אין אמת'ן אריין האב איך זיך געשעמט מתייחס זיין צו די גאנצע סומאטוכע וועגן די אויבן דערמאנטע שאלה, נאר אחרי רואי ווי אזוי פיל האבן נישט געקענט ענטפערן דא צו דער זאך אז יסכר פי דוברי שקר, און די שואלים מיינען דא אינגאנצן נישט שלעכט נאר עס פעלט זי פשוט כמה ידיעות און מסתם מחמת זייער חינוך איז זיי שווער כמה ענינים און איך זעה ווי די שאלה ווערט אויפגעברענג ווידער און ווידער וועל איך דא אביסל מאריך זיין צו מסביר זיין דעם גאנצן ענין און איך האף אז מיט דעם וועט זיך איינשטילן די מאדנע שאלה מה בין תורתינו לבין הרוצחים isis.
א. אלס הקדמה דארף מען פארשטיין אז תורתינו הק' האט זיך קיינמאל נישט פארגעשטעלט אלס א רעליגיע פון רחמים און ליבע כשאר האמונות, נאר אלס תורת האמת והיושר ולכן אם אכן היה אמת ויושר לרצוח חפים מפשע באופן אכזרי היתה תורתינו מתירה ומצוה על זאת אבער דאס איז נאר אין טעאריע וייל אין מציאות איז אונזער רעליגיע ווייט ווייט פון דעם.
ב. עס איז באוואוסט די מעשה פון דער לייב וואס האט אויסגעלערנט זיינע יונגע קינדער אז זיי קענען רוהיג גיין פאנגען חיות עאין וואלד ווייל זיי זענען די שטערקסטע חיות אין וואלד און דארפן פאר קיינעם נישט מורא האבן אבער גלייך נאכן ארויס גיין פון אונטער די מאמע לייבעכעס שויס זענען זיי צוריק געקומען מיט איין בהלה אז זיי האבן יא מורא ווייל זיי האבן דעזעהן א בילד פון א מענטש וואס צורייסט מיט זיינע הענט א לייב (שמשון הגיבור) האט דער טאטע לייב זיי געענטפערט אז זיי האבן פארט נישט וואס צו מורא האבן ווייל טאקע דאס אז מען האט פון דעם א בילד געמאכט איז א סימן אס עס איז אויסער געווענטליך ווייל בדרך כלל איז קיינער שטארקער פון זיי. (ואולי כהיום שעושים תמונות מכל דבר ומכל רגע, נסתרה ראיתו או אולי אכן משונה הדבר לראות אדמורים לומדים והוא דבר שאינו רגיל).
לענינינו, צו וויסן וואס אונזער תורה האלט וועגן הרג'ענען קען מען נישט ברענגען א ראיה פון אויסער געווענליכע פעלער נאר מען דארף קוקן ווי איז די הוראה בדרך כלל און נאר פון דארט קען מען וויסן את המעשה אשר יעשון.
ג. מען האט שוין פריער ערווענט אז כאטש וואס אין פרשת משפטים אדער קדושים ווערט זייער אסאך מאל דערמאנט מות יומת, עכ"ז זענען הלכות הריגה זיער זעלטן מקוים געווארן ביי כלל ישראל און מען האט כמעט נישט גע'הרג'עט א מענטש, ווייל עס פאדערן זיך זייער אסאך זאכן זאלן שטימען אז מען זאל איינעם הגר'ענען ווי 2 עדים נישט קרובים אן נגיעות כלל וואס זייערע ווערטער שטימען אויף 100 פראצענט און האבן קלאר געזעהן כמכחול בשפופורת און האבן פארדעם מתרה געווען מיט די פונקטליכע לא תעשה און די שטראף אויף דעם, מיט אלע חקירות און דרישות וכדו' וכו' מען האט מחזיר געווען לזכות און נישט לחובה, ווי עס ווערט געברענגט אין גמ' רבי שמעון בן שטח ראה איש רודף אחר רעהו, ובידו סכין שלופה. האיש הבורח, נס לתוך מערה, והרודף נכנס אחריו. לאחר רגעים אחדים, יצא הרודף ובידו הסכין מגאלת בדם. נכנס רבי שמעון בן שטח למערה, וראה כי האדם שברח אליה, שוכב שם הרוג. פנה רבי שמעון לרוצח ואמר לו: רשע! מי הרג את האיש הזה? או אני או אתה, ואם אני לא הרגתי, אז אתה בודאי הרגת וחיב אתה מיתה. אבל מה אעשה שאין דמך מסור בידי, שהרי התורה אמרה "על פי שנים עדים יומת המת", ומאחר שאין כאן עדים, אי אפשר להרגך על פי הדין, עד כאן הוא מה שהיה הדין על דרך כלל וזהו דין התורה על דרך כלל.
ד. די תורה האט אונז מחייב געווען און געגעבן ד' מיני מיתות וכל הנהרג צריך ליהרג באחת מהן, און די חכמים קענען נישט טוישן די ד' מיתות בי"ד און די גאנצע דיון אין גמ' איז נאר וויאזוי צו הרג'ענען בדרך כבוד און באופן הקל ביותר אין די דרך פון מיתה אבער וודאי נישט צו טוישן די אופן פון די מיתה, נאר ווי געבן יין קודם המיתה ולדבר על לבו שבמיתתו יתכפר עוונו און מאכן מיט די ווייניגסטע יסורים די מין מיתה וואס אותו אדם איז מחויב.
ה. כשדנים על פרטים שהם יוצאים מן הכלל צריך לדעת שלעולם אי אפשר להקיף כל הפרטים ולכן אם הוכח בהרבה דגמאות מדוע משונים הם, אפשר לדון מהם על הכלל כולו שבכל מקום שתמצא יוצא מן הכלל דלעיל שיש עליו הסבר מדוע משונה הוא ובזה החלי.
ו. כל מקום שתמצא אז מען האט גע'הרג'עט נישט לויט די פריער דעמאנטע פארשריפטן איז עס נאר געווען א הוראת שעה מיט ריכטגע הסבר מדוע און עס איז ווי שמשון מיט די לייב אז דאס איז טאקע די ראיה אז אין זאת דרכינו על דרך כלל.
ז. די ערשטע מאל וואס כלל ישראל איז מחויב געווארן מיט א קאלעקטיווע שחיטה איז געווען ביי מלחמת עמלק ולהבין זאת מה חטאו יונקי שדים בהמות וחיות, נאר אויף דעם לויטעט טאקע די באוואוסטע ווארט "וועסטו מיר פאלגן וועסטו מיר נישט פארשטיין, וועסטו מיר נישט פארלגן וועסטו מיר פארשטיין אבער עס וועט שוין זיין צו שפעט" דהיינו כלל ישראל איז געווארן אנגעזאגט מלחמה לה' בעמלק מדור דור און ביי שאול המלך איז דאס געקומען צו מקיים זיין בפועל ממש אבער ער איז געווארן איבער גענומען (פשיטא שאינו לפי השגתינו אבל אין מקרא יוצא מידי פשוטו) מיט מה יפית רחמנות געפילן וואס אויף דעם האט השי"ת געזאגט וכי אתה רחמני יותר ממני וואס ביי מיר שטייט ורחמיו על כל מעשיו און השי"ת האט אפילו נישט געלאזט די מלאכים זאגן שירה ווען מעשי ידיו טובעים בים און לסוף איז טאקע איגלאי מילתא אז עס איז ארויס געקומען פון זיי המן און מלכות גרמניא (עיין הגהות הב"ח מגילה דף ו'.) וואס כלל ישראל האט געליטן פון זיי לדורותיהם און בפרט בחורבן האחרון, ווייל עס איז ביי זיי קיין גוטס נישט פארהאנען ווי די היסטאריע האט געוויזן און פארדעם האבן זיי געדארפט אינגאנצן פארמעקט ווערן אוון ווי מען האט שוין דא נאכגעברענט אז אויב אזוי פיל עפל זענען פאדארבן דארף מען פארניכטן די גאנצע פעלד (מיט די ווארט קען מען זיך אפשר דינגען אבער ווען הש"ת זאגט דאס און באפוילט אונז איז זיכער אזוי).
ח. די צווייטע מאל וואס מען האט גע'הרג'עט אין איין טאג אסאך איז געווען ביי חטא העגל ווען משה רבינו האט געהייסן פאר שבט לוי צו הרג'נען אלע עובדי העגל און אפילו דעמאלטס איז נאר גע'הרג'עט געווארן 3000 מענטשן וואס איז א צענטל פון א פראצענט פון כלל ישראל (600 טויזענט מענער צווישן 20-60 פלאס נשים ואנשים למטה מעשרים ולמעלה משישים מגיע לחשבון של 3 מיליאן אנשים ותבוא למספר זה) און עס איז געווען א הוראת שעה שלא יחר חרון ה' בישראל שיעשו דין למטה ושבט לוי הכירו במי שחטא בעגל כמובא שהשקן משה כסוטה והרגו רק אלו שהיו באמת חייבים רק שבדין תורה הרגילה לא היה אפשר לחייבן ועתה מחמת ההוראת שעה הרגו באופן זה לשיטה אחת, ולשיטה שניה אכן התרו שבט לוי בכל הנהרגים קודם שחטאו והיה משפטן כדין עובדי ע"ז או כדין אנשי עיר הנדחת עין רמב"ן פרשת כי תשא שמות ל"ב כ"ז ד"ה שימו איש חרבו על ירכו.
ט. די דריטע מאל וואס מען איז מחויב געווארן מיט א קאלעקטיווע שחיטה איז בכניסתן לארץ וואס השי"ת האט באפוילן לא תחיה כל נשמה פון די ז' אומות, וכאן אכן צריך לבאר שמצוה זו היתה קשה מאוד על ישראל ואכן לא קיימו אותה בכל השלמות ולסוף התקיימה נבואת השי"ת פן יחטיאו אותך לי וכל אלילי עם ישראל באו ממקור הכנענים שהורישו אותם לישראל ועם כל זה האט יהושע זיי געשיקט פארדעם א בריוו אז זיי זאלן פארלאזן ארץ ישראל פון גוטן ווילן און בלייבן לעבן און באקומען כל טוב כמו שעשה הגרגשי ופינה כליו וקיבל את ארץ איטליה לשכר על מעשיו (להלומדים עיין מתי נתהוה ארץ איטליה אם רק בנישואי שלמה עם בת פרעה או רק חלק ממנה נתהוה אז) און אזוי אויך האלטן אסאך ראשונים אז מען האט געמעגט מקבל זיין גרים פון זיי אבער ווער עס איז געבליבן אין ארץ ישראל האט אויס גערופן מיט דעם א מלחמה מיט כלל ישראל אבער דאס וואס השי"ת האט געהייסן לא תחיה כל נשמה איז נישט געווען א מעשה כיבוש גרידא נאר מחיקת הרע ווי מען ווייסט שוין היינט דורך ארכיאלאגישע גראבונגען אז אין ערגעץ אין די וועלט האט מען נישט געטראפן אזוי פיל פסלי תועבה ווי אין ארץ כנען אפילו די רומאים זענען געווארן געשאַקט ווען זיי האבן דאס געזעהן ווי למשל דער עיקר געטשקע ביי די כנענים איז געווען בצורת עריץ רשע אכזר שפיתה נשים ותפש בכח את כסא אביו והרג אחיו ואחיותיו בניו ובתו, און אלע זייערע פסלים פון געטשקעס איז במסיבת בשרים נלוזות ופרועות ובמעשי טבח בבני אדם וחלק חשוב ומיוחד בפולחנם היו הקדֵשים והקדֵשות וכן נמצאו הרבה שאריות עצמות ילדים וילדות וערמות אפר ארום זייערע מזבחות און די אלע הקרבות ילדים פולחני זנות און דינען נחשים און אלילים רעים האט זיי געמאכט פון די גרועים שבאומות און כדי שלא ילמדו ישראל ממעשיהם און כעונש על חטאותיהם נצטוו ישראל לא תחיה כל נשמה און טאקע למעשה איז דאס געווען זייער שווער פאר כלל ישראל צו מקים זיין און כדלעיל האט כלל ישראל צום סוף פארשטאנען אויף זייער א ביטערע וועג טעם מצוה זו.
י. עיר הנידחת, כאטש עס ווערט געברענגט אז עס איז קיינמאל נישט פארגעקומען און עס איז אויך מחויב מיט אלע חקירות און דרישות מ"מ אם ימצא שאמת נכון הדבר אזי אין לכל העיר תקנה כי כמו שפסק הרמב"ם הלכות דעות פרק שישי הלכה א' "דֶרֶךְ בְּרִיָּתוֹ שֶׁל אָדָם לִהְיוֹת נִמְשָׁךְ בְּדֵעוֹתָיו וּבְמַעֲשָׂיו אַחַר רֵעָיו וַחֲבֵרָיו וְנוֹהֵג כְּמִנְהַג אַנְשֵׁי מְדִינָתוֹ. לְפִיכָךְ צָרִיךְ אָדָם לִהִתִחַבֵּר לַצַּדִּיקִים וִלֵישֵׁב אֵצֵל הַחֲכָמִים תָּמִיד כִּדֵי שֵׁיִּלִמֹד מִמַּעֲשֵׂיהֵם. וִיִתִרַחֵק מִן הָרִשָׁעִים הַהוֹלְכִים בַּחשֶׁךְ כְּדֵי שֶׁלֹּא יִלְמֹד מִמַּעֲשֵׂיהֶם. הוּא שֶׁשְּׁלֹמֹה אוֹמֵר (משלי יג-כ) 'הוֹלֵךְ אֶת חֲכָמִים יֶחְכָּם וְרֹעֶה כְסִילִים יֵרוֹעַ'. וְאוֹמֵר אַשְׁרֵי הָאִישׁ וְגוֹ'. וְכֵן אִם הָיָה בִּמְדִינָה שֶׁמִּנְהֲגוֹתֶיהָ רָעִים וְאֵין אֲנָשֶׁיהָ הוֹלְכִים בְּדֶרֶךְ יְשָׁרָה יֵלֵךְ לְמָקוֹם שֶׁאֲנָשֶׁיהָ צַדִּיקִים וְנוֹהֲגִים בְּדֶרֶךְ טוֹבִים. וְאִם הָיוּ כָּל הַמְּדִינוֹת שֶׁהוּא יוֹדְעָם וְשׁוֹמֵעַ שְׁמוּעָתָן נוֹהֲגִים בְּדֶרֶךְ לֹא טוֹבָה כְּמוֹ זְמַנֵּנוּ. אוֹ שֶׁאֵינוֹ יָכוֹל לָלֶכֶת לִמְדִינָה שֶׁמִּנְהֲגוֹתֶיהָ טוֹבִים מִפְּנֵי הַגְּיָסוֹת אוֹ מִפְּנֵי הַחלִי יֵשֵׁב לְבַדּוֹ יְחִידִי כָּעִנְיָן שֶׁנֶּאֱמַר (איכה ג-כח) 'יֵשֵׁב בָּדָד וְיִדֹּם'. וְאִם הָיוּ רָעִים וְחַטָּאִים שֶׁאֵין מְנִיחִים אוֹתוֹ לֵישֵׁב בַּמְּדִינָה אֶלָּא אִם כֵּן נִתְעָרֵב עִמָּהֶן וְנוֹהֵג בְּמִנְהָגָם הָרַע יֵצֵא לַמְּעָרוֹת וְלַחֲוָחִים וְלַמִּדְבָּרוֹת. וְאַל יַנְהִיג עַצְמוֹ בְּדֶרֶךְ חַטָּאִים כָּעִנְיָן שֶׁנֶּאֱמַר (ירמיה ט-א) 'מִי יִתְּנֵנִי בַמִּדְבָּר מְלוֹן אֹרְחִים': ולכן היו על פי דין צריכים להרוג כל העיר הנדחת ואסור אפילו ליהנות משללה (איך נוהגים רוצחי isis בדין זה?) והוא כמו שהרופאים יחתכו כל אבר אם נתפשט בו מחלה ח"ו.
יא. למגדר מילתא האבן די חכמים געקענט אמאל הרג'נען נישט לויט די געווענטליכע פארשריפטן ווי עס ווערט געברענגט רַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן שָׁטַח לָקַח שְׁמוֹנִים בַּחוּרִים בַּעֲלֵי קוֹמָה, וְלָקַח אוֹתָם עִמּוֹ אֶל הַמְּעָרָה שֶׁהָיוּ בָּהּ שְׁמוֹנִים מְכַשֵּׁפוֹת, וְכָל אֶחָד מֵהַבַּחוּרִים לָקַח מְכַשֵּׁפָה אַחַת בְּיָדוֹ, וְהֵבִיאוּ אוֹתָן לִפְנֵי בֵּית הַדִּין, וְתָלוּ אֶת כֻּלָּן עַל עֵץ בְּיוֹם אֶחָד. וְהִנֵּה עַל אַף שֶׁמִּן הַדִּין אִשָּׁה אֵינָהּ נִתְלֵית [כְּמוֹ שֶׁאָמְרוּ בְּמַסֶּכֶת סַנְהֶדְרִין (דַּף כה:)], מִכָּל מָקוֹם מֵאַחַר שֶׁרָאָה שֶׁהַשָּׁעָה צְרִיכָה לְכַךְ, מִפְּנֵי שֶׁהָעָם הָיָה פָּרוּץ בְּאִסּוּר זֶה, וְהָיָה צֹרֶךְ לִפְעֹל בְּאֹפֶן כָּזֶה לְמַעַן יִרְאוּ וְיִירָאוּ, בְּמִקְרֶה כָּזֶה, הָאֱמֶת גּוֹבֶרֶת עַל הַדִּין, מִשּׁוּם שֶׁיֵּשׁ צֹרֶךְ לַעֲשׂוֹת סְיָיג וְלִמְנֹעַ אֶת הַפִּרְצָה שֶׁנִּפְרְצָה בְּיִשְׂרָאֵל. וְעַל כְּגוֹן זֶה אָמַר דָּוִד הַמֶּלֶךְ בִּתְהִלִּים: "עֵת לַעֲשׂוֹת לה' הֵפֵרוּ תוֹרָתֶךָ", שֶׁכַּאֲשֶׁר צָרִיךְ לַעֲשׂוֹת לְמַעַן כְּבוֹד שָׁמַיִם כְּדֵי שֶׁתֵּצֵא הָאֱמֶת לָאוֹר, יְכוֹלִים חֲכָמִים לְהָפֵר אֶת דִּינֵי הַתּוֹרָה לְשֵׁם כָּךְ. דער זעלבער רבי שמעון בן שטח וואס האט נישט געקענט הרג'ענען א רוצח כיון שהוא היה עד אחד, דער זעלבער האט טאקע דא גע'הרג'עט ביי בי"ד אבער מיט א הארבערע מיתה למען ישמעו ויראו מפני שהיה העם פרוץ בחטא זה.
יב. מכל הנ"ל תראה מה בין תורתינו הק' לבין isis שכל אמונתם בנויה על רציחה וכל מוסלמינער איז מחויב צו הרג'ענען יעדן כופר בכל מיתה שאפשר אןן יעדע רציחה איז מיט סאדיסטישקייט און הנאה ולכן איז די צושטעל צו isis זייער זייער נאריש (איך רעד חלילה נישט פון די מענטשן נאר פון די געדאנק).
יג. ואי תפילה לא-לוקי מרום שיתקבלו דברי לרחמים ולרצון והכל על מקומו יבוא בשלום ואם ישארו איזה שאלות האף איך אז השי"ת זאל מיר געבן גענוג צייט אלעס צו מסביר זיין.
בענין תורה שבע"פ האב איף שוין
דא מסביר געווען בטוב טעם ודעת לדעתי.
