הוגהלויט ווי איך פארשטיי ציסטו נישט קיין שום מסקנות פון דיין נעכטיגע איבערלעביניש, סך הכל פרובירסטו ארויסצוברענגן אויף פען און פאפיר דיינע אינערליכע געפילן, און איך מיז דיר גראטילירן אז דו האסט געמאכט א מורא'דיגע דזשאב. האסט אונז אלע גענומען אויף א שרעקעדיגע און טרויעריגע רייד.
אבער לאמיר נעמען א מינוט און ארויסקריכן פון די באקס און עס אנקוקען פון די שטאנדפונקט פון אן אינדערויסענדע. לאמיר פרובירן צו טראכטן ווי אזוי קוקט עס אויס פון אויבן אין הימל. (איך ווייס נישט בעצם, איך נוץ נאר מיין כח הדמיון).
פון איין זייט איז טאקע דא די פארפייניגטע עלטערן, זיי מאכן מיט אזוי פיל, ימ'ן פון טרערן און נהרות פון בלוט גיסט זיך פון זיי.
ווער קימערט זיך מיט זיי, ווער געט זיי חיזוק, ווער דערהאלט זיי ביים לעבן? די ענטפער איז פשוט, און די רשימה איז לאנג. די באשעפער, די תורה, זייער אמונה, די קאמיוניטי, די אסטאבלישמענט גיבט זיי לעגיטימאציע, די משפחה גיבט זיי עמאושענעל שטיצע, דאס בעסמעדריש גיבט זיי א פלאץ צו אטעמען, זיי זענען א חלק פון א סאסייעטי, און ועל כולם האבן זיי א געוויסן וואס מאכט זיי פילן גוט מיט אזעלכע בארואיגונגס ווערטער ווי "מען קומט אפ אויף דער וועלט" וכדומה.
יא דאס פארמינערט נישט זייער פיין, און עס פארקלענערט נישט אונזער חיוב צו האבן פולע מיטלייד מיט זיי.
פון די אנדערע זייט שטייען די קינדער, בחורים וגם בתולות, פון אלע שיכטן און קרייזן. מען האט זיי נעבעך גענומען און אריינגעווארפן אין דעם וועלט אריין, דער שווערע פארפלאגטע וועלט אן די נויטיגע וואפן זיך צו קענען ספראווען מיטן שונא.
מען האט זיי באראבעוועט זייער עולם הבא און זייער עולם הזה.
מען האט זיי מחנך געווען אז אויב זיי גלייבן נישט אין אלעס און אין אלעם וועלן זיי זיין פארשטויסן לנצח נצחים, אבער מען האט זיי נישט געלערנט וואס און וויאזוי צו גלייבן.
מען האט זיי געלערנט אז שקר אין לו רגלים, אבער געזעהן האבן זיי ווי אלעס שטייט אויף שקר.
מען האט זיי געלערנט דעם דרך האמת, און אלע אנדערע דרכים זענען כפירה, אבער פארשטאנען האבן זיי אז אלעס איז די זעלבע.
את אשר התרת היום אסרת למחר, ואת אשר אסרת לאחיך התרת לך.
בקיצור, קיין רוחניות האט מען זיי נישט געגעבן, און גשמיות האבן זיי אויך נישט. ווייל טאג און נאכט דרייען זיי זיך ארום מיט טענות און געפילן פון חרטה.
ימ'ן פון טרערן האבן זיי פארגאסן, און טייכן פון בלוט גיסט זיך פון זייער הארץ.
ווער קימערט זיך מיט זיי? ווער גיבט חיזוק פאר די קינדער? ווער דערהאלט אונזער עתיד ביים לעבן? ווער גיבט זיי א האג און זאגט זיי איי לאוו יו בראו, ענד גאד לאווס יו טו????
נישט די באשעפער וועם זיי קענען נישט, נישט די תורה וואס מען האט זיי נישט געלערנט, נישט די אמונה וואס זיי האבן נישט, נישט די קאמיוניטי וואס האט זיי אויסגעשפיגן ווי אן אויסגעקייטע באבל גאם, נישט די אסטאבלישמענט וואס האט מחליט געווען אז זיי מוז מען מרחק זיין צו ראטעווען די ריינע ראסע, נישט די משפחה וואס שעמט זיך מיט זיי, נישט דאס בעסמעדרעש וואס פארגינט זיי ניטאמטל א שלינג קאווע און א געשמאקע שמועס, און נישט די סאסייעטי וואס ווייסט נישט ווי אזוי זיך צו ספראווען מיט זיי.
ווער יא? ווער קערט יא פאר זיי? ווער גיבט נאך האפענונג אז עס איז נאך דא א פיוטשער פאר זיי? ניקעלשבורגער רבי, ר' יואל ראטה, ר' מוטה פראנק, ליפא, מיכאל, נאך אפאר געציילטע צדיקים און דו און איך.
יא, לאמיר זיך אפווישן די טרערן, לאמיר אפלאזן די ציבראכענע עלטערן, זיי האבן ווער זאל זיי מחזק זיי און אקצעפטירן, לאמיר אריין גיין אינעם רעדל און אנכאפען די הענטעלעך פון אונזערע ברודער און טאנצען צוזאמען.
אבינו שבשמים, אבינו שבשמים, אבינו שבשמים, שבשמים....
יא, ער איז מיט אונז און ער האט אונז ליב אן אהבה שאינה תלויה בדבר.
ווער זאגט אז די אלע סיבות זענען זיי מצדיק צו טוען וואס זיי טוען
מיר דאכט זיך, אז מיר דינגען זיך נישט, איך האב קיינמאל נישט מצדיק דעם חסידי'ש ישיביש חרדישער מהלך פון חינוך, און איך האב נישט גערעדט לגבי בפועל וויאזוי מען זיך באגיין מיט די חברה, איך האב זיך באצויגען אויף דעם געפיל פון א טאטע'ן צו אזא זון, און צו די געפיל פון פחד וואס זיי זייען אן און אונזערע הערצער, און די ביסט מוסיף נופך, אז די רחמנות אויפ'ן טאטע'ן הייבט זיך נאך פאר זיי קומען אם צו די מצבים וואו זיי שטייען יעצט, מיינענדיג, נעבעך א זון ארים פון כלי זין קעגן אזא ביטער'ן שונא, א זון וואס איז נעבעך נישט קיין אייגענער מענטש, נאר איז אנגעבינדען און די יידישקייט וואס זיין טאטע גיבט אים, און אויב ער שפירט די מינדעסטע אומבקוועמליכקייט מיט אזא יידישקייט ווארפט ער אלעס אוועק נישט, און האט נישט דעם קאפ זיך צו אליינס אוועקשטעלן און יידישקייט, און נישט אליין געכאפט אז כפירה מיינט נישט נאר א זאך וואס איז א סתירה מיט די יידישע רעליגיע, און נישט וואס עפעס א עלטער באבע האט אפגעמאכט אז אמונה מיינט דאס, און ווער עס דינגט זיך אויף דעם איז א כופר, טאקע א רחמנות אויפ'ן טאטע'ן נעבעך א זון אן קיין עצמאות, און אויף דעם זון אויך א רחמנות, אבער די רחמנות געפיל איז נישט קיין סתירה צו האבן פאראיבעל און טענות אויף זיינע אומריכטיגע מעשים וואס ער טוט.
און וואס טוט מען למעשה, מען נעמט זיי ארום און מען טאנצט מיט זיי, און מען האקט זיי און קאפ, אז גאט ליבט זיך מיט דיר און יעצט זענען זיי צוגעקומען צו שיא הפסגה פון לויטער אמת, זיי זענען שוין מבחין צווישען אמת מיט שקר, צווישען איסור מיט היתר, אלס וויאזוי, מיט די האג און און דעם געבלאפטן סלוגן "גאד לאווס יו" ווער האט דיר מגלה וואס גאט וויל, און וואס ער האט ליב, בעסער געזאגט, גאט איז זיך קלאר מסביר וואס ער וויל יא און וואס ער וויל נישט וואס ער האט יא ליב און וואס ער האט נישט ליב, ער האט געגעבען פינעף ביכער, און פון דעם איז ארויסגעקומען ששה סדרי משנה וכו וכו', און געזאגט דאס האב איך ליב, און ווער עס טוט דאס איז ביי מיר באליבט און ווער נישט, נישט, און איינער וואס איז מרבה ניאוף, מרבה מידות רעות. אין אנדערע ווערטער, אוממראלישע מענטשען, האב איך נישט ליב [אדער, איך האב נישט די אהבה וואס איך האב צו איינער וואס ציילט זיך צאם מיט מיין אויסדעוועלט פאלק און מיט זייער אייגענארטיגער מאראל און התנהגות, איך האב דיר ליב ווי דעם מעקסיקאנער, וואס דרייט זיך און טרעין סטעישען, און לאקערט נאך יעדן קאץ מיט האר...] איך זאגעס נישט בוודאות, נאר זיי מיר מגלה פון וואו נעמסטו די זיכערקייט אויף דיין זייט.
