תורה ומדעפון ערשט האנטיקער מקורות און פון אייגענעם איבערלעבעניש און אנאליזע איז ביי מיר קלאר אז בעלזער חסידים האבען גאר א טיעפער און שטארקער פערזענליכער רילעישינשיפ מיטן רב זאל מאריך ימים זיין. דער רב פארמאגט גאר א ווארימע הארץ מיט א טיעפע פארשטאנד צו מענשען. אויך האט ער אן עלוי׳שען זכרון און א פיעלפארביגע מח וועלכער קען שייכות האבען צום ברייטען ציבור עם כל צורותיהן. זיין 50 יאהר עקספיריענס אין רביסטעווע גיט איהם אן אויבערהאנט איבער אללע רביס און גדולי ישראל אין הנהגת הכלל והפרט אז ער היט זיך גאר גאר שטארק פון זיך אריינמישען אין ענייני הפרט וכדו׳ אדער הייסען זיינע חסידים זיך נוהג זיין זאכען וואס זיי האלטען ניט ביי דערביי.
א חלק פון זיין כח המושך איז זיין אמת׳דיקייט און שארפער צונג וועלכער איז שנעל, פלינק, און צום פאוינט, אז לפעמים נאך א פאהר מינוט וואס דער חסיד גייט אוועק פון א באגעגעניש מיטן רב נעמט איהם נאך צייט צו כאפען ס׳כוונה פונעם רב.
לייגט צו צו דעם זיין רבי׳שקייט אין זאגען תורה מיט א העכערקייט שוין איבער פופציק יאהר, דוגמת די של״ס תורה דעם שבת אין מונטריאול, אין וועלכער דער חסיד, אויב איז ער א שטיקעל בעל השגה, האט נישט געקענט נאר לעכצען אויפן לעת״ל׳דיקער געהויבענעם צייט, ווען עס וועט זיין א ריינער פיורער וועלט אהנע חטא און יצה״ר. א חלק פון די שעהנקייט איז טאקע דאס אז דער רב האט איינגעפיהרט אן הנהגה פון זיך נישט שרעקען פון די פאלשע קנאים און אונגארישער חסידים יוצאי וויליאמסבורג, און זאגט די תורה אויף א מייק נאכן זמן מיט ריזיקען סקרין אז יעדעס יונגעל זאל קענען זעהן און איינזאפען דאס קדושה פונעם טיש און די תורה.
א חסיד וועלכער איז געווען דערביי דערציילט מיר נעכטען אז בשעת ער האט געזעהן אויפן סקרין ס׳צורה פונעם רב ווען ער האט נאכגעזאגט דעם פסוק אין ירמי׳ י״ג ״כי כאשר ידבק האזור אל מתני איש כן הדבקתי אלי את כל בית ישראל ואת כל בית יהודה נאם ה׳ להיות לי לעם ולשם ולתהלה ולתפארת״ איז ער ארומגענומען געווארען מיט אן אויסטערלישען געפיעל פון אהבת הבורא אז ער איז ממש צוגאנען פון דביקות.
צו דעם אלעם קומט נאך צו דאס גאלדענע אויסגעטרויטענם מסורה פון בעלז מיט די הייליגע רביס און די געהויבענע יושבים וועלכער גייט שוין אהן פונעם שר שלום עד ימינו. בעלז האט א מסורה פון תורהדיגקייט, הלכה, מנהגים, תפילה, מעשיות, מופתים, גרונטליכע דברי תורה און מוסר, שארפקייט, ליבליכקייט. און אלץ אהן קבלה און זוהר, נאר מיט א גרונטליכקייט און צווי-פיס-אויף-די-ערד׳יגער צוגאנג צו תורה, יראה און חסידות.
א וואונדער אז די חסידים זענען גרייט אין פייער צו גיין פארן רבי׳ן?
שטארקע דיבורים.
דאס וואס דו שרייבסט ''אהן קבלה און זוהר'' מיינסטו אוודאי ''ברבים'' און ''אפן''.
