גדליההקטןדאס איז מער וואו א שינו לשון קצת, דאס איז שוין עפעס ניי אינגאנצען
אלא מאי?
גדליה
די גאות אז יעדער וואס האלט אנדערש ווי אייך פארשטייט אייך נישט.
איך בין זיכער ס'דא וואס פארשטייען וואס איך זאג, און האלטן אנדערש פין מיר.
מען פארשטייט וואס איר זאגט נאר איר רעדט גרויסע שטותים במחילת כבודכם.
איך ווייס ס'איז דא וואס פארשטייען, צי איינער פארשטייט יא אדער נישט איז געוונדלעך מעגליך צי באמערקען אין יענמס תגיבה.
כדי שלא יאמרו מדשתקי רבנן ??? וכו׳
וואס מאכט אייך מיינען אז נאר איר באמערקט אז וואס איך שרייב איז "גרויסע שטותים".
מיר קיקט דאס אויס וואו עפעס א דל גאות'שאפט
איינער וואס האט די הרגשה אז ער איז שטיבלס חכם און דארף אפראטעווען די נישט אזוי פראגעשריטענע צווישען אינז
איינער מיט אן attitude פין א לולב היבש
וואס מיינט איר?
אבער פאקטיש דארף מען אפילו נישט צוקומען צו דעם ווייל די רמבם ברענגט ארויס די תוכן פון די מאמר חזל און איז נישט מדייק אין די לשון,
דאס איז נישט די תוכן, די תוכן רעדט ווען ער טוט א מעשה!
בכלל ברענגט די רמב"ם געוונדליך יא די לשון, און ווען נישט איז דא א סיבה
רבה"ק האט אויך ציגעבערנגט פין פירוש המשניות אבות פרק ב משנה י. וואו דער רמב"ם מאכט נאך אמאל די זעלבע גרייז!
דארט גייט שוין די רמב"ם ווייטער מיט זיינע נישט מדייק זיין און ברענגט אויך א פסוק - וסמכוהו לאמרו "לא יהיה בך אל זר ולא תשתחוה לאל נכר".
וואס אזא סארט צישטעל איז בכלל נישט דא און ערגעץ אויסער אין זוהר
און אזוי אויך אין אנדערע ספרים זעהט מען אז זיי זענען מעתיק סתם, כל הכועס וכו׳ און זיי שרייבען נישט ארויס כל המשבר כלים בחמתו.
זיכער אזוי!
זיי ברענגען דאס אדער פינעם רמב"ם אדער פין די זהר זעלבסט פין וואו די רמב"ם האט דאס גענימען.
די סיבה פארוואס זיי ברענגן דעם ממאר אין נישט פין בבלי ווייל דאס איז אסך שטרעקער! דא פעלט בכלל נישט אויס קיין מעשה
היינט איז מען זייער מקפיד נאכצושרייבען א לשון כהוגן, אבער אמאל איז דאס נישט געווען מעגליך. ס׳איז נישט געווען קיין ספרים שענק אנגעפילט מיט גמרות און ס׳האט געדויערט לאנג נאכצוזוכען, האט די רמבם פשוט נאכגעשריבען די תוכן
דא וועל איך לאזן א יעדעם פריוואט לאכן
פון דא און ווייטער גיי איך אייך איגנארירען כפי בקשתכם.
איטס עבאט טיים, יש"כ
פד - אמונת הקבלה והבינה הפנימית
בראשית הצעדים של תלמוד רזי תורה, כשרואים איך הפרטים מתקשרים זה בזה, ומכל מקום אין מבינים את התוכן היסודי שבהם, צריכים לצייר יפה, איך שכל אלה הדעות והציורים באו מתוך הופעה רוחנית, גדולה ומפוארה, של רוח הקודש, על ידי השרידים אשר ד' קורא. והשלשלת הולכת היא ונמשכת בקדושה, עד שמתאחדת בהלכה למשה מסיני. ואז זורח, על ידי כח אמונה קדושה זו והשערתה, אור גדול לישרים, והבינה הפנימית הולכת היא ומתרחבת. כי ד' יתן חכמה מפיו דעת ותבונה.
פה - הקבלה וההשערה הפנימית
עמקי הסודות האלהיים פשוט הוא שאין להבינם בבירורם בשכל האנושי, אלא על פי הקבלה , מאנשים מופלאים, שהאור האלהי חדר לתוך נשמתם. וכשלומדים את דבריהם, בהכנה הראויה, באה ההשערה הפנימית,ומישבת את הענינים על הלב. עד שהם דומים למושגים בשכל הטבעי הפשוט. ולעולם צריכים לצרף אל המדע הזה את כח האמת של הקבלה,ואז נעשים הדברים מאירים ושמחים כנתינתם מסיני, לכל חד וחד לפום דרגיה.
פו - ודאות הקבלה והשערותיה
החכמה האלהית, ברום טהרתה, תוכל לחולל מחשבות השעריות בלב כל נבון, אבל הודאות שלה היא מסורת נקיה, וזאת היא תהלתה. ההבדל שבין המשוער ובין הודאי, אפילו באותה ידיעה עצמה, הוא עמוק מכל תהומות. וקל וחומר שהודאיות יש לה תנאים אחרים,והתילדות מציאותית כזאת,שאין להשערה העיונית שום חלק בה. והמסתכל הטהור לעולם הוא שט בהשערותיו, הנאדרות בקודש, וחי, בעצם קישור הויתו, באמונת הקבלה. מנאמן לנאמן, עד ראש צורים, חכמים, סופרים, זקנים, נביאים, יהושע ומשה, אבות העולם.וראשון אדם. כולם נתנו מרועה אחד, מפי אדון כל המעשים, ברוך הוא. העוסק בתורה לשמה נעשה כמעין הנובע וכנהר שאינו פוסק, על ידי מה שעולות החדשות ההשעריות, במלא חייהן, אל מרום המסורת האלהית העליונה. ומחיבור שני יסודות הללו פורחות נשמות, משפעות מחיים קדושים ורעננים, המרימים את הערך של כל העולם כולו למדרגה עליונה ומוארה, המגיהה כל מחשכים.
פז - יסוד ההשערה הרזית
גם השערת רזי תורה גדולת ערך היא. כי הכל מיוסד על היכולת העליונה, שאין לה קץ ותכלית.וכל מה שהוא נאה ונפלא, הרי הוא גילוי הופעה, שבצורה זו או אחרת אור חיי כל החיים שורים שם. עדתיך נאמנו מאד לביתך נאוה קדש, ד' לארך ימים. אמנם מתעלים הדברים ביותר לפי רוממות קדושת החכמה, העצה, הגבורה הרוחנית, והקדושה המעשית והמחשבית, עד ההארה של הופעת הדמיון, המאיר באור כל הרוחניות, האיתנה, שלמעלה ממנו. בהיכלו כלו אמר כבוד.
רבי אלעזר אומר לא יהיה בך אל זר, שלא תהא נוח לכעוס, שכל הכועס כאלו עובד עבודת אלילים.
אמרו חכמים הראשונים כל הכועס כאילו עובד עבודת כוכבים
וכבר הפליגו לגנות הכעס והרגזנות והחזק שבדבריהם אמרם כל מי שכועס כאילו עובד עבודת כוכבים וסמכוהו לאמרו לא יהיה בך אל זר ולא תשתחוה לאל נכר. ר"ל ששני הדברים אחד.
רביה''ק זי''עדי גאנצע שאלה איבער'ן מחבר פון דעם ספר הזוהר איז ריין טעארעטיש, אפילו מ'זאל זיך איינרעדן אז די פארפאסער פונעם זוה"ק איז געוען ר' שמעון וחבריו, קען מען זיך נישט פארלאזן אויף די פסקים און הלכות פון דארט. כדאמרינן בעלמא, כל מתניתא דלא תניא בי רבי חייא ובי רבי אושעיא משבשתא היא, ולא תותבו מינה בי מדרשא (חולין קמא.).
גדליהדער רמבם און אנדערע ראשונים ברענגען כסדר נאך מאמרים חזל מיט א שינוי קצת.
מארק שפירא האט א גאנצע חיבור ווי ער ווייזט צענדליגער פסוקים וואס רמבם ברענגט שלא כלשונם בקרא.
אגב ס'איז אויך דא אסאך מקורות צום רמבם אין ירושלמי המזוייף.
berlbalagulehעכ"פ. ס'איז נאאיוו צו גלייבן אז דער ספר הזוהר וואס אונז האמיר איז בלויז די מאמרים פון רשב"י וחבריו...!
מי אניצום ״אי׳דזשאז״ פרינציפ וואס די מוסלעמענער ניצן לגבי דעם קאראן. דאס, לכשלעצמו, איז נישט אזא שטארקע מאסגעבנדע ראיה.
תוהו ובוהווואס זאגט אינז קלאר, אז די ראשונים האבן געהאט מער וואו וואס מיר האבן היינט.און די ראשונים ברענגן אראפ ירושלמי אויף קדשים..
תוהו ובוהוס'איז א ראיה אויף א קדמות ירשלמי אויף קדשיםאון איז אויך א קלארע ראיה אויפן קדמות ירושלמי פרידלנדר..
הקטןתוהו ובוהוס'איז א ראיה אויף א קדמות ירשלמי אויף קדשיםאון איז אויך א קלארע ראיה אויפן קדמות ירושלמי פרידלנדר..
וואלט געווען ראשונים וואס איז נישט געווען באקאנט פאר פרידלנדר, געברענגט די זעלבע לשון פין "ירושלמי פרידלנדר" וואלט דאס זיכער געשפילט א ראלע און דן זיין די אטענטישקייט פין "ירושלמי פרידלנדר"
תוהו ובוהואון איז אויך א קלארע ראיה אויפן קדמות ירושלמי פרידלנדר..
קאצקע ציקערווי?מזל טוב כלל ישראל!! מען קען ליינען אין א געהעריגע היימישע מאגעזין די גאנצע נושא, א דעטאלירטע באריכט פון קדמות הזוהר. און אז די ספר הזוהר איז נישט געווען באקאנט פאר אכט הינדערט יאר ציריק, און סשטייט קלאר אז סאיז דא וואס האלטן אז ר' שמעון האט עס נישט געשריבן
שאקינג!
מי אנימי אני: דאמאלס דארף די דעפינישן פון ÷.."מדרש הנעלם"... געטוישט ווערן. די אלגעמיינע טייטש איז אז דער מדרש איז דא פאר אונזערע אויגן. נאר דער פשט איז נעלם. אומפארשטענדליך. לויט דעם אנדער'ן טייטש מיינט עס אז דער מדרש איז נעלם פון די וועלט.רבי דוד לוריא טענה׳ט אז די גאונים ברענגען שוין אראפ מאמרים פונעם זוהר בשם ״מדרש הנעלם״.
קאצקע ציקערמען האט שוין בעסערע דאגותמזל טוב כלל ישראל!! מען קען ליינען אין א געהעריגע היימישע מאגעזין די גאנצע נושא, א דעטאלירטע באריכט פון קדמות הזוהר. און אז די ספר הזוהר איז נישט געווען באקאנט פאר אכט הינדערט יאר ציריק, און סשטייט קלאר אז סאיז דא וואס האלטן אז ר' שמעון האט עס נישט געשריבן
שאקינג!
שליחלכאו' נישט שייך צו זאגן אז רמד"ל האט געקענט שרייבן אזא גאונישע חיבור אויסגעזויגן פון פינגער און נישט געקענט שרייבן א שיינע ארמיש, א שפראך וואס יעדער בר בי רב דחד יומא קען איר, שטארקע טענה, הא?!ר' @יאיר, כ'וואלט נישט געגלייבט אז איר גלייבט דעם וויין-פעלשער. דער קשר פון קבלה צו גנאסטיקס איז פונקט אזוי שטארק (שוואך) ווי דער קשר פון סיי וועלכע מיסטישע תורה צו סיי וועלכע אנדערע. אז מ'וויל זיך ארויפכאפן איז זייער גרינג, מיסטיקה לאזט זיך בטבע זייער גרינג פארדרייען און צושטעלן, (איר ווייסט געוויס אז איוב און דניאל קען מען אויך זייער גרינג אפסטעמפלען אלס גנאסטיק). דאס איז שוין חוץ מזה אז ס'פרעגט גארנישט אפ. אה"נ, די זאכן וואס זענען די זעלבע אין גנאסטיקס ווי קבלה זענען טאקע אמת (עפ"י קבלה), בלעם האט אויך געזאגט אמת. ס'איז נישט שווער צו טרעפן קערנדלעך פון אמת און שטוינענדע ענליכקייטן אין די תורות פון די pagans, shamans, און אנדערע אזעלכע מיסטישע גרופעס, אריינגערעכנט אזעלכע וואס האבן בכלל נישט געהאט קיין השפעה איינס אויפן צווייטן (אינדיאנער אינעם אמאזאן וואלד מיט די Celts, למשל), דאס ווייזט נאר אויפן עירוב טו"ר ושכינתא בגלותא.
אין קדמות הזוהר וועל איך נישט אריינגיין, אבער מעודי נתקשיתי וויאזוי איז שייך עס ארויפצולייגן אויף ר' משה די-ליאון, זיינע שיטות אין קבלה שטימען בכלל נישט מיטן זוהר, אסאך מאל ווען ער ברענגט נאך דעם זוהר (אין זיינע שפעטערדיגע ספרים) מאכט ער קלאר א טעות אין הבנה. מילא די גדולי אותו הדור וואס האבן אזוי חושד געווען, זיי האבן אפשר נישט דורכגעאקערט רמד"ל'ס ספרים, אבער וויאזוי קומט אזא טעות צו א חוקר הקבלה? עד שמצאתי את שאהבה נפשי, ר' מענדל קאשער האט געשריבן א גאנצע מאמר דערוועגן אינעם ספר היובל פון סיני, וואו ער צוטרענצלט גרשום'ס שיטה אויף פיצעלעך, ארויסברענגענדיג זיינע טעותים און פארדרייענישן, א טייל פון מיינע טענות שטייען אויך דארט.
איינער וואס קוקט אהן דעם ספר הזוהר מיט אויגן פון א חוקר וואלט געדארפט זעהן קלאר אז ס'איז נתחבר געווארן שטיקעלעך שטיקעלעך, אסאך מחברים אין אסאך תקופות (און א שיינע צאל חוקרים זענען טאקע געקומען צו די מסקנא). לכל היותר האט רמד"ל צוגעלייגט קטעים דא-דארט, אבער צו זאגן אז אלעס איז מעשי ידיו איז פשוט מופרך. אז שלום איז אנגעקומען צו די מסקנא ווייזט דאס אביסל ווי אביעקטיוו ער איז געווען, לייגט צו זיינע באוויסטע מערכות אז מער-ווייניגער יעדער גדול בישראל איז געווען מכת ש"ץ, מיט די אפענע אגענדא ארויסצוברענגען אז די אפיקורס'ישע שיטות זענען "אן אינטעגראלע חלק פון מחשבת ישראל", (און ליינט דערנאך ר' חיים ליבערמאן'ס מאמר "כיצד חוקרים חסידות בישראל"), ווערט דאס בילד ערגענצט.
שליחככתוב, טעמו וראו כי טוב.געפילטע פישזייער א גוטע שאלה, און כ'פיל שלעכט אז כ'גיי אייך ענטפערן א boring תירוץ, כ'האב אבער נישט קיין ברירה.אלץ איינער וואס איז קאמפלעט איגנאראנט אינעם ענין, אפשר קלערט איר מיר אויף וואס איר מיינט, וואס איז אזוי מורא'דיג מיטן ספר הזוהר? איך פרעג מחיסרון ידיעה, נישט לקנטר.
ערשטענס, לענינינו איז גענוג אז אזעלכע ריזן ווי דער אריה"ק, ר' יהונתן אייבשיץ, רמח"ל, גר"א, רב אלישיב הראשון (בעל הלשם), ובעל הסולם (און נאך א גרויסע ליסטע) האבן אזוי געוויסט און משיג געווען. פונקט ווי א בלינדער וועט בכלל נישט זיין קלוג אויב וועט ער פרובירן אליינס צו דערגיין וועלכע פון צוויי בילדער זענען שענער מיט זיינע חושים וואס ארבעטן, ווייל פונקט דער חוש וואס פעלט אויס פארמאגט ער נישט, אזוי דארפן מיר פארשטיין אז די ריזן האבן געהאט דעם חוש פון משיג זיין קדושה, און איינער וואס פארמאגט עס נישט וועט אים נישט העלפן קיין שום התחכמות בעולם.
איך, למשל, פארשטיי בכלל נישט צו וויין (פיזישע וויין, נישט די סארט וואס ג"ש האט מחמיץ געווען...). אויב וויל איך דערגיין צו א פלעשל וויין איז ווערד איר פרייז, האב איך דריי וועגן אין וואס בוחר צו זיין: איינס, זיך איינרעדן אז כ'בין א חכם עתיק, נישט איינזעהן אז ס'פעלט מיר דעם חוש, און זיך נעמען אויספראבירן אויף אלע וועגן; שמעקן, לעקן, שלינגען, שפייען, און פארשטייט זיך ארויסקריכן מיט גארנישט. צוויי, כ'קען גיין צו איינעם וואס פארשטייט צו וויין, פרעגן צו ער רעקאמאנדירט דאס. דריי, כ'קען גאר טענה'ן אז די גאנצע אזויגערופענע וויין מומחיות איז סתם א בלאף, מענטשן מאכן זיך ווי זיי ווייסן וואס זיי רעדן בעת וואס ס'איז בכלל נישטא וואס צו וויסן. די ערשטע וועג איז זיכער נאריש, ווי געשמועסט, אבער וועלכע פון די אנדערע צוויי זענען מער שכל'דיג? פשוט, אויב זענען דא צווישן די וויין מומחים קלוגע און אויפריכטיגע מענטשן, מוז זיין אז יש דברים בגו, זיי וואלטן נישט גענארט זיך און די וועלט.
די אלע אויבנדערמאנטע גדולים זענען געווען ריזיגע מוחות און ברייטע קעפ, א גרויס חלק פון זיי אויך בקי אין פילאזאפיע ושאר חכמות העולם, זיי צו גלייבן אז זיי האבן באמת משיג געווען איז די מערסטע שכל'דיג.
אויב רעדט איר אבער פון מיר, כ'בין ליידער נישט אין די מדריגה משיג צו זיין און זעהן בעולמות העליונים די גרויסקייט פון א חיבור, פארט קען איך שפירן (מיט די נשמה, נישט מיט די הארץ) אז ס'איז נישט סתם אבי נאך א ספר. יעדעס ווארט שניידט אריין, ווי א מלאך וואלט עס אריינגעשעפשעט אין די אויערן פונעם נרנח"י. יעדע שטיקעלע טראגט וואג, ס'פלאמט מיט אמת. ווער רעדט נאך ווען מ'זעצט זיך לערנען מיט עיון, און מ'זעהט ווי אומבאגרייפליך טיעף, הויעך און אויסגערעכנט יעדעס ווארט איז. מיין כח הדמיון איז נישט גענוג שטארק אויף זיך אויסצו'משל'ן א מענטש וואס איז אזוי אויסטערליש קלוג, אזא מבהיל'דיג ריזיגער מוח, אזא נשמה נשגבה, און אזא קדוש אלקי, אויף צו זיין דער מחבר.
כ'ווייס, כ'האב למעשה גארנישט געענטפערט, אבער וואס קען איך טון? ס'איז פשוט א זאך וואס איז נישט געמאכט פאר ווערטער. וויאזוי שרייבט נאר 'דער איד'? הדרא דלא אפשר למפרט בשפוותא. אבער אין דעם פאל איז עס דורכאויס אמת. כ'קען אייך בלויז עצה'ן ווי געשריבן:שליחדאס איז פון די זאכן וואס מ'קען נישט אויפווייזן, מ'מוז אליינס דורכטון, און נישט דורך אזעלכע בורות נשברים ווי ג"ש וחביריו, נאר טאקע אליינס מיטן גאנצן נשמה (מערקט אז כ'שרייב נישט הארץ).
נהורא נפישאאויף היברו בוקס איז דא א קונטרוס בריוון פון שי"ר צו שד"ל ביקר אויף ספר ישעה, ראב"ע און זוה"ק, דארטן ציטירט ער פילע 'שמיציגע' שטיקלעך אין זוה"ק, עפ"לאויך נישט פארגעסן פון רב קאפח וואס שניידט שטיקער אז די זוהר איז פול מיט כפירה
דעת תורהדא ברויך מען מחלק זיין צווישן דו משכילים און דער יעב"ץ, כ'וואונדער זיך שוין טאקע א לאנגע צייט מיט וואס רמ"ד וחביריו פאסמאקעווען זיך אזוי מיטן יעב"ץ ווען זיי לייקענען tין קבלה בכלל און דער יעב"ץ פארהייליגט איר נאר שרייבט סה"כ אז ס'איז פון א שפעטערע, איינער אפשר?!היימישער, ווי יאיר האט דיר שוין געענטפערט, עס גייט פארקערט, קבלה איז עלטער ווי דער זוהר, דער רמב"ן איז געווען א מקובל ועוד מבני דורו, דער זוהר איז ערשט ערפינדן / נתגלה געווארן פיל שפעטער, און זאגט גארנישט אויף דער עצם אמיתית חכמת הקבלה והמקובלים, דאס ווענדט זיך אין דיר צי דו גלייבסט אין זייער הייליגקייט/ העכערקייט / יכולת בהשגה. איך פאר מיר, טאקע ווייל איך זעה אז דער אר"י הק' האט דאס אנגענומען (און אויך אז עס קומט באמת פון ר' שמעון) איז דאס פאר מיר גענוג אנצונעמען אז עטליעסט דער גרעין, די ענינים און גילויים וואס שטייען אין זוהר איז ממקור קדוש יהלכון. צי די ציורים, משלים און לבושים וויאזוי עס איז אראפגעשריבן האט טאקע פאסירט בפועל, און צי טאקע ממש א תלמיד פון ר"ש האט דאס געשריבן צי הערשט אפאר הונדערט יאר שפעטער, ווייס איך נישט צי מען קען עפעס ארויסנעמען און מכריע זיין פון זייערע ווערטער.
קאצקערנאמען פון קונטרס??נהורא נפישאאויף היברו בוקס איז דא א קונטרוס בריוון פון שי"ר צו שד"ל ביקר אויף ספר ישעה, ראב"ע און זוה"ק, דארטן ציטירט ער פילע 'שמיציגע' שטיקלעך אין זוה"ק, עפ"לאויך נישט פארגעסן פון רב קאפח וואס שניידט שטיקער אז די זוהר איז פול מיט כפירה
סוף טוב הכל טובhttps://beta.hebrewbooks.org/47046קאצקערנאמען פון קונטרס??נהורא נפישאאויף היברו בוקס איז דא א קונטרוס בריוון פון שי"ר צו שד"ל ביקר אויף ספר ישעה, ראב"ע און זוה"ק, דארטן ציטירט ער פילע 'שמיציגע' שטיקלעך אין זוה"ק, עפ"לאויך נישט פארגעסן פון רב קאפח וואס שניידט שטיקער אז די זוהר איז פול מיט כפירה
קאצקעראויסער דעם איז נאך דא סאך גאר שיינע תפילות אזוי ווי בריך שמיה און אנדערע. אויך איז דא פאראויסזאגונגען אין ספר הזוהר וועלכע זענען שוין מקויים געווארן. אזוי ווי די טעכנאלאגישע פארשריט אנגעהויבן פונ'ם יאר ת"ר (1840). (עה"פ "וארובות השמים נפתחו"...בשנת ת"ר (לאלף הששי) יתפתחון תרעין דחוכמתא...) וואס דאמאלס איז געווען דער "גאלד ראש" אין אמעריקע. און א יעדער איז געלאפן צו די מדבריות פון מערב. וואו מ'האט אנטדעקט גאלד. אויך. די מערסטע טעכנאלאגישע אויסטרעפונגען זענען געקומען נאכ'ן יאר ת"ר. און די פאראויס זאגונג אז די אראבערס וועללן פאר ביאת המשיח באקומען זייער גרויס עשירות. אלס שכר (בעוה"ז) פאר מצות מילה (זוהר פ' וירא).שליחלכאו' נישט שייך צו זאגן אז רמד"ל האט געקענט שרייבן אזא גאונישע חיבור אויסגעזויגן פון פינגער און נישט געקענט שרייבן א שיינע ארמיש, א שפראך וואס יעדער בר בי רב דחד יומא קען איר, שטארקע טענה, הא?!ר' @יאיר, כ'וואלט נישט געגלייבט אז איר גלייבט דעם וויין-פעלשער. דער קשר פון קבלה צו גנאסטיקס איז פונקט אזוי שטארק (שוואך) ווי דער קשר פון סיי וועלכע מיסטישע תורה צו סיי וועלכע אנדערע. אז מ'וויל זיך ארויפכאפן איז זייער גרינג, מיסטיקה לאזט זיך בטבע זייער גרינג פארדרייען און צושטעלן, (איר ווייסט געוויס אז איוב און דניאל קען מען אויך זייער גרינג אפסטעמפלען אלס גנאסטיק). דאס איז שוין חוץ מזה אז ס'פרעגט גארנישט אפ. אה"נ, די זאכן וואס זענען די זעלבע אין גנאסטיקס ווי קבלה זענען טאקע אמת (עפ"י קבלה), בלעם האט אויך געזאגט אמת. ס'איז נישט שווער צו טרעפן קערנדלעך פון אמת און שטוינענדע ענליכקייטן אין די תורות פון די pagans, shamans, און אנדערע אזעלכע מיסטישע גרופעס, אריינגערעכנט אזעלכע וואס האבן בכלל נישט געהאט קיין השפעה איינס אויפן צווייטן (אינדיאנער אינעם אמאזאן וואלד מיט די Celts, למשל), דאס ווייזט נאר אויפן עירוב טו"ר ושכינתא בגלותא.
אין קדמות הזוהר וועל איך נישט אריינגיין, אבער מעודי נתקשיתי וויאזוי איז שייך עס ארויפצולייגן אויף ר' משה די-ליאון, זיינע שיטות אין קבלה שטימען בכלל נישט מיטן זוהר, אסאך מאל ווען ער ברענגט נאך דעם זוהר (אין זיינע שפעטערדיגע ספרים) מאכט ער קלאר א טעות אין הבנה. מילא די גדולי אותו הדור וואס האבן אזוי חושד געווען, זיי האבן אפשר נישט דורכגעאקערט רמד"ל'ס ספרים, אבער וויאזוי קומט אזא טעות צו א חוקר הקבלה? עד שמצאתי את שאהבה נפשי, ר' מענדל קאשער האט געשריבן א גאנצע מאמר דערוועגן אינעם ספר היובל פון סיני, וואו ער צוטרענצלט גרשום'ס שיטה אויף פיצעלעך, ארויסברענגענדיג זיינע טעותים און פארדרייענישן, א טייל פון מיינע טענות שטייען אויך דארט.
איינער וואס קוקט אהן דעם ספר הזוהר מיט אויגן פון א חוקר וואלט געדארפט זעהן קלאר אז ס'איז נתחבר געווארן שטיקעלעך שטיקעלעך, אסאך מחברים אין אסאך תקופות (און א שיינע צאל חוקרים זענען טאקע געקומען צו די מסקנא). לכל היותר האט רמד"ל צוגעלייגט קטעים דא-דארט, אבער צו זאגן אז אלעס איז מעשי ידיו איז פשוט מופרך. אז שלום איז אנגעקומען צו די מסקנא ווייזט דאס אביסל ווי אביעקטיוו ער איז געווען, לייגט צו זיינע באוויסטע מערכות אז מער-ווייניגער יעדער גדול בישראל איז געווען מכת ש"ץ, מיט די אפענע אגענדא ארויסצוברענגען אז די אפיקורס'ישע שיטות זענען "אן אינטעגראלע חלק פון מחשבת ישראל", (און ליינט דערנאך ר' חיים ליבערמאן'ס מאמר "כיצד חוקרים חסידות בישראל"), ווערט דאס בילד ערגענצט.
berlbalagulehבמחכ"ת קוקט אויס אז איר האט נישט אפגעלערנט דעם מטפחות ספרים, אויב מ'זאל מקבל זיין ווי דער יעב"ץ איז דער זוה"ק גאר א ליקוט מדברי אמוראים (ועיי"ש שא"א שספר המורה מדברי הר"מ) אויסער אויב איר מיינט די צווייטע האלב ספר ווי ער איז זיך אביסל סותר וצ"עקאצקעראויסער דעם איז נאך דא סאך גאר שיינע תפילות אזוי ווי בריך שמיה און אנדערע. אויך איז דא פאראויסזאגונגען אין ספר הזוהר וועלכע זענען שוין מקויים געווארן. אזוי ווי די טעכנאלאגישע פארשריט אנגעהויבן פונ'ם יאר ת"ר (1840). (עה"פ "וארובות השמים נפתחו"...בשנת ת"ר (לאלף הששי) יתפתחון תרעין דחוכמתא...) וואס דאמאלס איז געווען דער "גאלד ראש" אין אמעריקע. און א יעדער איז געלאפן צו די מדבריות פון מערב. וואו מ'האט אנטדעקט גאלד. אויך. די מערסטע טעכנאלאגישע אויסטרעפונגען זענען געקומען נאכ'ן יאר ת"ר. און די פאראויס זאגונג אז די אראבערס וועללן פאר ביאת המשיח באקומען זייער גרויס עשירות. אלס שכר (בעוה"ז) פאר מצות מילה (זוהר פ' וירא).שליחלכאו' נישט שייך צו זאגן אז רמד"ל האט געקענט שרייבן אזא גאונישע חיבור אויסגעזויגן פון פינגער און נישט געקענט שרייבן א שיינע ארמיש, א שפראך וואס יעדער בר בי רב דחד יומא קען איר, שטארקע טענה, הא?!ר' @יאיר, כ'וואלט נישט געגלייבט אז איר גלייבט דעם וויין-פעלשער. דער קשר פון קבלה צו גנאסטיקס איז פונקט אזוי שטארק (שוואך) ווי דער קשר פון סיי וועלכע מיסטישע תורה צו סיי וועלכע אנדערע. אז מ'וויל זיך ארויפכאפן איז זייער גרינג, מיסטיקה לאזט זיך בטבע זייער גרינג פארדרייען און צושטעלן, (איר ווייסט געוויס אז איוב און דניאל קען מען אויך זייער גרינג אפסטעמפלען אלס גנאסטיק). דאס איז שוין חוץ מזה אז ס'פרעגט גארנישט אפ. אה"נ, די זאכן וואס זענען די זעלבע אין גנאסטיקס ווי קבלה זענען טאקע אמת (עפ"י קבלה), בלעם האט אויך געזאגט אמת. ס'איז נישט שווער צו טרעפן קערנדלעך פון אמת און שטוינענדע ענליכקייטן אין די תורות פון די pagans, shamans, און אנדערע אזעלכע מיסטישע גרופעס, אריינגערעכנט אזעלכע וואס האבן בכלל נישט געהאט קיין השפעה איינס אויפן צווייטן (אינדיאנער אינעם אמאזאן וואלד מיט די Celts, למשל), דאס ווייזט נאר אויפן עירוב טו"ר ושכינתא בגלותא.
אין קדמות הזוהר וועל איך נישט אריינגיין, אבער מעודי נתקשיתי וויאזוי איז שייך עס ארויפצולייגן אויף ר' משה די-ליאון, זיינע שיטות אין קבלה שטימען בכלל נישט מיטן זוהר, אסאך מאל ווען ער ברענגט נאך דעם זוהר (אין זיינע שפעטערדיגע ספרים) מאכט ער קלאר א טעות אין הבנה. מילא די גדולי אותו הדור וואס האבן אזוי חושד געווען, זיי האבן אפשר נישט דורכגעאקערט רמד"ל'ס ספרים, אבער וויאזוי קומט אזא טעות צו א חוקר הקבלה? עד שמצאתי את שאהבה נפשי, ר' מענדל קאשער האט געשריבן א גאנצע מאמר דערוועגן אינעם ספר היובל פון סיני, וואו ער צוטרענצלט גרשום'ס שיטה אויף פיצעלעך, ארויסברענגענדיג זיינע טעותים און פארדרייענישן, א טייל פון מיינע טענות שטייען אויך דארט.
איינער וואס קוקט אהן דעם ספר הזוהר מיט אויגן פון א חוקר וואלט געדארפט זעהן קלאר אז ס'איז נתחבר געווארן שטיקעלעך שטיקעלעך, אסאך מחברים אין אסאך תקופות (און א שיינע צאל חוקרים זענען טאקע געקומען צו די מסקנא). לכל היותר האט רמד"ל צוגעלייגט קטעים דא-דארט, אבער צו זאגן אז אלעס איז מעשי ידיו איז פשוט מופרך. אז שלום איז אנגעקומען צו די מסקנא ווייזט דאס אביסל ווי אביעקטיוו ער איז געווען, לייגט צו זיינע באוויסטע מערכות אז מער-ווייניגער יעדער גדול בישראל איז געווען מכת ש"ץ, מיט די אפענע אגענדא ארויסצוברענגען אז די אפיקורס'ישע שיטות זענען "אן אינטעגראלע חלק פון מחשבת ישראל", (און ליינט דערנאך ר' חיים ליבערמאן'ס מאמר "כיצד חוקרים חסידות בישראל"), ווערט דאס בילד ערגענצט.
ס'איז (כמעט) נישט מעגליך אז רמד"ל האט דאס אלעס אויסגעטראכט. אויסער אז ער האט פלאגיאירט פון א סאך אנדערע מקורות.
לאידך גיסא. די טענות אויף דעם אויטענטישקייט פונ'ם זוהר זענען אויך שטארקע טענות. לאלו הנוטים לשיטת ר"י עמדין...!
Heinrich Graetz in the 19th century basically calls the Zohar a forgery, but I think that's too simplistic. Any great creative artist would tell you, "I'm not really the ultimate source of what I'm creating." Rather, something is coming through the writer, or the dancer, or the musician, or the sculptor. The Greeks refer to this as the Muse - the muses who inspire the poet. It could be that Moshe de Leon really felt that he was conveying something beyond his normal consciousness, that he was actually in touch with ancient rabbis. There's also a possibility, I think a good possibility, that "Automatic Writing" contributed to the Zohar. There are examples of this in medieval times. It sounds strange but someone would meditate on a Divine name and go into a kind of trance and produce writing without being consciously aware of it. It sounds unbelievable to people who aren't familiar with that, but it is an actual phenomenon. The great poet William Butler Yates actually was involved in a long project of automatic writing; Carl Jung used that type of technique to plumb the depths of the subconscious - it's a complicated thing. A friend of mine in Israel, who is a very fine teacher of the Zohar, says that the more we know about the authorship of the Zohar, the more mysterious it is