מי אנירש"י דארט אין מו"ק איז מפרש אז מרוז=כוכבא מיינט מען די מזל פון סיסרא (און "יושביה" 'עט מיינען די וואס זענען אונטער יענע מזל, ועיין בנימוקי יוסף שם).
כ׳האב געהאט געקלערט א שטיקל רמז אין דעם איבער דעם אז א נאמען ״מרוז״ פאר א כוכב. דהיינו, ווי באקאנט זענען בתוך שטערנס דא א כסדר׳דיגע קאמף צווישן די כח אויף ארויס וואס קומט מכח די ענערגיע פון די פיוּזשאן פון לייכטערע עלעמענטן צו שווערערע בתוך דעם שטערן, און די כח פון גראוויטי וואס ציהט אויף אריין מכח איר מאסע. ווען די פיוּזשאן לויפט אויס (ווייל עס קומט אן, מאקסימום, ביז׳ן עלעמענט פון אייראן וואס ס׳קען נישט פיוּז׳ן אויף ווייטער) דעמאלטס געווינט דאך גראוויטי און עס ציהט די גאנצע מאסע אריין [אן אימפּלאָזשען] מיט׳ן גאנצן קראפט. אבער ווען עס קומט אן צו א פונקט וואס עס איז נישט שייך צו גיין ווייטער ״אריין״, גייט די גאנצע קראפט אויף ארויס אין א געוואלדיגע עקספּלאזיע וואס רופט זיך א
סוּפּערנאָווא [II]. דערנאך בלייבט אין אלגעמיין איבער פונעם שטערן א
ווייסע דוואָרף מיט די איבערבלייבענישן פון אירע שווערע עלעמענטן.
יעצט, ווי באקאנט, בתוך יעדן אטאם איז דא די
נוּקליִוּס, וואס אנהאלט די
פּראטאנס [וואס האבן א פאזיטיוון טשארדזש] און
ניוּטראנס [וואס האבן קיין טשארדזש], און ארום דעם זענען די
עלעקטראנס [וואס האבן א נעגאטיוון טשארדזש]. בעצם (בפרט אויב באטראכט מען די
עלעקטראנס ווי פארטיקלס) איז דא אזוי ווי (גאר היבשע) חלל צווישן די ארומיגע אָרבּיט פון די
עלעקטראנס און די
נוּקליִוּס. (וע״ע באשכול
זו.)
טאמער איז די מאסע
פונעם קאָר פונעם שטערן בערך 1-3 מאל אזוי סאך ווי אונזער זון, דעמאלטס קען די כח פון איר גראוויטי ווען ס׳אימפּלאָד גורם זיין אז אלע אירע עלעקטראנס זאלן ווערן ״אריינגעקוועטשט״ אין אירע פּראטאנס, אזוי אז אלע ווערן ניוּטראנס, ווייל עס קענסעלט זיך אויס די צוויי קעגנזייטיגע טשארדזשעס צו גארנישט. און נאר דערנאך, ווען עס איז נישטא קיין חלל אינעם אטאמישן לעוועל שטעלט זיך אפ די אימפּלאָזשען. וואס בלייבט איבער ווערט גערופן א
ניוּטראן שטערן (אדער
פּאָלסאַר, ווייל עס דרייט זיך משונה׳דיג שנעל און גיבט ארויס א פּעריאדישן מאגנעטישן ענערגיע פון אירע פּוֺילס). די דענסיטי דערפון איז אזוי אומגעהויער גרויס, וויבאלד עס האט נישט דעם ״חלל״ וואס איז דא ביי אלגעמיינע אטאמישע באשטיינדלן און מעטער/חומר, אז א קליין לעפל דערפון וועט וועגן בערך אזוי ווי א גאנצע שטאט דא אויף די וועלט.
(טאמער איז די מאסע פונעם קאָר נאך מער ווי דעם קען עס דעמאלטס גיין נאך ווייטער און ווערן אין צום באקאנטן
שווארצן לאך.)
יעצט,
עלעקטראנס און
קווארקס, וואס פון דעם זענען צאמגעשטעלט
פּראטאנס און
ניוּטראנס, זענען (ווי ווייט מ׳ווייסט כהיום)
עלעמענטערי פּארטיקלס, מיינענדיג אז דאס זענען פונדאמענטאלע חלקים וואס זענען נישט צאמגעשטעלט פון עפעס נאך קלענער. עס איז דא א טעאריע אז בתוך די קאָר פון א
ניוּטראן שטערן, וויבאלד די גראוויטי ופּרעשור איז דאך דארט אומגעהויער ״ברעכן זיך״ די קווארקס פון די ניוטראנס און עס קומט אפיר ״מאדנע״ מין קווארקס, וואס ווערן א חומר/מעטער פאר זיך פון נאר קווארקס. עס ווערט גערופן ״חומר מוזר [
סטרעינדזש מעטער]״. איז אינטרעסאנט אז אונז טרעפן מיר א שטערן מיט׳ן שם ״מרוז״ שהיא אותיות ״מוזר״ וואס קען אפירקומען פון אזא סארט שטערן וואס לאחר מותה ווערט א
ניוּטראן שטערן.