אונזער אלטמאדישע פארקרומטע וועג פון מאכן שידוכים
259 פאסטס אין ארכיוו · אשכול #15014
@אור, הצלחה אין דיינע וועגן, איך ווינטש דו מיט דיין זוהן א לעבן פיל מיט גליק.
@קהל'ס נער, שכוח פאר'ן זיך זארגן, אבער דא רעדט מען נישטפון מיר, מען רעדט דא פון די כלל.
למעשה פון רעדן און רעדן העט מען בלייבן ביים שעלטן, מ'דארף טרעפן אן ערענסטע סעלושען פאר דעם. איך האב שוין אמאל געשריבן וועגן דעם, כ'ווייס נישט ווי אזוי מ'לינקט עס.
מ'דארף עפענען אן ארגענעזעישן וואס פייט אויפ'ן לעגאלע פראנט, א פי. אר. גרופ וואס וועט אויפקלערן בחורים און מיידלעך. בנפשינו הדבר. קאווע שטיבל האט באוויזען ארויסצוגעבן די וועקער, אונז קען מיר אזא ארגענעזעישן אויך דעליווערן
פון דער אנדערער זייט ארבעט איך אויף א נייע "חתן אינשורענס" פלאַן. ווען מען רעדט צו עלטערע בחורים און מ'דיסקוטירט די בענעפיטן פון הייראטן שפעט, הערט מען אפט די טענה אז ווען בחורים ווייסן ווען זיכער אז מ'וועט עווענטועל טרעפן א שידוך וואלט מען געקענט הנאה האבן פון זיין סינגל, און ס'איז די אומזיכערקייט וואס מאכט דעספּרעט און אנגעצויגן.
חתן אינשורענס פארזיכערט פאר א מינימאלער פרייז א שידוך ביז די דרייסיג. מיר האבן עטליכע פּאליסיס. א ביליגע פּעקעטזש גאראנטירט א רעביצין ביז 180 פונט, שטארק פרום און אומבאטעמט. האול-לייף חתן אינשורענס קאסט אפאר טאלער, אבער מ'איז גאראנטירט עפעס שיין, דין און אויפגעקלערט, און די פאליסי צאלט זיך פון זיך אליין נאך צען יאר.
אין פאל מען איז נישט צופרידן פון די שידוך, קען מען אייביג אפגרעידן צו א בעסערע פלאן און אויפטוישן פאר בעסערס.
איך זעה גוט?? אפטעמיסט איז בעק?? וועלקאם האום !
בת קולרוב חסידישע ווייסן ניטאמאל וואס ליבע מיינט. אויב מען קריגט זיך נישט מיינט מען שוין מען האט שלום בית.
וויפיל פון ענק בענקען זיך נאך ענקערע ווייבער ווען ענק זענען אוועק פון אינדערהיים א שטיק צייט? וויפיל פון ענק באקומען butterflies ווען ענק אבזערווירן אייער ווייב מיט אנדערע? (ביי פרויען וואלט די עקוויווילענט געווען- באקומסטו butterflies ווען דו קוקסט אויף דיין מאן פון די אנדערע זייט מחיצה.) וויפיל בענקסטו זיך נאך איר ווען זי איז נישט ריין? צו האסטו חלומות און פאנטאזיעס איבער איר? וויפיל ווילסטו איר געבן אן עפעס צוריקבאקומען, סתם ווייל דו האסט איר ליב?
עס איז פיין און וואויל זיך נישט צו קריגן, און זיך צו שעצן אפילו, און נישט ווילן עס זאל ח"ו פאסירן עפעס שלעכט מיטן ווייב/מאן, אבער איז דאס אן אמתע געפיל פון ליבשאפט?
איינער וואס איז נאך קיינמאל געפאלן פאר איינעם פון זיך אליינס, קען נישט פארשטיין אז די אהבה איז נישט אויפן זעלבן מדריגה ווי ווען מען ווארפט סתם צוזאם 2 פונעם פארקערטן גענדער אין איין שטוב.
זיי קענען זיין גאר גוטע פריינט און נאך אלץ נישט שפירן ליבע.
איך האב יעצט נאכ'ן דאס ליינען אריינגעטראכט ב"ה איך בין באמת צופרידן. איך וועל נישט לייקענען, איך האב אפגעזאגט דריי מיידלעך און כל הכבוד פאר מיינע עלטערן אז זיי האבן מיך געשטיצט ווען דער שדכן האט געשריגן אז איך דארף פילן!
אן ארטיקל אין די עמי אפאר יאר צוריק, דורך ראביי שייס טויב:
Dear Friend or Wife:
I suspect that what I am about to tell you will surprise and even upset some people but I am going to say it anyway. A husband and wife do not need to be each other’s best friends, or even friends at all. They need to be husband and wife.
Unfortunately, there is widespread confusion about this matter even among Torah-observant communities. I cannot tell you how many calls I have received from young people at all stages of the shidduchim process who are second-guessing perfectly good shidduchim all because they don’t have the same feelings with their future spouse as they do when hanging out with friends. Somehow, bachurim got the idea that they should be comparing their potential wife to their favorite chavrusa from yeshivah while the girls started thinking they should feel the same around their chasan as they do with a close friend. How such an obviously unnatural idea can become so casually and widely accepted boggles the mind.
Yet, contrary to what may currently be considered “fashionable” thinking, the relationship between a husband and wife is not a kind of friendship. Indeed, marriage and friendship are so vastly different from each other that it would be erroneous even to compare the two. They are simply two different leagues.
By way of analogy, in this world there are the inanimate, vegetative, animal, and human kingdoms, and although each one is superior to the previous one, they do not exist on a continuum. That is to say that each category is separated from the other by a gulf of incomparability. For instance, the most rare and precious inanimate object such as a precious gem still cannot be compared to the simplest vegetative organism, for one is inert and the other is a living thing. Likewise, the most complex plant still does not compare to the tiniest animal, and the most highly-functioning animal still does not compare to the simplest human being (although there is confusion about this matter too nowadays. I will leave you to ponder whether the two concepts are related.)
Furthermore, no matter how well an inanimate object serves its function, it will never “graduate” to become vegetative life just as the plant by being the very best plant it can be will never become an animal and an animal does not “matriculate” into becoming a human being.
In a similar fashion, the relationship between husband and wife is not a “special type of friendship,” or even what happens to friendship when it reaches its fullest potential.
The popular myth of marriage as “the ultimate friendship” stems from an agenda to tear down age-old social norms and promote friendships between the genders.
One of the greatest justifications for this breach (back when people still sought justification) was that such conduct would produce the very best marriages.
Just how blatantly wrong this idea has been, both in theory and in practice, requires no elaboration.
The point is that marriage is in a class by itself so that it cannot be compared to any other relationship—except for perhaps the relationship between the Jewish people and Hashem, which only goes to prove the point.
When the wisest of all men, Shlomo Hamelech, wanted to describe the relationship between the Jewish people and Hashem, he specifically chose the metaphor of marriage.
In the case of the Jewish people and Hashem, their covenant was not the culmination of another kind of relationship that preceded it. Spiritually speaking, the relationship was established before the creation of the word. Granted, on a historical level, Matan Torah was the event that constituted the acceptance of the covenant, but that was an affirmation of something that already existed—as the Sages (Shabbos 88a) tell us, at the outset of creation Hashem made the existence of the world “conditional” upon Bnei Yisrael’s acceptance of the Torah 2,448 years later.
Similarly, the marriage of man and woman is not a bond forged between two people but rather the predestined reunion of a single being that had been estranged from itself at birth. (See Zohar I, 91b) This is the deeper significance of what our sages have said (Menachos 93a) “Ishto k’gufo, a man’s wife is as his own body.”
I understand these are lofty ideas, but you can look in your kesubah and see in “earthly” terms what this relationship is supposed to look like. “I will work for you, honor, provide for, and support you, in accordance with the practice of Jewish husbands, who work for their wives, honor, provide for and support them in truth.” Friends enjoy each other’s company but spouses devote their lives to each other and in so doing embark upon the most important project that any human could ever be involved in—making a home for Hashem here in this world.
In light of the above, I hope you will understand why I say that your present dilemma is only so in your own mind.
As you yourself state quite plainly at the beginning of your letter, what prompted you to write me was that you just finished reading an article about the “problem” of spouses not properly bonding. I did not read the article, so I cannot distinguish between what the article actually said and what you took away from it. All that is relevant to the present discussion is that,
a) in your view, the article’s conclusion was that “one’s spouse is supposed to be one’s closest companion,” and
b) you have accepted the truth of this conclusion.
You then wrote to me under the influence of this kind of thinking.
Obviously, one article did not give rise to your entire conflict, but it seems from your letter that you have heard similar messages elsewhere and you’ve been considering these kinds of ideas for a while. And that is precisely my point. You’ve been exposed to certain ideas, or your impressions of these ideas, and this has led to your becoming disappointed with your marriage. This is what I mean when I say that your dilemma is of your own making.
Consider for a moment the thought process that you have described: “Often I think about what marriage means to me…[and] to my husband…but these are all practical things… and while this is all amazing, for some reason it feels wrong.”
First, notice that the first thing you say is “often I think.” Hashem gave us a powerful tool called a brain so that we could know Him and His Torah and have clarity in life, not so that we should torture ourselves and be plagued with frustration and doubt. Next, do you see how you refuse to take joy in the blessings of your marriage by dismissing them as “practical”? Would you look down at physical health for being too practical? Or how about a good parnasah? Is that also too practical? You admit that what you have is “amazing,” yet instead of taking joy in that, you find fault.
And then you conclude by admitting that there is no real reason to be unhappy with your marriage other than “for some reason it feels wrong.” Your whole conclusion is based on nothing more than a “feeling.”
What’s more, you’re not sure even what that feeling is based on—it’s just “for some reason.” You really couldn’t be more vague than that. But the reason for your ambiguity is that you yourself are unconvinced of the very ideas with which you torment yourself.
So my advice to you is twofold. First of all, count your blessings in your marriage. Hashem has given you a devoted life-partner. The connection you have with him is something that you do not have with anyone else in this world, particularly as you have been blessed with children, baruch Hashem, whom you are raising together in the path of Torah. There is nothing more worthy than that.
Second of all, I advise you to enjoy your friendships without guilt. Having friends is not something to be troubled about.
Having friends is a good thing, as our Sages have enjoined us (Avos 1:6) “acquire for yourself a friend.” I am not aware of any Torah sources that limit that teaching to single people or that imply that once one is married that this friend must be one’s spouse. To the contrary, experience and common sense show that having friends is good for one’s marriage. Of course one might argue that they can cite examples of toxic friendships that damaged shalom bayis. A moment’s reflection, however, should be enough for one to realize that such cases are the rare exception and not at all the rule.
Now, there is a separate issue that is somewhat common today (and you did touch upon it in your letter) and that is the preoccupation with social media. This is a real problem that does adversely affect marriages. But again, that is not an indictment of friendship. Indeed, one might argue that social media adversely affects friendships too and has diminished the quality of our relationships overall. However, as you say, this is not an issue for you or your husband, baruch Hashem.
Before concluding I want to mention that if you are looking for an area in which to improve your marriage, there is one activity that you do not overtly mention being involved in with your husband. In contrast with some of the negative trends that I spoke about earlier, there is a positive development in that it has become customary in our generation for a husband and wife to study Torah together. This merging of “kol chasan v’kol kallah” with the “kol Torah” has a wonderful effect on the home and is a source of blessing. As such, it would be worthwhile to establish set times of Torah study together with your husband. This is, of course, in addition to what you say that both you and your husband enjoy reading my column and thus (I assume) discussing it with each other as well. I also want to thank you for sharing that bit of information, which was most gratifying for me to read.
May you and your husband be blessed with ever-growing shalom bayis, true Yiddishe nachas from your children, and to raise them amidst good health and ample sustenance. •
With blessing,
RST
A New GPS for Intimate Relationships
<a class="postlink" href="https://www.psychologytoday.com/us/blog/new-gps-intimate-relationships/202201/new-gps-intimate-relationships">https://www.psychologytoday.com/us/blog ... ationships</a>
קיין איין נארמאלע רעליגיע טוט נישט וואס אונז טוהן. ממש קיינער נישט. נישט נאר אנדערע רעליגיעס. נאר אלע אנדערע אידישע קרייזן קוקן אונז אן ווי אונז זענען נישט ביי זיך...
ווען איך האב ארויסגעברענגט דעם אמת - א פאקט וואס יעדער וואס האט געליינט אדער געלערנט די היסטאריע פון די אידן אינדערהיים וועלן אייך גלייך מודה זיין אז איך בין הייליג גערעכט, און כהאב געפרעגט די היינטיגע רבנים ווי יואלי ראטה א פשוטע קשיא "מהיכן דנתני"? האט מען מיך אויסגעשפארט - אן קיין ווארענונג! גארנישט! די גבאי האט מיך געפרעגט פארוואס איך שרייב וועגן רבי משה די-ליאון? האב איך אים גענטפערט “ווייל ס'קומט אריין אין די שמועס”!
אפאר מינוט נאכדעם אויסגעשפארט!
דאס האט מען געטוהן צו מיר! מיך אריינגענארט אין א שידוך יונגערהייט וואס כ'האב קלאר נישט געוואלט. מיך manipulated. הגם איך האלט מיינע עלטערן זענען פיינע מענטשן וואס האבן באמת געמיינט מיין גוטס, עכ”ז האבן זיי געטוהן א מורא'דיגע רשעות צו מיר און מיינע קינדער - אומווילענדיג!
מיין לעבן איז צופאלן וועגן דעם. איך האב געליטן פאר יאהרן. ווי אויך מיין עקס. אונז זענען געוועהן צוויי פונקט פארקערטע מענטשן וואס האבן געטרייט ס'זאל ארבעטן פשוט פאר די קינדערלעך...
פליז?! זיי האבן אויסגעפלאנט מיין לעבן פאראויס. גענומען צוויי קינדער נאכן זיך זעהן צוויי מאל אינמיטן די נאכט פאר א האלבע שעה און זיי חתונה געמאכט ... מיין עקס איז געוועהן 16 יאהר אלט ביי די שידוך. אפילו נאכן חתונה האבן און געבוירן מיין ערשטע קינד איז זי נאר געוועהן 17...
און ווען איך האב געזאגט דעם אמת - אז אידן אין רוב דורות - אונזערע זיידעס און באבעס האבן נישט געלעבט אזוי, ווארפט מען מיך ארויס פון די ליבעראלע ק"ש - קיינער האט זיך ניטאמאל אנגענומען פאר מיר. איך האב געמיינט ענק Champion פרידאם אף ספיטש... גארנישט אנדערש ווי “דער איד”..
אפטעמיסטפון דער אנדערער זייט ארבעט איך אויף א נייע "חתן אינשורענס" פלאַן. ווען מען רעדט צו עלטערע בחורים און מ'דיסקוטירט די בענעפיטן פון הייראטן שפעט, הערט מען אפט די טענה אז ווען בחורים ווייסן ווען זיכער אז מ'וועט עווענטועל טרעפן א שידוך וואלט מען געקענט הנאה האבן פון זיין סינגל, און ס'איז די אומזיכערקייט וואס מאכט דעספּרעט און אנגעצויגן.
חתן אינשורענס פארזיכערט פאר א מינימאלער פרייז א שידוך ביז די דרייסיג. מיר האבן עטליכע פּאליסיס. א ביליגע פּעקעטזש גאראנטירט א רעביצין ביז 180 פונט, שטארק פרום און אומבאטעמט. האול-לייף חתן אינשורענס קאסט אפאר טאלער, אבער מ'איז גאראנטירט עפעס שיין, דין און אויפגעקלערט, און די פאליסי צאלט זיך פון זיך אליין נאך צען יאר.
אין פאל מען איז נישט צופרידן פון די שידוך, קען מען אייביג אפגרעידן צו א בעסערע פלאן און אויפטוישן פאר בעסערס.
אינשורענס איז אויך נישט פשוט, ס'איז א סאך טייערער פאר ליעסד עקוויפמענט ווי פאר פול אונערשיפ. פאר די חברה וואס זיכען נאר צו ליסען פאר אן עקס אמאונט פון חדשים און דערנאך איינטוישן, איז דא לייטישע דיעלס...?
מי יקום
און ווען איך האב געזאגט דעם אמת - אז אידן אין רוב דורות - אונזערע זיידעס און באבעס האבן נישט געלעבט אזוי, ווארפט מען מיך ארויס פון די ליבעראלע ק"ש - קיינער האט זיך ניטאמאל אנגענומען פאר מיר. איך האב געמיינט ענק Champion פרידאם אף ספיטש... גארנישט אנדערש ווי “דער איד”..
@מי יקום, איך נעם מיך אן פאר דיר. דיינע מיינונגען זענען honest and refreshing, אן שרייבערס ווי דיר איז קאווע שטיבל שווארץ און ווייס. איך ווייס נישט וואס פונקטליך גריבעלט פאר די מנהלים קען זיין ס'האט צוטוהן מיט תקנות פון שטיבל, אבער מ'דארף דיך דא האבן, דו, דיין מיינונגען, און דיין סענס אוו היומאר. קום אריין קלאר, ס'פעציעל ווען די ווייזט אן אנדערע ענגל. א שאד צו פארהאנקעט ווערען מיט די מנהלים, גערעכט צו נישט גערעכט, ווייל מיט יא שרייבן קומט מען בכל אופן אן אסאך מער.
מי יקום-שבת אחים איך נעם זיך אן פאר דיר! איך בין מוחה אז מ'האט דיר אויסגעשפארט!
נ.ב. לייג א וויזניצע סטעיטמענט אין די חתימה וועט מען גלייך כאפן אז דו ביזט שבת אחים....
מי יקום.
דריי נקודות
איינס. דיין פערזענליכע איבערלעבעניש קען נישט זיין די בעסיס צו דאדזשען די דזשענעראל מהלך אמער עס איז דאך נאר איין פאל פון צווישען מיליאנען שדוכים.
צוויי. דיין פאל (ווייב איז 17 שוין נאכן האבן א קינד) איז קלאר מער עקסטרעם.
דריי. צו זאגן אז די היינטיגע מהלך איז ניי איז א ריזיגע חסרון ידיעה. ווי ווייטער מגייט צוריק און היסטאריע אלס מער פרימיטיוו זענען שדוכים צושטאנד געקומען, דער טאטע פון די כלה האט געקענט וועלן א חתן ווען ער איז פונקט געווען אין יענעם שטאט, צוזאגן א נדן, געבען לחיים און דערנאך הערשט האבן זיך חתן כלה געטראפן בלויז פאר די פארמאליטי....
ביי חסידים גייט די יעצטיגע סיסטעם אן זיכער שוין סאך פאר די קריג.
אינטרעסאנט, פאר סאם ריזען האב איך זיך דערמאן יעצט פון פידלער אן דע ראאף...
Re: אונזער אלטמאדישע פארקרומטע וועג פון מאכן שידוכים
אויב נישט היינט אפשר מארגן,
אויב נישט יעצט אפשר באלד,
ליידיגקייט זענען מיינע זארגן,
צוויי אויגן בלאנדשען אין וואלד.
די דאזיגע וואלד איז א פיסטע,
עס איז זייער סיסטעמאטיש,
זוכן קאנסטו אויב ווילסטע,
וועסט זיך שלאגן מיט פארצייטיש.
אין וואלד א טייכל איז פארהאן,
וועלכע איז וואַרעם און געהל,
די טייכל האט א זאלציגע טעם,
פארפלייצט פון אן איינציג זעהל.
בלעטלעך פון ביימער זאגן טריקן,
ס'וועט זיין גוט לאז עס גיין,
אין רעאליטעט טוען זיי פארקוקן,
באמת זענען זיי שוועבל שטיין.
די פייגלעך פליען אסאך העכער,
אפילו נישט מעגליך זיי צו גרייכן,
דאס פולט אָן מיין טרערן בעכער,
וועלכע גיסט זיך איבער אויף טייכן.
דער וואלד איז פרוכטיג מיט פירות.
כאטש זיי גיבן מיר מילעך און ברויט,
פאלן מיינע הענט אויף מיין שויס,
ווייל גאט לייגט אריין אין לעבן א נויט.
Sent from my SM-A125F using Tapatalk
רביה''ק זי''עדערהויבענע אידרביה''ק זי''עשוין צייט צו טוישן דאס קעפל צו ״פארקרומטע סברות מיט וואס מענטשן ברעינוואשן זיך כדי צו פארענטפערן נארישקייטן וואס זיי זענען באגאנגען אין די אינגע יארן.״
לשיטתך איז גאנץ קאווע שטיבל אזא אייין גרויסע אשכול....
גוט מארגן אמעריקטשקע 😃 פארגעס איין מינוט פון מיין שיטה, וואס האלטסטו, איז עס נישט טאקע אזוי? 😛 😂 😂
עגרי 1000% 😃 😃 😂
איך קלער, אביסל צו פארענטפערן אונזער וועג פון מאכן שידוכים... ביי א גוי וואס האט חתונה מיט זיין גויטע, איז דא איינס אדער צוויי סיבות פארוואס ער האט חתונה מיט איר, אדער נאר לשם תאווה, אדער פאר די מער ערענסטע גוים איז עס לשם פרענד אדער קאמפעניען וכדו', ממילא לויט דעם, דארף זיין א ריכטיגע און גוטע מעטש די בחור מיט'ן מיידל, ס'זאל זיין א גוטע קאמפעניאן, און דאס וואס אונז טוה מיר, אז מ'קען זיך גארנישט פון פאר דעם, מאכט דאך נישט קיין סענס, אבער ביי אונז יודן, און בפרט ביי חסידישע יודן איז דא נאך עפעס צום חתונה האבן, און לויט מאנכע איז דאס די וויכטיגסטע, און דאס איז אוועק שטעלן א נייע יודישע שטוב, די דורות זאלן זיך ווייטער צוען, עס איז אסאך מער ווי נאר דער בחור מיט די מיידל, אויב אזוי קומט צו נאך א זאך פארוואס מען חתונה האבן מיט די מיידל, און דאס סטאנדארטען, פון וועלכע סארט משפחה קומט זי, וואס זענען אירע/זיינע וועליאס וכדו', ממילא זענען מיר אסאך מער פארנומען מיט דעם ווי די עצם בחור מיט מיידל זאלן זיין א פערפעקט מעטש...
Re: אונזער אלטמאדישע פארקרומטע וועג פון מאכן שידוכים
@קול ביער פארשטייט זיך אז מ'ברויך בילדן אידישע דורות, "דאס איז דאך די עיקר!" (אין די יעצטיגע דרשה..)
אבער כדי דאס אויספירן, דארף מען זיין אויף איין בלאט, סיי ברוחניות און סיי אין אנדערע איינגעלעגנהייטן.
מ'קען נישט אנכאפן צוויי קעלבעלעך ביים גענאק, זיי איינמיירען, און בום! עטס דארפט זיך אויסקומען וויבאלד ענק האבן איין פליכט און נאר איין פליכט, דער פליכט פון אויפשטעלן א אידישע (היימישע\לויאלע) האַסקל.
קודם כל, עס לייגט זיך נישט אויפן שכל.
צווייטנס, עס ארבייט נישט ( אין אסאך פעלער)
און אויב\ווען דאס ארבייט נישט, קען מען דען אזוי בויען א תורה'דיגע נעסט'ל?
איך בין זיכער אז ביי פילע ארבייט דאס וואונדערבאר.
(אבער לבי אמר לי, לא זו הדרך...)
Sent from my SM-A125F using Tapatalk
ברוינשטיין@קול
איך בין זיכער אז ביי פילע ארבייט דאס וואונדערבאר.
אבער ליבי אמר לי, לא זו הדרך...
Sent from my SM-A125F using Tapatalk
מי הוא זה לבי?...
Re: אונזער אלטמאדישע פארקרומטע וועג פון מאכן שידוכים
גערעכט דאס איז נישט קיין טענה, כ'האב עס איינגערינגלט.
אבער דאס הארץ איז אויך א מיינונג, ניין?
Sent from my SM-A125F using Tapatalk
שוין, איך מיין אז מ'קייט וואסער, איז צייט אריינצוקומען מיט אן אינטערעסאנטע ( באקאנטע) שידוך (דעיט) מעשה.
(איינער האט מיר דאס נאכגעזאגט פון א באקאנטער בעל דרשן, וועלכע איך געדענק נישט די נאמען אויפן מינוט)
מ'האט געשמעוסט פון דאס און יענץ, ווען אויפן וועג אהיים האט די מיידל אָן קיין ווארענונג ארויסגעשלעפט די שליסל פון די קאר, דער אויטא איז געקומען צו אן האסטיגן אפשטעל און אנגעזייט א שווערע טרעפיק. דער בחור האט זיך נישט פארלוירן, נאר געזיצן שטיל און אויסגעווארט, עס זענען פארביי געגאנגען צוויי לאנגע מינוט אבער אנשטאט דאס מיידל זאל צוריק געבן דעם שליסל, האט זי אנגעכאפט דעם "סטירינג וויעל" און דאס גענומען פייפן.
דער בחור איז ווייטער געזעסן מיט פארלייגטע הענט שטיל ווי שניי..
דאן האט דאס מיידל צוריק געגעבן דעם שליסל, די בחור האט איר אהיים געטראגן.
איידער די מיידל האט פארלאזט דעם קאר, האט זי מיט א פרייליכע שטימע געלויטעט דאס פאלגנדע: אזא איינער ווי דיר וויל איך האבן פאר א מאן!
דער בחור האט זיך אנגערופן, א גרויסע ייש"כ פאר די קאמפלימענט, אבער אזא פרוי ווי דיר וויל איך נישט האבן פאר א ווייב, זיי געזונט, הצלחה.
קול_ביעראיך קלער, אביסל צו פארענטפערן אונזער וועג פון מאכן שידוכים... ..
די אייבישטער זאל העלפן דו זאלסא אלעמאל האבן צו פארענטערן נארישקייטן וואס דו און דיין געזעלשאפט טוען.
איך האב געהערט א גוט ווארט איבער די ענין, וועל איך עס דא שרייבן,
עס שטייט 'קשה זווגו של אדם כקריעת ים סוף', וואס האבן די צוויי א שיכות?
ביים ים סוף, האבן די מצרים געזען ווי זייערע חבירים פון פארנט, זינקען איין און ים, איינער נאכן אנדערע, און מיט דעם אלעם זענען זיי ווייטער געגאנגען, אריין אונעם ים סוף, ליידענדיג די זעלבע ווי זייערע חברים,
אותו דבר ביי שידוכים, די זעסט דאך ווי יעדער פאלט אריין און די טעות פון חתונה האבן, און דאך גייסטו עס בלינדערהייט נאכטאנצן...
איך האב געהערט ענליך אבער מער פשוט,
ביי ביידע ציטערט מען פאר דעם מען זאל נישט אריינפאלן...
אביסל א אנדערע מהלך
<a class="postlink" href="https://yiddishvort.wordpress.com/2012/07/24/%d7%91%d7%a0%d7%95%d7%92%d7%a2-%d7%a9%d7%99%d7%93%d7%99%d7%9b%d7%99%d7%9d-%d7%91%d7%99%d7%99%d7%9d-%d7%94%d7%99%d7%99%d7%9e%d7%99%d7%a9%d7%a2%d7%9f-%d7%a2%d7%95%d7%9c%d7%9d/">https://yiddishvort.wordpress.com/2012/ ... %9c%d7%9d/</a>
מונטסוריס'לאזט זיך קלערן אויב טרעפען א בת זוג וואס זאל זיין פאסיג פאר די קומענדע זיבעציג יאר איז בכלל שייך, מענטשען עוואלווען, וואס איז פאסיג היינט וועט גאנץ מעגליך נישט שטימען אין צען יאר ארום, אלזא, פאר די אלגעמיינע וועלט ווי מ'פארשטייט גרינגער די קאנצעפט פון זיך אפטיילן ווען די קאפל איז פונאדערגעוואקסען קען צוואנציג יעריגע אינגעל מיט א מויד זיך פארן לויט זייער יעצטיגע פארשטאנד. משא"כ ביי אונז ווי א שידוך איז לעולם ועד אויף די וועלט און לנצח נצחים אין גן עדן איז שווערער אנצונעמען אז גאר אינגע מענטשען זאלן קענען מאכן גוטע לאנג-טערמיניגע באשלוסען, נישט אז עלטערע זענען פערפעקט, אבער איך קען זען די סברה אז עלטערן דארפען זיין גאר שטארק אריינגעמישט און זאגאר מאכן די שידוך פארשלאגען. אויף אזויפיל יא, די מדובר/ת דארף אויך זיין פיל מער אריינגעטון אין די פראסעס פון די סאמע אנהויב, אויך אפשר דארפען זיי מער ארויסגיין ווי ביי די ליטאים און זיי זאלן האבן די פולע פרייהייט אין זייער ענדגילטיגע באשלוס.
דאס אלעס איז געבשריבען מיט אונזער איצטיגע סטיגמא פון זיך אפטיילן, און דאס פלאשען אזויפיל געלט פאר אינגע שנוקעס וואס האבן נאכנישט פארדינט א פעני אין זייער לעבן, און דאס מאכן בעביס בשעת די אייגענע מח איז נאך ניטאמאל גענצליך אנטוויקעלט. כ'זאג נישט אז ס'איז שלעכט אזוי, אפשר איז דאס טאקע די ריכטיגע וועג, אבער דאן מוזן די ערוואקסענע זיין אינוואלווד מיט די אינגע קינדער, כנלע"ד.
ווען צוויי מענטשן וואוינען צוזאמען און זיי טוישן זיך במשך זיבעציג יאר, וועלן זיי זיך טוישן צוזאמען. דאס מיינט נאכנישט אז מ׳זאל נעמען די ערשטע מענטש וואס מ׳טרעפט פאר די אויגן אן טראכטן צו ס׳איז בכלל פאסיג אויף די מינוט.
פראביר דאס: איינער א סאציאלאג האט עס גוט מגדיר געווען ווען ער האט געזאגט אז...,א יעדע סוקסעספול מערידזש איז א סעקאנד מערידזש. ווייל די קאפל האבן זיך עוואלווד צוזאמען. ווייל אויב נאר איינער וועט וואקסן, וועללן זיי זיך (בע"כ) מוזן אפטיילן...!
תרמבתודה רבה פאר די שיינע אשכול!
די געדאנק פון צאמטרעפן אינגלעך און מיידלעך איז שוין צענדליגע אויב נישט הונדערטער מאל דערמאנט געווארן איבער די ווינקלעך פון קאווע שטיבל, דארפסט האבן א עצה וויאזוי עס איינצופירן.
די גרינגסטע וועג צו אריינברענגען יונגלעך-מיידלעך טרעפונגען, איז צו שיקען די בחורים ארבעטן ביי די 18-17 אין די אפיסעס, אין די רעשט וועט זיין היסטוריה
פתחון פהתנחוםדי ריכטיגע און רעאליסטישטע סעלושען איז א דאטאבעיס פון יעדע רווק העכער אכצן מיט א דעטאלירטע פראפיל ווי יעדער שדכן אדער עלטערן האבן צוטריט.
B"S
סאונדט טאקע א גיטע סעלושען אבער מיט איין חילוק, אז די יונגלעך אין מיידלעך גייען אליין ארויף אויפן סייט און קאמיאניקעטען ...
מיין אמתדי גרינגסטע וועג צו אריינברענגען יונגלעך-מיידלעך טרעפונגען, איז צו שיקען די בחורים ארבעטן ביי די 18-17 אין די אפיסעס, אין די רעשט וועט זיין היסטוריה.
אז די עלטערן וועלן שיקן די קינדער אין די אפיסעס וועט ווערן א קריזיס צו טרעפן ארבעטער'ס, ס'וועלן זיין עלטערן וואס וועלן שיקן נאר אין א אפיס ווי ס'ארבעטן בעלבעתישע מיידלעך.....
דער מעשה האב איך געהערט אמאהל מיט נעמען, אבער איך געדענק נישט מער מיט וועמען עס איז געוועהן.
איינער האט געוואלט פרובירען א בחור זיינע מדות, איז ער געגאנגען מיט אים שפאצירן לעבן טייך, און אים "בטעות" אריין געווארפן אין וואסער, און זיך גלייך פארענטפערט, אנטשולדיגט, אין האב געמאכט א טעות וכו'. דער בחור זאגט, אוודאי אוודאי. נישט קיין פראבלעם. און אזוי שפאצירן זיי ווייטער, האט דער בחור אריין געווארפן דער טאטע פין דער מיידל אין וואסער, און דער בחור מאכט דער זעלבער מינע, אנטשולדיקט איך האב איך בטעות אריין געווארפן אין וואסער, נישט געמיינט חלילה.
וואס איז געווארען? דער טאטע האט געזאגט, אזא בחור דארף איך פאר א איידעם!!!
געוועהן א ראש ישיבה וואס האט געהאט א שארפע מויל, און ווען א בחור האט עפעס געזאגט אין לערנען נישט ריכטיג, האט ער געזאגט דו וועסט נישט וואס דו רעדסט, רעדסט שטותים וכו'. אמאהל א בחור האט אים צוריקגעזאגט דער זעלבער פסוק, דו ווייסט נישט וואס דו רעדסט דו רעדסט שטותים, האט דער ראש ישיבה געזאגט, דאס דארף איך, און אים גענומען פאר א איידעם.
מעשה שהיה אין א'''י
איינער האט זיך נאכגעפרעגט אויף א געוויסן בחור פאר זיין טאכטער, ער האט געפרעגט זיינעם א באקאנטן וואס האט גוט געקענט דעם בחור
היות די בחור איז געווען שוואכע מעשיות אין אלע הינזיכטן, האט דעם חבר געענטפערט גראד (אין עברית) 'הכל לא בסדר'!
נאך יענע נאכט האט ער געבראכן טעלער בשתו''מ, די חבר וואס האט געגעבן די קורצע אבער שארפע אינפערמאציע האט נישט געקענט פארשטיין וואס איז פשט, האט ער געגאנגען און געפרעגט אפען די מחותן 'למה עשית השידוך? אמרתי לך 'הכל לא בסדר',
האט די מחותן געענטפערט, 'אים זה החסרון היחיד שיש לך להגיד עליו אז זהו, הבחור בודאי 'משהו מיוחד',
'הקול לא מפריע לי'... שלא יהיה חזן...
היסטאריעגעוועהן א ראש ישיבה וואס האט געהאט א שארפע מויל, און ווען א ביורא האט עפעס געזאגט אין לערנען נישט ריכטיג, האט ער געזאגט די וועסט נישט וואס די רעדסט, רעדסט שטותים וכו'. אמאהל א בחור האט אים צוריק געזאגט דער זעלבער פסוק, די ווייסט נישט וואס די רעדסט די רעדסט שטותים, האט דער ראש ישיבה געזאגט, דאס דארף איך, און אים גענומען פאר א איידעם.
איך וויל נישט זעהן וויאזוי א שבת (אדער יו"ט) טיש זעהט אויס ביי זיי. צווישן די פיש און די יויך הערט די רביצין פון ראש ישיבה קולות און בזיונות איינער אויף דעם צווייטן. זי קומט אריין צו לויפן. איהר מאן בארואיגט איהר...דאס איז נאר א נארמאלע שמועס אין טעירעה און פאליטיק. מענייני דיומא...ס' איז שיער געפלויגן טעלערס...!
מי אנוכי, אריינצושטעקן מיין קאפ צווישן די קאווע שטיבל ריזן...
איין קלייניגקייט נאר, נישט ממש מהעניין, אבער דאך ווערט צו באטאנען, פון מיין אייגענע עקספיריענס.
אונז האמער געדעיט פאר א שטיק צייט, נישט עפעס מוראדיג לאנג, באט גענוג אויף צי זעהן אז יא, ס'קען שטימען, סאיז דא אויף וואס צי בויען א קשר,
בקיצור טו מעיק עי לאנג סטארי שארט, אונז האמער חתונה געהאט בשטו"מ, אבנר די ערשטע דריי וואכן נאכן חתונה האבן אונז געהאט העלל, בעהיינד דע סינס איז שוין געווען די גט אנגעגרייט...און דאן האבן אונז געמאכט איין לעצטע החלטה צו ארבעטן אויף דעם נאך איין מאל.... און ב"ה היינט איז דא צווישן אונז אן אהבה שאין תלויה בדבר (...) און אלעס איז פיין און וואויל.
וואס כ'מיין ארויסצוברענגען איז אפילו מיט די גרויסע ריסק פון פארלירן די מערידש, נאכאלץ די בענעפיט פון ארבעטן און שוויצען צוזאמען אויף א מערידש איז אין לתאר
און נישט אלעמאל איז בעסער טו פאלל אין לאוו...
וסליחה מהקוראים, עטי בידי ועתי אין עמדי, יבוא הקוצרים ויפרשו
און אידיש מיין צייט איז מער טייט, אויב איינער עגריעט מיט מיר זאל עס אביסל אויסברייטערן...
און נאך איין זאך,
איך ביניש געוואוינט צי די שארפע קאווע שטיבל רעטאריק סא פליז אויב איר דיסעגריעט, כל הכבוד, אבער פליז... לאטצמעך לעבן....
נעקסט לעוול: דו דארפסט נישט מורא האבן. ס'וועט קיינער נישט קומען צו דיר אהיים אנשרייען. אדער דיך אנשייגעצן אין ביהמ"ד. א טעקסי ביז ביתר עילית קאסט זייער טייער. אבער דו האסט א גוטע נקודה. אפילו מ'מיינט אז מ'קען זיך פאר די חתונה איינער דעם צווייטן. דער אמת'ער טעסט איז נאך די חתונה ווען מ'מוז וואוינען צוזאמען. און די התנהגות פון איינעם האט קאנסעקווענצן אויפ'ן צווייטן.
berlbalagulehנעקסט לעוול: דו ארפסט נישט מורא האבן. ס'וועט קיינער נישט קומען צו דיר אהיים אנשרייען. אדער דיך אנשייגעצן אין ביהמ"ד. א טעקסי ביז ביתר עילית קאסט זייער טייער. אבער דו האסט א גוטע נקודה. אפילו מ'מיינט אז מ'קען זיך פאר די חתונה איינער דעם צווייטן. דער אמת'ער טעסט איז נאך די חתונה ווען מ'מוז וואוינען צוזאמען. און די התנהגות פון איינעם האט קאנסעקווענצן אויפ'ן צווייטן.
וואס עפעס ביתר עילית?
און ביז ירושלים אדער תל אביב איז ביליגער?! לאל.
berlbalagulehאון ביז ירושלים אדער תל אביב איז ביליגער?! לאל.
אינדעפענס פון ווי.... ביידעוועי מיט וואקן העסטע אנקומען שנעלער.... די טראפיק אין מיין געגענט איז אינקרעדיבל....מהאקט און מבויעט 24 א טאג....
תרמבמיין אמתדי גרינגסטע וועג צו אריינברענגען יונגלעך-מיידלעך טרעפונגען, איז צו שיקען די בחורים ארבעטן ביי די 18-17 אין די אפיסעס, אין די רעשט וועט זיין היסטוריה.
אז די עלטערן וועלן שיקן די קינדער אין די אפיסעס וועט ווערן א קריזיס צו טרעפן ארבעטער'ס, ס'וועלן זיין עלטערן וואס וועלן שיקן נאר אין א אפיס ווי ס'ארבעטן בעלבעתישע מיידלעך.....
[emoji6]
Re: אונזער אלטמאדישע פארקרומטע וועג פון מאכן שידוכים
יעקב מענטשאיז דא איינער דא וואס האט וועריפייד מיט די קאמיוניטיס וואס פראקטיצירן די דעיטינג סיסטעם, צו ביי זיי איז נישט דא די אלע פראבלעמען אדער אומצופרידענהייט וואס הערשט דא?
מ'דארף נישט אויפנעמען קיין חוקרים וואס זאלן אונז פארקויפן טעאריעס איבער יענעם סיסטעם, זיי זענען אונזערע ליטווישע/מאדערנע שכינים וואס פראקטיצירן שוין דאס פאר גענעראציעס, און איר קענט זיי אליין פרעגן צו די סוקסעס ראטע איז איבעריג הויעך, דאס יא ווען ס'קומט צו באשולדיגן קען ער נאר זיך אליין.
די פאקט אז מיר זענען אינג און נאאיוו ביים הייראטן, האט זיך זיינע חסרונות (נארישע אופפירונג וואס גייט אפט ארויס פון קאנטראל), אבער ס'איז גאנץ מעגליך אז די בענעפיט וועגט איבער, וויפיל שווערער איז עס פאר צוויי ערוואקסענע זיך צו שמעלצען? פרעגט נאר די סעקאנד מערידזשעס.
בכלל איך מיין אז יעדער וואלט געטוישט ווייב עטליכע מאל דורכאויס דעם לעבן לויט וויאזוי ער טוישט זיך, איין טאג וואלט ער געוואלט א מער מאדערנע פרוי, און 10 יאר שפעטער וואלט ער ענדערש געוואלט האבן איינער וואס פיט אין די באקס. ס'איז זינלאז צו קלעימן אז א 18 יעריגער גייט מאכן א אינטעלעקטואלע אויסוואהל פאר לייף. (איך רעד נישט יעצט צו די עלטערן קענען יא מאכן די ריכטיגע באשלוס פאר זייער קינד, אבער זיכער נישט דער 18 יעריגער מיט א אומערוואקסענעם בליק אויפן לעבן)
זייער מסתבר לדעתי. כ'ווייס נישט פארוואס דער עולם פארשטייט עס נישט.
בקיצור, יונגע קינדער וועלן נישט קענען טון בעסער ווי פארשטענדליכע *נארמאלע* עלטערן. פארשטייט זיך אז דאס איז נאר ווען זיי מיינען באמת די טובה פון זייערע קינדער (ווי רובא דרובא), און נישט זייערע אייגענע אינטערעסן.
דאס וואס טיען עידזערס דיסיידן געבעיסט אויף זייער פילינגס איז לופט
אזוי, דער טין עידזשער איז גענוג עדאלט צי חייב זיין מיתה אויב איז ער מחלל שבת, אבער צו מחליט זיין פאר א שידוך איז ער נאך צי קליין.......
נאר די טאטע וואס ער גייט נישט טראגן די תוצאות פון די דיסיזשן, ער גייט מאכן די ריכטיגע אויסוואל......
נניח אז מיין טאטע מיינט יא מיין טובה, ער האלט אז פאר מיין טובה איז גוט א רעבישע שידוך, איי די מיידל זעט אויס ווי א זכר מיט א סקירט, למאי נפ"מ, די עיקר זי איז פון א רעבישע משפחה, איי זי איז געווארען עביוזד דורך אירע עלטערן, ס'נאך אלץ ווערד ווייל זי האט נישט קיין איין פעטער אדער עלטער פעטער וואס איז ג'גט.... בקיצור מיין טאטע מיינט טאקע מיין טובה, אבער געבעיסט אויף זיינע פילינגס.....
און זייער אינטערעסאנט, די מינוט וואס די קידושין איז חל, ווערט די בחור אויס טינעידזשער ער פארשטייט שוין פינקטליך וואס גייט פאר, ער באזירט שוין גארנישט אויף קיין פילינגס, ווייל ער האט שוין א שטריימל.......ווט"פ
קהל'ס נעראזוי, דער טין עידזשער איז גענוג עדאלט צי חייב זיין מיתה אויב איז ער מחלל שבת, אבער צו מחליט זיין פאר א שידוך איז ער נאך צי קליין.......
נאר די טאטע וואס ער גייט נישט טראגן די תוצאות פון די דיסיזשן, ער גייט מאכן די ריכטיגע אויסוואל......
נניח אז מיין טאטע מיינט יא מיין טובה, ער האלט אז פאר מיין טובה איז גוט א רעבישע שידוך, איי די מיידל זעט אויס ווי א זכר מיט א סקירט, למאי נפ"מ, די עיקר זי איז פון א רעבישע משפחה, איי זי איז געווארען עביוזד דורך אירע עלטערן, ס'נאך אלץ ווערד ווייל זי האט נישט קיין איין פעטער אדער עלטער פעטער וואס איז ג'גט.... בקיצור מיין טאטע מיינט טאקע מיין טובה, אבער געבעיסט אויף זיינע פילינגס.....
און זייער אינטערעסאנט, די מינוט וואס די קידושין איז חל, ווערט די בחור אויס טינעידזשער ער פארשטייט שוין פינקטליך וואס גייט פאר, ער באזירט שוין גארנישט אויף קיין פילינגס, ווייל ער האט שוין א שטריימל.......ווט"פ
רוב רובם זענען נארמאלע מענטשן און קוקן אויפן קינדס טובה.
איך רעד דאך טאקע על הצד ער מיינט מיין טובה, כמו שכתבתי:
קהל'ס נער
נניח אז מיין טאטע מיינט יא מיין טובה
אויב מיינט ער דיין טובה און ער איז א נארמאלע מענטש ווייסט ער אז א רבישע שידוך איז נישט גוט פאר דיך נאר א זיסע געשמאקע מיידל מיט גוטע מידות. און ער וויל אויך אז זאלסט דיך גוט געפינען מיט די משפחה ווי דו קומסט אריין, נישט דאס איז די עיקר אבער עס איז א וויכטיגע פרט.
א טיען עידזשער איז חייב מיתה ווען ער איז מחלל שבת, אבער ער קען נישט האנדלן מיט ריעל עסטעיט דאכט זיך לויט די גמרא. און מאנכע האבן שוין געמאכט א היקש פרוי צי נדלן.
אפילו ער פארשטייט יא צי א פרוי, פארשטייט אבער זיין טאטע בעסער. פארשטייט זיך בדרך כלל.
טמיראפילו ער פארשטייט יא צי א פרוי, פארשטייט אבער זיין טאטע בעסער. פארשטייט זיך בדרך כלל
איז דא א וועג צו מאכן א 'דיסלייק'? איינער ווייסט?
טמירא טיען עידזשער איז חייב מיתה ווען ער איז מחלל שבת, אבער ער קען נישט האנדלן מיט ריעל עסטעיט דאכט זיך לויט די גמרא. און מאנכע האבן שוין געמאכט א היקש פרוי צי נדלן
די נעמסט ארויס זאכן פון קאנטעקסט.
פחות מבן כ' אינו מוכר בנכסי אביו, דמקרבי דעתי לגבי זוזי.
די נעמסט א חידוש פון גמ' אז א יתום קען נישט פארקויפן די קרקעות וואס ער האט גע'ירש'נט פון זיין טאטע פאר ער איז 20 יאר אלט, פארוואס ווייל כ'האב מורא אז ער וועט עס פארקויפן פאר ביליגער פון די פרייז כדי צי קענען האקען א לעיבן מיט די געלט.
פארוואס איז עס נאר ביי געלט פון זיין טאטע , פארוואס נישט אפילו ביי זיין אייגענע געלד? דאס איז אלץ מצווה לקיים דברי המת ואנן סהדי אז די טאטע וויל נישט אז די זין זאל פארקויפן די קרקע ואעפ"כ חידוש גדול הוא.
ווילסטו פון דעים פארווארפענע היכי תמצא וואס כשלעצמו איז א חידוש עצום, ארויסלערנען אז א פחות מבן כ' האט נישט קיין דעת, וואס לעומת זה האסטו חיובי מיתה, כרת, מלקות, מכות מרדות וואס ער איז שוין חייב מבן י"ג?!?!
מיין אמתטמיראפילו ער פארשטייט יא צי א פרוי, פארשטייט אבער זיין טאטע בעסער. פארשטייט זיך בדרך כלל
איז דא א וועג צו מאכן א 'דיסלייק'? איינער ווייסט?
וואס איז דער עולם אזוי ברוגז? ווען דו וועסט האבן א קינד פון 19 יאר וועסטו אויך האלטן אז ער פארשטייט בעסער וואס איז גוט פאר עם? וועט ער נישט פאלן פאר מעיקאפ און פארקוקן וויכטיגערע זאכן?
מסתם רעדסטו פון פילינגס, ער פילט א קאנעקשען צו איר. אבער דו ווייסט אז דעיס איז ב"ש אין די סינעריא וואס אונז רעדן.