היימישערחזקיהו המלךכ'ווייס נישט צי ס'קומט פין דירעקטע רשעות, אדער פשוט ער איז אזוי פארטוהן אין די נושא אז ער חאפט שוין נישט ווי ווייט ער גייט,
איך זעי אז די ביסט פארטיען אים גערכט צו מאכען אז אפילו ער וועט ארום גיין מיט א מעסער און הארגענען מענטשן אויף גאס וועסטו אים אויך פארשטיין,
כ'בין נישט פארטוהן אים צי גערעכט מאכען, כ'זאג פשוט וויזוי עס קוקט מיר אויס, לויט די מציאות ארום אין ארום,
ס'קוקט מיר עפעס נישט אויס אז ער איז א רשע, ס'שטימט מיר נישט, ווייל פין די צווייטע זייט האט ער יא א געפיהל פאר א אנדערענס צער, אלא מאי עפעס אנדרעש גייט דא פאר, נאך אלעם נישט יעדע רשעות וואס פאסירט איז דירעקט רשעות, ס'דא נאך אסאך סיבות וואס קען שטיין אונטער דעם,
יעצט ס'קען זיין כ'בין נישט גערעכט, איך קען נישט נחום פערזענליך, אבער כ'שרייב ווי עס קוקט מיר אויס, פין וויפעל איך ווייס,
צדיק... ס'איז דא אויף אים מעשיות... איך ווייס פערזענליך פון איינעם וואס זאגט פריוואט פאר ווער עס דארף וויסן וואס נחום האט מיט אים געטאן. נאר יענער וועט נישט ארויסקומען, ווייל אויף אים איז אויך דא גוטע מעשיות, און מיט נחום לוינט זיך נישט אנצוהויבן.
יעצט, פרעג מיר נישט אויס, ווייל איך וועל נישט ענטפערן... איך האב זיך פשוט נישט געקענט איינהאלטן פון די אלע וואס זאגן אלעמאל, אז אויב עס וואלט געווען אויף אים עפעס, וואלט עס שוין ארויסגעקומען. להוי ידוע אז עס איז דא, און איך רעד נישט פון שמועות ווי אוקריינא אדער אנדערע זאכן וואס מענטשן שפעקאלירן. איך רעד פון א מענטש וואס וואלט עס נישט אויסגעטראכט אבי געזונט.
ישבה בדדאויב דאס איז נישט רשעות ..וואס הייסט רשעות . אפשר קענסטו מיר זאגען וואס וויל עהר..... פין סקווערער רבי'ן
ווער עס קען מיך ווייסט אז איך בין נישט into צימעס, און איך ווייס אז דער אשכל איז בעיקר איבער נחום, אבער איך קען מיך נישט איינהאלטן; האסט מיר די בלוט ארויף געברענגט אין קאפ!
ער - די הייליגע רבי, האט ידיו טבולות בדם ישראל מן הסתם מער ווי עניבאדי בדורינו! ער האט פראטעקטעד ה. ב. _פאר לאנגע יארן בשעת ווען ער האט קלאר געוויסט אז ה. - זיין יד ימין, איז מאנס אזוי פיל אומשולדיגע בחורים טאג טעגליך. דאקטוירים און טעראפיסטן האבן אים פארציילט דערוועגן, און מיט א גלייכגילטיגקייט האט ער עס געלאזט ווייטער אנגיין ביי זיך אין שטוב. איר קענט זאגן אז ער איז א קל, א מנוול, א שמוציאן, אדער וואס איר ווילט. איך וויל אבער נישט רעדן אויף קיין רביס ... איך האב נישט קיין אינטערעסע צו פיקסן סקווער (וואס איז שוין לכאורה נישט פיקסעביל היינט נאכדעם וואס ה. האט איבערגעלאזט דארט צענדליגע תלמידי תלמידיו, כידוע אז א פוגע איז געווענטליך אליינס געווען א פגוע), און איך וועל לאזן דעם באשעפער זיך אפרעכענען אויף די אויסגעגאסענע אומשולדיגע בלוט. אבער מאך נישט כאילו ער איז אזוי אומשולדיג, און נחום האט סתם מוציא שם רע געווען אויף אים, ווייל ווען דו טוסט דאס טאנצט דו אויף אידיש בלוט!
איים סארי פאר מיין אויספלאץ, מען קען זיך צוריק זעצן לערנען.
שוין אמאהל געוועהן דא א שמועס ווי איך האב געטענה'ט אז נחום האט נאך קיין איין אומשולדיגער נישט בארעדט. קיין איינס!!!!!
און די געוועהנליכע אהננעמערס האבען געקריצט מיט די ציין, וואס הייסט!! מען קען דיר ברענגען גאנצער ליסטעס םין "אומשולדיגע" וואס ער בארעדט אויף זיין האטליין.
די נקודה איז, די אלע וואס ער רופט מאלעסטערערס און שקצים, אויב זענען זיי נישט אליין, פארטיידיקען זיי אנדערע, און עס איז לא עלינו די זעלבע זאך, מעלה עליו הכתוב כאילו עשאו.
איין נאמען האט מען יא געטראפען דארט וואס מען קען זאגען אז ער האט נישט קייו שום שייכות, ר' יונה פיליפ. און פאר איין נאמען ווערט נאך נחום נישט קיין רשע מרושע צודרייטע גיהנם גייער.
ביסט בשיטה זייער עקסטרעם מחמיר, ואגב חורפא האסטו נישט פארשטאנען מיין כוונה,
איך זאג אזוי, לו יהא דא שטייט פאר מיר א מענטש געציל וואס כו"ע מודי ער איז א מאלעסטאר, און אויך שטייט א איד גימפל וואס גאט איז עדות ער איז נישט קיין מאלעסטאר נאר גענצליך ריין דערפון, אבער עס איז פאראן א חשד אדער א קול.
יעצט דו האסט 2 סינעריאוס, איינס אז מען זאל ביידע באשטראפן, סיי דעם שולדיגן און סיי דעם אומשולדיגן; אדער ביידע לאזן פריי, און דער מאלעסטאר וועט זיך ליידער דרייען אין די גאסן.
ווען מע פרעגט מיר, וואלט איך אויסגעקליבן דעם צווייטן אפציע. איך ווייס אז עס איז געפערליך אז אזא שגץ דרייעט זיך ארום, אבער ביי מיר איז ערגער אז א אומשולדיגער שמאכטעט אין טורמע.
קען זיין דו האלטסט פארקערט, (און ביסט בארעכטיגט דערצו), אבער זאג נישט נאך זאכן אין מיין נאמען אז איך האלט "בעסער זאלען אלע קינדער מאלעסטעט ווערען ווי איידער אין אומשולדיגער זאל אנגערופען ווערען א מאלעסטער". כ'האב דאס קיינמאל נישט געזאגט.
דערציילונגען פון צדיקים
"נחום איש חרם"
עס איז אמאל געווען א מעשה מיט א מענטש וואס מען פלעגט אים רופן "נחום איש חרם" צוליב דעם וואס די ערליכע רבנים פונעם דור האבן אים ארינגעלייגט אין חרם. דארטן אין חרם האט ער זיך געשפירט זייער דערשלאגן און איינזאם זייענדיג פון די איינציגסטע יודן במשך אלע דורות וואס האבן זיך דערזעהן אזוי פארלוירען מיט זייער עולם הזה און עוה"ב. האט ער דארטן אנגעמאכט היבש אסאך צרות פאר די יודן אין יענע צייט. דער מענטש פלעגט אלעמאל א יעדע צייט צו זאגן אז מען דארף איינשפארן יעדען איינעם אין תפיסה רח"ל און מען גייט אונז אלע איינמאל אויפיקן מיט די פאליציי און אז איין טאג גייט מען אונז פארטרייבן פון אונזער מדינה. דער מענטש פלעגט זייער ליב האבן צו רעדען גראפיקלי חזריש איבער פעדיפילי און פון די מקומות המכוסים אז מען האט זיך ליידער געקענט באלעקען די פינגער. בעיקר פלעגט ער שרייען דעם מאי אהני ליה רבנן אז זיי זענעו די ארגסטע, און קיינער קימערט זיך מיט זיי מער נישט, עכ"ז וואס אין זיינע צייט איז פארגעקומען די היסטארישע אסיפת האינטערנעט און די היסטארישע מוחאה קעגן גיוס בני ישיבות וואס יעדע פון זיי האט מאחד געווען צענדליגער טויזענטער יודן און אלע זענען געקומען בלויז ווייל אפאר רבנים (די זעלבע אויסגעשפילטע גרעסטע נואפים עפ"ל) האבן אינטערגעשריבן א קול קורא. ער האט פארמאגט זייער א רייכע שפראך און פאר קיין מיליאן דאלער האסטו נישט געקענט וויסן ווען ער זאגט אמת און ווען ער באקט אויף א מעשה. ער פלעגט חוזק מאכן פון יעדע הלכה און מצוה למשל אז מען דארף נישט פאסטן קיין תעניתים אדער בכלל היטן די תרי"ג מצות צוליב דעם ווייל מען איז שוואך אין די איינע מדה ממילא איז שוין גארנישט מער דא. ער פלעגט ליידער אסאך מ'סרן יודן. האט ער זיך דערוואגט אראפצורייסן און מבזה זיין לעיני כל העולם כולו דעם גרויסן סאטמארען רבי'ן זי"ע מיט אלע זיינע חסידים און סימפאטיקער אלעס ווייל מען האט אים אמאל פארשיקט פון סאטמער ישיבה און ער האט געלאנדעט קיין וויזניץ, ער פלעגט רעדן איבער יעדען און אלעם אבער ווער ס'האט אים בארירט אדער וועמען ער האט בארירט האט ער געהאלטן פאר די גרעסטע סוד, ער איז געווען א פלאם פייערדיגער ציוני און זייער ליב געהאט דעם פרייען צוגאנג צו יעדע זאך. בכלל האט ער ליב געהאט יעדן פרייען מענטש און יעדען גוי נאר זיינע געוועזענע ברידער האט ער זייער געהאסט. צום סוף איז ער געווארן א אפענער משומד רח"ל און האט זיך ארויסגעשטעלט אקעגן מצות מילה. אקעגן שחיטה אקעגן לערנן תורת משה מיט קינדער ע"פ המסורה כמו שהורה לנו אבותינו. עכ"פ ס'איז נישט קלאר ווען און פארוואס די רבנים האבן אים אריינגעשליידערט אין חרם אבער דאס איז א מוסר השכל טייערע קינדערלעך נישט צו פרובירן צו זיין קלוגער ווייל דאן פארקריכט מען און נישט נאר וואס די וועסט נישט קענען מתקן זיין וואס ס'דריקט דיר וועסטו נאך ליידער מקלקל זיין דיך מיט אנדערע, און ווען די זעהסט א עוולה זאלסטו שרייען און קומען אויסזאגן אבער פונקט ווי די רבי האט אונז געלערענט אז די טארסט נישט נעמן די גאולה פאר די צייט אזוי טארסטו נישט טאן מער וויפיל די מעגסט ע"פ תורה אין קיין שום ענין. דאס איז די מעשה מיט "נחום איש חרם"
Rabbi Nuchem Rosenberg, the lone whistleblower among the Satmar, a powerful Hasidic sect, who recently was the victim of a bleach attack in Williamsburg, Brooklyn. All photos by Christian Storm.
Rabbi Nuchem Rosenberg—who is 63 with a long, graying beard—recently sat down with me to explain what he described as a “child-rape assembly line” among sects of fundamentalist Jews. He cleared his throat. “I’m going to be graphic,” he said.
A member of Brooklyn’s Satmar Hasidim fundamentalist branch of Orthodox Judaism, Nuchem designs and repairs mikvahs in compliance with Torah Law. The mikvah is a ritual Jewish bathhouse used for purification. Devout Jews are required to cleanse themselves in the mikvah on a variety of occasions: women must visit following menstruation, and men have to make an appearance before the High Holidays such as Rosh Hashanah and Yom Kippur. Many of the devout also purify themselves before and after the act of sex, and before the Sabbath.
On a visit to Jerusalem in 2005, Rabbi Rosenberg entered into a mikvah in one of the holiest neighborhoods in the city, Mea She’arim. “I opened a door that entered into a schvitz,” he told me. “Vapors everywhere, I can barely see. My eyes adjust, and I see an old man, my age, long white beard, a holy-looking man, sitting in the vapors. On his lap, facing away from him, is a boy, maybe seven years old. And the old man is having anal sex with this boy.”
Rabbi Rosenberg paused, gathered himself, and went on: “This boy was speared on the man like an animal, like a pig, and the boy was saying nothing. But on his face—fear. The old man [looked at me] without any fear, as if this was common practice. He didn’t stop. I was so angry, I confronted him. He removed the boy from his penis, and I took the boy aside. I told this man, ‘It’s a sin before God, a mishkovzucher. What are you doing to this boy’s soul? You’re destroying this boy!’ He had a sponge on a stick to clean his back, and he hit me across the face with it. ‘How dare you interrupt me!’ he said. I had heard of these things for a long time, but now I had seen.”
The child sex abuse crisis in ultra-Orthodox Judaism, like that in the Catholic Church, has produced its share of shocking headlines in recent years. In New York, and in the prominent Orthodox communities of Israel and London, allegations of child molestation and rape have been rampant. The alleged abusers are schoolteachers, rabbis, fathers, uncles—figures of male authority. The victims, like those of Catholic priests, are mostly boys. Rabbi Rosenberg believes around half of young males in Brooklyn’s Hasidic community—the largest in the United States and one of the largest in the world—have been victims of sexual assault perpetrated by their elders. Ben Hirsch, director of Survivors for Justice, a Brooklyn organization that advocates for Orthodox sex abuse victims, thinks the real number is higher. “From anecdotal evidence, we’re looking at over 50 percent. It has almost become a rite of passage.”
Ultra-Orthodox Jews who speak out about these abuses are ruined and condemned to exile by their own community. Dr. Amy Neustein, a nonfundamentalist Orthodox Jewish sociologist and editor of Tempest in the Temple: Jewish Communities and Child Sex Scandals, told me the story of a series of Hasidic mothers in Brooklyn she got to know who complained that their children were being preyed on by their husbands.
In these cases, the accused men “very quickly and effectively engage the rabbis, the Orthodox politicians, and powerful Orthodox rabbis who donate handsomely to political clubs.” The goal, she told me, is “to excise the mother from the child’s life.” Rabbinical courts cast the mothers aside, and the effects are permanent. The mother is “amputated.” One woman befriended by Dr. Neustein, a music student at a college outside New York, lost contact with all six of her children, including an infant she was breastfeeding at the time of their separation.
Rabbi Rosenberg inspects a ritual purification bath, known as a mikvah. In 2005, he witnessed a young boy being raped inside a similar bath.
Seven years ago, Rabbi Rosenberg started blogging about sex abuse in his community and opened a New York City hotline to field sex abuse complaints. He has posted appeals on YouTube, appeared on CNN, and given speeches across the US, Canada, Israel, and Australia. Today, he is the lone whistleblower among the Satmar. For this he is reviled, slandered, hated, feared. He receives death threats on a regular basis. In Yiddish and Hebrew newspapers, advertisements taken out by the self-described “great rabbis and rabbinical judges of the city of New York” have denounced him as “a stumbling block for the House of Israel,” “a public rebuker and preacher of ethics” who “persists in his rebelliousness” and whose “voice has been heard among many Jewish families, especially young people in their innocence… drawn to listen to his poisonous and revolting speeches.” Leaflets distributed in Williamsburg and Borough Park, the centers of ultra-Orthodoxy in Brooklyn, display his bearded face over the body of a writhing snake. Corrupt Informer reads one of the leaflets, followed by the declaration that Rabbi Rosenberg’s “name should rot in hell forever. They should cut him off from all four corners of the earth.”
When Rabbi Rosenberg wants to bathe at a mikvah in Brooklyn to purify himself, none will have him. When he wants to go to synagogue, none will have him. “He is finished in the community, butchered,” said a fellow rabbi who would only talk anonymously. “No one will look at him, and those who will talk to him, they can’t let it be known. The pressure in our community, it’s incredible.”
The powerful men—and it is worth noting that this community is regulated by men only—who govern the world of ultra-Orthodox Judaism would rather their adherents be blind in their faith, their eyes closed to the horrors Rabbi Rosenberg is exposing. Like the Catholic establishment, the rabbinate seeks to cover up the crimes, quiet the victims, protect the abusers, and deflect potential criticism of their institutional practices. Those who speak out are vilified, and the faithful learn to shut their mouths. When the father of the seven-year-old boy whom Rabbi Rosenberg rescued from the Jerusalem bathhouse showed up to collect his son, he couldn’t believe his son had been raped. Trembling, terrified, he whisked his son away to get medical help, but was still too scared to raise a formal complaint. According to Ben and Survivors for Justice, “The greatest sin is not the abuse, but talking about the abuse. Kids and parents who step forward to complain are crushed.”
As for Rabbi Rosenberg, when he voiced his concerns to the rabbinate in Israel, he was brought up on charges by the mishmeres hatznuis, the archconservative Orthodox “modesty squad,” which regulates, often through threats of violence, proper moral conduct and dress in the relations between men and women. The modesty squad is a sort of Jewish Taliban. According to Rabbi Rosenberg, the rapist he caught in the act was a member of the modesty squad, which charged him with the unconscionable offense of having previously been seen walking down a street in Jerusalem with a married woman. “But it’s OK to molest children,” he adds.
The abuse and its cover-up are symptoms of wider political dysfunction—or, more precisely, symptoms of socially disastrous political control by religious elites.
“This isn’t a problem about a few aberrant cases or an old-fashioned community reluctant to talk to police about sexual matters,” said Michael Lesher, a practicing Jew who has investigated Orthodox sex abuse and represented abuse victims. “This is about a political economy that links Orthodox Judaism with other fundamentalist creeds and with aspects of right-wing ideologies generally. It’s an economy in which genuine religious values will never really rise to the top, so long as they’re tied to the poisonous priorities that elevate status and power over the basic human needs of the most vulnerable among us.”
Michael, who is completing a book on the topic, noted that the infamous Rabbi Elior Chen, convicted in 2010 in what was arguably Israel’s worst case of serial child abuse, is still defended in public statements by leading ultra-Orthodox rabbis. Among other legal and moral crimes, the rabbi forced his victims to eat feces, claiming that this cruelty was necessary to “purify” the children he abused.
According to Ben, the ultra-Orthodox community has never been as repressive as it is today. The repression, as he describes it, stems from the burden of having too many children. Huge families are encouraged: every child born to a Hasid is seen as “a finger in the eye of Hitler.” Ben also told me that the average family size among Williamsburg Hasidim is nine, and that some families include more than 15 children.
Mikvah Israel of Boro Park, one of the many mikvahs in Brooklyn that no longer accept Rabbi Rosenberg.
Families saddled with an increasing number of children soon enter into a cycle of poverty. There is simultaneously an extreme separation of the sexes, which is unprecedented in the history of the Hasidim. There is limited general education, to the point that most men in the community are educated only to the third grade, and receive absolutely no sexual education. No secular newspapers are allowed, and internet access is forbidden. “The men in the community are undereducated by design,” Ben said. “You have a community that has been infantilized. They have been trained not to think. It’s a sort of totalitarian control.”
The rabbis, dominating an ignorant and largely poverty-stricken flock, determine the fate of every individual in the community. Nothing is done without the consent of the rabbinical establishment. A man wants to buy a new car—he goes to the rabbi for counsel. A man wants to marry—the rabbi tells him whether or not he should marry a particular bride. As for the women, they don’t get to ask the rabbi anything. Their place is beneath contempt.
Michael told me that current Orthodox leadership, accruing wealth from the tithes of subservient followers, is “drifting to the right, politically as well as religiously.” Many rabbis in New York City have taken up the banner of neoliberalism. “Every English-language Orthodox publication I know embraced Romney during the 2012 elections, decried national health insurance, blamed liberals for bribing the lower classes,” he said. “In Orthodox society, just as in America at large, the financial mismatch between the elite and the rest of us is ominously large.”
Michael also notes that the problem is not confined to the extremists. “The same patterns of victim-blaming, covering up, idealizing the rabbis so that cover-ups aren’t even acknowledged, are found all across the spectrum of Orthodoxy,” he told me. “The Orthodox left was shamefully slow to react to Rabbi Baruch Lanner’s abuse or to the similar case of Rabbi Mordechai Elon.” Rabbi Lanner, a former New Jersey yeshiva high school principal, was found guilty in 2000 of sexually abusing dozens of teenage students over the decades of his tenure. Rabbi Elon, who had publicly denounced homosexuality, was convicted last August on two counts of forcible sexual assault on a male minor, following several years of reports of his abuse of young boys.
“I have children come to me with their parents, and the blood is coming out of the anus,” Rabbi Rosenberg told me when we met. “These are zombies for life. What are we to do?”
This of course is the key question, and no answers are forthcoming. Michael holds out little hope that the situation will change. “If Orthodox institutions continue on their current trajectory,” he said, “I’d say things could get worse before they get better.”
A few weeks after our interview, Rabbi Rosenberg was walking through the Williamsburg section of Brooklyn when an unidentified man rushed up behind him, tapped him on the shoulder, and threw a cup of bleach in his face. He went to the hospital with facial burns and was temporarily blinded. Such is the measure of justice among the Satmar that a once-respected rabbi, now amputated from the community, should find himself chemically burned on a street in a neighborhood considered holy.
Later Rabbi Rosenberg told me a story of being surrounded by young boys in Williamsburg. The boys cursed him, laughed at him, threatened him, and spat at him. He wondered how many of them would end up molested.
More from this issue:
Thank You
Unaccompanied Minors
Twitter Selves
יעצט אדורכגעלייענט דעם ארטיקל. כדרכו איז האלב אמת (גענוג ביטער פאר זיך) און האלב געבאקן.
אבער די צווייטע האלב איז מיר א פלא, עס קוקט אויס ווי א קאווע שטיבל ניק האט דאס געשריבן, האקט אויפן סיסטעם, אויף די גרויסע משפחות, אויף די אנאלפאבעטישע חינוך וואס מיר באקומען, און נאך.... זייער מאדנע.
