז חיטה איז בפה"ע, קמ"ל אז חטה בפה"א. אופס, רבי יהודה האלט דאך מיני זרעים, נאר די גמרא איז נישט מקפיד צו געבן רב"י'ס פערספעקטיוו דא.

רבי יהודה, טאמער וויל ער גיין מיטן טעם דדעת, קען ער ווען זאגן עץ הדעת תמר היה, דכתיב חמאה ודבש יאכל לדעתו מאוס ברע ובחור בטוב. אזוי קען מען רעדן פון א געהעריגן בוים.

פריזייש,
Fraise, stawberry
ולפני החטא היה, ווען מ'איז נאך געווען בקי אין וואשן פון ווערים.

 כי לא אמרה לשון חול כהיכי דתקינו רבנן בלשון קדש יצא.
דאס איז נישט קיין סתירה מיט כל המשנה ממטבע שטבעו חכמים. מטבע איז נאר שייך ביי לשה"ק. בכל לשון, אז ס'איז שוין ממילא נישטא קיין מטבע, קען מען שוין זאגן וויאזוי מ'וויל.

תמרי דזיקא
מ'מוז זאגן אז דער ע"ה איז נאמן צו זאגן דתמרי דזיקא הן, אדער מ'דערקענט אויף זיי אז זיי זענען דזיקא. און אז ס'איז ניכר דתמרי דזיקא הן איז שוין נישט אזא קשיא לברוכי עליהו בפה"ע, ווייל ס'האט א גריעותא.

ברכות מא

במאי פליגי אמר רבי ירמיה להקדים
רש"י, דהא ודאי לא מפטרא בחדא ברכה.
ווען איז געווארן א פשיטא א בשאין ברכותיהם שוות אינן פוטרות זו את זו? מעיקרא פרעגט מען פון די ברייתא אז צנון פטר'ט זית לרבנן, און זית פטר'ט צנון לרבי יהודה. פארוואס דער אמורא וואס לערנט מחלוקות אפי בשאין ברכותיהם שוות זאל נישט קענען אפלערנען די ברייתא כפשוטה אנע חסורי מחסרי? יא, העץ און האדמה פטר'ן זיך. דער מקשן מתחילה האט אזוי געהאלטן, און ווער האט אים אפגעוואנדן?

תוס פרעגט אפ ר' שמעיה, דדברי רב יוסף לד"ה איתמר. א ראיה אז רב חסדא האט נישט צו זיך געטראכט דלמא תמרי חביבי עלויה דרב המנונא. אבער רבנו שמעיה קען ענטפערן, דאס אז הלכה כרבי יהודה איז געווען ברור, און ס'נישטא קיין חביב במקום שבעת המינים. ס'נאר א קלער צו רב המנונא האלט פון דרגות אין שבעת המינים גופא כרב יוסף. אבער רב יוסף זאגט אליבא דכולי עלמא, אז ווי אימער שבעת המינים איז א פאקטאר צו תמיד לרבי יהודה, צו דוקא שלא במקום חביב כדרבנן, איז דא דרגות אין די ז מינין.

ברכות מב

וואס איז פשט אין תוספות, א מ'דערמאנט זיך נאכן בענטשן מ'האט נישט געגעסן אפיקומן וואשט מען זיך נישט איבער, דכל מצות לשם מצות עשויות. וואס מיינט עס?

רב פפא וואלט אויך געקענט זאגן אכתא דריש גלותא סמיכנא.

ולית הלכתא ככל הני שמעתתא.
דורות האחרונים האבן זיך אפגעלאזט פון די צערעמאניאלע באנקעטן. רוקן טישן און זיך אויסשטרעקן אויף קאנאפעס געהער צו די עליטע געזעלשאפט פון די קלאסישע עפאכע. אונז, מ'עסט אפ און מ'בענטשט.

אין תוספות אויף עמוד ב, רב ששת,  אינדערמיט, כגון יין שלפני הסעודה פוטר יין שבתוך הסעודה. לכאורה איז א טעות, ס'דארף שטיין פוטר יין שלאחר הסעודה. לאחר הסעודה שטייט, תוך הסעודה איז די מדובר דא.

ברכות מג

אביסל א מאדנע סצענע. דער עולם שטייט מיט בעכערס אין די הענט און הערט הבדלה. מילא ווען מ'זיצט ארום דעם טיש ווי ביי קידוש. אבער שטיין מיט פולע בעכערס לאדענט א וויין באד.

וואס איז די קשר? וואו זעט מען נטילת ידים דא? בכלל, וויאזוי ווערט מיושב אפילו איכא עדיף מיניה. ס"ה רוקט מען ארויף די פראגע אויף ווער גייט זיך וואשן ערשט.

רש"י זאגט מוסק קומט פון די רעי פון א חיה. ס'קומט למעשה פון א ספעציעלע דריז.

וואו שטעקט רב יהודה'ס חביבות ארץ ישראל? ער זאגט כל העולה מבבל לאר"י עובר בעשה.

דאס איז narcissus
אויף ענגליש daffodil
א נארסיסיסט איז פארנומען תמיד מיט זיך. פון גריכיש מיטאלאגיע, נארסיסוס איז געווען איינער וועלכער איז געווען אזוי שיין, דאס שענסטע זאך וואס ער האט געקענט באננעמען איז געווען זיין אייגענע אפשפיגלונג.