איך מיין די רמב"ם אין מורה האלט אויך אזוי (די רמב"ן דא אויפן פלאץ קריגט זיך מיט עהם שארף).
האט איר געוואוסט אז?...
163 פאסטס אין ארכיוו · אשכול #3444
ונבנתה העירפשוט פשט אין כי האדם עץ השדה, און אין הבן יקיר לי אפרים אם ילד שעשועים - איז בתמי'.
און פשוט פשט אין 'לא תקום פעמיים צרה' [לא תקפ"ץ] איז ווייל מיט איין מאהל וועט מען זיי אלע אויס'הרג'ענען...
די וואשיינדליכע סיבה פארוואס פיירעטס זאלן האבן געגאנגען מיט א צודעק אויף איין אויג איז כדי איין אויג זאל די גאנצע צייט זיין צוגעוואוינט צו די טינקל, אזוי אז ווען זיי לויפן אריין אינעווייניג זאלן זיי קענען זעהן.
.. אז עראפלאנען האבן א פיצל לעכל אין יעדע פענסטער?
<a class="postlink" href="http://www.travelandleisure.com/articles/airplane-window-hole">http://www.travelandleisure.com/article ... indow-hole</a>
און נאך 10 זאכן איבער פליען וואס איר האט ווארשיינליך נישט געוואוסט
<a class="postlink" href="http://www.tested.com/science/physics/534217-10-things-you-didnt-know-about-flying/">http://www.tested.com/science/physics/5 ... ut-flying/</a>
<a class="postlink" href="http://www.travelandleisure.com/articles/airplane-window-hole">http://www.travelandleisure.com/article ... indow-hole</a>
און נאך 10 זאכן איבער פליען וואס איר האט ווארשיינליך נישט געוואוסט
<a class="postlink" href="http://www.tested.com/science/physics/534217-10-things-you-didnt-know-about-flying/">http://www.tested.com/science/physics/5 ... ut-flying/</a>
האט איהר געוואוסט אז מ'האט אנגעהויבן צענזורירן הודעות דא אין קאווע שטיבל, וועלכע אטאקירן נישט קיין שום יחיד אדער גרופ פערזענליך. נאר זיי זענען נישט אין איינקלאנג מיט די פערזענליכע אנשויאונגען פון די "סדרנים". מיט'ן תירוץ אז ס'איז נישט פון די טעמע וואס דער פותח האשכול האט געשריבן. אן דעם וואס מ'זאלל זיך אויסטענה'ן און מתווכח זיין אדער געבן א טשענס צו זאגן עפעס איבער די פארמעקטע הודעה. ווער ס'האט דעם מעקער אין די הענט קען אט די הודעה אויך אויסמעקן. ואין פוצה פה ומצפצף. דזשאסט פאר די רעקארד. מ'זאלל נישט זאגן אז קאווע שטיבל איז נאכאלץ א פרייע פלאטפארמע וואו א יעדער קען אויסדרוקן זיין מיינונג אומגעשטערט...!
אז אין אמעריקע, ווען מען וויל מאכן דעם עולם אויפמערקזאם אדער באוואוסטזיניג צו א געוויסע פאקט אדער פענאמענאן, באשטימט מען א "נאציאנאלע טאג" דערויף? (א שטייגער ווי "נישט קיין הויזן" טאג... אדער צב"ש א טאג וואס מען גייט מיט 2 סארטן שיך... עס זענען פאראן אלע סארטן מאדנע טעג, ואכמ"ל)
איך בין נישט פונקטליך באקאנט אין דעם נושא, לכאורה זענען געוויסע טעג נאר אין אמעריקע; און אנדערע איבער די גאנצע וועלט. אדרבה אויב קען איינער מסביר זיין, תבא עליו ברכה.
ועל של עכשיו באנו, נאוועמבער 19 (פארגאנגענע וואך דאנערשטאג) איז באשטימט אלס "אלוועלטליכע טוילעט טאג". יא יא, לאכט נישט, עס איז גארנישט פאני. דאס איז צו ציען אויפמערקזאמקייט אז אין מערערע ארימע דריטע וועלט לענדער, זענען פאראן איבער אנדערטהאלבן ביליאן מענטשן וועלכע האבן נישט קיין נארמאלע סאניטארישע פלאץ וואו צו גיין הכנות, און טוען דאס דעריבער בפרהסיא אויפן גאס, וואס דאס איז גורם שווערע קרענק און אסאך טויט פאלן, בפרט פאר קינדער.
דער פראבלעם איז נאך פיל שווערער ביי מיידלעך און פרויען משום צניעות, און דעריבער זענען פאראן א געוואלד מיט מיידלעך וואס גייען נישט אין קיין סקול צוליב בושה, אנדערע גייען יא אין סקול אבער האלטן זיך איין (אויך נישט געזונט) ביז אין די נאכט אריין צו גיין אין די טונקעלע פעלדער, וואו זיי זענען אויסגעשטעלט צו רעיפ און סעקסואלע אביוז.
וויבאלד עס איז א אומבא'טעמ'טע טעמע צו דיסקוסירן, זענען רוב מענטשן באקוועמער צו מסיח דעת זיין דערפון און פאקוסירן אויף מער געשמאקערע ענינים. אלזא האט מען מתקן געווען דעם טוילעט טאג כדי נישט צו שטופן זאכן אונטערן קארפעט, נאר דאס פאלק זאל זיין אויפמערקזאם איבער דעם פראבלעם און פרובירן צו העלפן.
.
איך בין נישט פונקטליך באקאנט אין דעם נושא, לכאורה זענען געוויסע טעג נאר אין אמעריקע; און אנדערע איבער די גאנצע וועלט. אדרבה אויב קען איינער מסביר זיין, תבא עליו ברכה.
ועל של עכשיו באנו, נאוועמבער 19 (פארגאנגענע וואך דאנערשטאג) איז באשטימט אלס "אלוועלטליכע טוילעט טאג". יא יא, לאכט נישט, עס איז גארנישט פאני. דאס איז צו ציען אויפמערקזאמקייט אז אין מערערע ארימע דריטע וועלט לענדער, זענען פאראן איבער אנדערטהאלבן ביליאן מענטשן וועלכע האבן נישט קיין נארמאלע סאניטארישע פלאץ וואו צו גיין הכנות, און טוען דאס דעריבער בפרהסיא אויפן גאס, וואס דאס איז גורם שווערע קרענק און אסאך טויט פאלן, בפרט פאר קינדער.
דער פראבלעם איז נאך פיל שווערער ביי מיידלעך און פרויען משום צניעות, און דעריבער זענען פאראן א געוואלד מיט מיידלעך וואס גייען נישט אין קיין סקול צוליב בושה, אנדערע גייען יא אין סקול אבער האלטן זיך איין (אויך נישט געזונט) ביז אין די נאכט אריין צו גיין אין די טונקעלע פעלדער, וואו זיי זענען אויסגעשטעלט צו רעיפ און סעקסואלע אביוז.
וויבאלד עס איז א אומבא'טעמ'טע טעמע צו דיסקוסירן, זענען רוב מענטשן באקוועמער צו מסיח דעת זיין דערפון און פאקוסירן אויף מער געשמאקערע ענינים. אלזא האט מען מתקן געווען דעם טוילעט טאג כדי נישט צו שטופן זאכן אונטערן קארפעט, נאר דאס פאלק זאל זיין אויפמערקזאם איבער דעם פראבלעם און פרובירן צו העלפן.
.
אז אייער חתימה קען זיך ציעהן אויף 300 שורות.
געוואלדיגאז אייער חתימה קען זיך ציעהן אויף 300 שורות.
איך האב עס געוואלט אויספרובירן צו זעהן וויפיל פ'ס עס נעמט צו שרייבן 300 שורות.
ארום 15 מיליאן מענטשן גלייבן אז גאט האט געגעבן א נייע תורה ארום 180 יאהר צוריק, און טאקע דא אין אמעריקא.
ונבנתה העירארום 15 מיליאן מענטשן גלייבן אז גאט האט געגעבן א נייע תורה ארום 180 יאהר צוריק, און טאקע דא אין אמעריקא.
יוש איז דאס א קראנקע רעליגיע, מען דארף גיין מיט ספעציעל אינטערהויזן וכדו', ווען ראמני איז געלאפן איז אסאך משוגעת'ן פון זיי ארויפגעשווימען אויף די אויבערפלאך...
איך קען נאך אזא רעליגיע וואס האבען ספעציעלע אונטערהויזען.
אז אין די FedEx סימבאל ליגט א באהאלטענע ערא. וואס טוט צייגן אז די פירמע ריקט זיך פאראויס...


וְתִפְתַּח אֶת סֵפֶר הַזִּכְרוֹנוֹת. וּמֵאֵלָיו יִקָּרֵא .וְחוֹתָם יַד כָּל אָדָם בּו. איז טייטש: און די חתימה פון דעם האנט פון יעדן מענטש איז אין איהם.
ווען 'וחותם' וואלט געהאט א צירי אונטער'ן ת וואלט עס געמיינט 'און עס חתמ'עט די האנט פון יעדן מענטש אין איהם'.
ווען 'וחותם' וואלט געהאט א צירי אונטער'ן ת וואלט עס געמיינט 'און עס חתמ'עט די האנט פון יעדן מענטש אין איהם'.
... אז ונבנתה טראכט ראש חודש שבט פון ונתנה תוקף?
ס'איז דא וואס זענען מסביר פארוואס א ספק ספיקא איז מותר לויט'ן רמב"ם אז א ספיקא דאורייתא איז מן התורה לקולא און נאר מדרבנן לחומרא, ממילא איז א ספק ספיקא א פשוטע ספק דרבנן: די ערשטע ספק מאכט עס פאר א דרבנן, און די צווייטע פאר א ספק דרבנן וואס איז לקולא.
עס איז א ביאור אין 'ספק ספיקא מותר'.
Re: האט איר געוואוסט אז?...
נכנס שרף באילנות.
Re: האט איר געוואוסט אז?...
די ווארט טבע ווערט שוין דערמאנט אין גמרא נדה דף כ: בטבעא לא ידענא בדמא ידענא (כ'בעט די בחורים זאלן נישט אריינקוקן ווי מ'טאר נישט).
פאר סאם ריזען איז אנגענומען אז די רמב"ן איז די ערשטע וואס דערמאנט דעם ווארט.
Sent from my LG-LS980 using Tapatalk
פאר סאם ריזען איז אנגענומען אז די רמב"ן איז די ערשטע וואס דערמאנט דעם ווארט.
Sent from my LG-LS980 using Tapatalk
ונבנתה העירעס איז א ביאור אין 'ספק ספיקא מותר'.
ונבנתה העיר: לאמיר שיקן די חקירה צוזאם מיט'ן הסבר קיין לעיקוואוד. דארט איז פארהאן אידן וועלכע זיצן און חקר'ן יומם ולילה. און אויב ס'נישט דא קיין חקירות, זיצט מען און מ'באשאפט נייע...! ס'פאסט נישט פאר חסידים... 😂 🙄
Re: האט איר געוואוסט אז?...
קל וחומרדי ווארט טבע ווערט שוין דערמאנט אין גמרא נדה דף כ: בטבעא לא ידענא בדמא ידענא (כ'בעט די בחורים זאלן נישט אריינקוקן ווי מ'טאר נישט).
פאר סאם ריזען איז אנגענומען אז די רמב"ן איז די ערשטע וואס דערמאנט דעם ווארט.
Sent from my LG-LS980 using Tapatalk
נישט יעדער האלט אז עס מיינט טבע. אנדערע האלטן אז עס מיינט די צורות פון מטבעות. עיי"ש בהגה' יעב"ץ
Re: האט איר געוואוסט אז?...
פשט אז די וועלט האט אנגענומען פי' היעב"ץ באופן מוחלט. נו גוט.
Sent from my LG-LS980 using Tapatalk
Sent from my LG-LS980 using Tapatalk
אין תשובות חכם צבי סימן י"ח ווערט געברענגט "ששם טבע הוא מהמצאת האחרונים מזמן ד' או מה' מאות שנה סמוך לזמננו מאחר שאינו מצוי בדברי חכמינו הקודמים ז"ל"
Re: האט איר געוואוסט אז?...
נו, נישט קיין וואונדער אז זיין זוהן לערנט פשט אז ס'מיינט צורת המטבע...
Sent from my LG-LS980 using Tapatalk
Sent from my LG-LS980 using Tapatalk
יא יא, דאס האב איך אינזינען געהאט.
ברוך שכיוונת
ברוך שכיוונת
אז Rachel Maddow איז א האלבע איד. זי איז אויפגעוואקסן אין קאטוילישע קאנסערוועטיוו שטוב אבער פון איין זייט איז זי א אידישקע וואס שטאמן פון מזרח אייראפע. כהאב קיינמאל נישט געחלמט אז זי שטאמט פון אידן.
<a class="postlink" href="https://en.m.wikipedia.org/wiki/Rachel_Maddow">https://en.m.wikipedia.org/wiki/Rachel_Maddow</a>
<a class="postlink" href="https://en.m.wikipedia.org/wiki/Rachel_Maddow">https://en.m.wikipedia.org/wiki/Rachel_Maddow</a>
אין וואש מאשין'ס איז דא א שטיק צעמענט צו האלטן די דראם אין פלאץ עס זאל זיך נישט ווארפן ביים ספינען.
עס איז געווען א פראפעסאר מיט'ן נאמען תא שמע.
יע. ער הא אסאך געשריבן.
עס איז דא אן אינזל אין די פאראייניגטע שטאטן מיט'ן נאמען מארטא'ס וויינגארטן.
זיכער. אבאמא און אנדערע פרעזידענטס פארן דאך אויף וואקאציע קיין מארטעס וויניערד.
וועלט פאפולאציע
ווען אלע מענטשן פון די וועלט וואלטן געלעבט אזוי צושטיפט ווי אין ניו יארק סיטי וואלט מען אריינגעפיט אין די סטעיט פון טעקסעס.
New York city total people per square mile is 27,000
Total population is 7.125 billion
Divided by 27,000 it comes out to 263,888 miles
Total area of the state of Texas is 268,597
New York city total people per square mile is 27,000
Total population is 7.125 billion
Divided by 27,000 it comes out to 263,888 miles
Total area of the state of Texas is 268,597
ותן חלקינו בתורתיך איז טייטש: גיב אז אונזער חלק זאל זיין אין דיין תורה?
Re: האט איר געוואוסט אז?...
אזוי טייטשט דער קאברינער, מובא בתורת אבות.
לאפוקי וואס?
לאפוקי אזוי ווי ושים חלקנו עמהם וואס מיינט צו האבן א טייל פון עפעס כגון ותן שכר טוב לכל הבוטחים בשמך באמת. ס'איז מער דומה צו איזהו עשיר השומח בחלקו וואס מיינט נישט דוקא זיין סלייס פון רייכטום פון די וועלטס רייכטום, נאר ס'מיינט אז ער פרייט זיך מיט זיין באשערטע מזל אדער גורל, און דאס מיינט ותן חלקנו בתורתך אז אונזער גורל און אונזער לעבן איז מיט תורה. הגם, דער שורש איז דער זעלבע.
אויב מ'וויל טייטשען חלק אזוי ווי א שטיקל פון א גרעסערע זייך קען מען זאגען אז ותן חלקנו בתורתך אז א יעדער איד האט זיך זיין מהלך אין די תורה אדער זיין חלק אין חידושי תורה אדער אות בתורה וכו' וכו' וכו'
אויב מ'וויל טייטשען חלק אזוי ווי א שטיקל פון א גרעסערע זייך קען מען זאגען אז ותן חלקנו בתורתך אז א יעדער איד האט זיך זיין מהלך אין די תורה אדער זיין חלק אין חידושי תורה אדער אות בתורה וכו' וכו' וכו'
Re: האט איר געוואוסט אז?...
ונבנתה העירלאפוקי וואס?
האסט געלייגט א '?' האב איך פארשטאנען אז דו זוכסט קאנפירמעישן.
איך וואלט געטייטשט: גיב אונז אונזער חלק וואס מיר האבן (שוין) אין די תורה. יעדער איד האט א חלק אין תורה, ער דארף עס נאר דערגרייכן.
וכמו שאמר ר' וואלווי לבסוף.
דער טערמין 'scapegoat' שטאמט פונ'ם שעיר לעזאזל?
ונבנתה העיר: יא. זיכער. 100% אן א קוועסטשן מארק...!
Re: האט איר געוואוסט אז?...
די ווארט אנדרוגנס ווארט געניצט אין ענגליש מיט די זעלבע מיינונג?
lead, follow, or get out of the way!

lead, follow, or get out of the way!
יעלה ויבוא: ייש"כ. ס'איז 100% אמת. נאר דו דארפסט נישט זיין סורפרייזד. ווייל זייער א סאך ווערטער פון די צייטן פון די חכמי התלמוד זענען אריבערגעקומען צו לשה"ק פון גריכיש און לאטייניש. בעיקר גריכיש. קוק אריין אין "ספר הערוך" וועסטו זעהן וויפיהל ווערטער פון די גמרא האבן זייער מקור אין גריכיש. נאר אונזער הברה איז פעילערהאפטיג. אונז זאגן מיר ארויס די ווערטער אויף א מאדנע וועג. און דאס פארדרייט דעם מקור און שורש פון די ווערטער...!
נאר דער פראצעס פון אויסבארגן ווערטער פון אנ'אנדערע שפראך ארבעט ביידע וועגן. למשל ספאניש. און אויך אנדערע שפראכן האבן אויסגעבארגט ווערטער פון לשה"ק. ס'איז דא א לאגישער הסבר אויף דעם. ווען מענטשן וואוינען צוזאמען. נאנט איינער צום צווייטן. און מ'מישט זיך אויס. און מ'האנדלט צוזאמען. כאפט איין גרופ אויף ווערטער און אויסדרוקן פון די אנדערע גרופ...! ביז ס'ווערט א טייל פון די שפראך...!
נאר דער פראצעס פון אויסבארגן ווערטער פון אנ'אנדערע שפראך ארבעט ביידע וועגן. למשל ספאניש. און אויך אנדערע שפראכן האבן אויסגעבארגט ווערטער פון לשה"ק. ס'איז דא א לאגישער הסבר אויף דעם. ווען מענטשן וואוינען צוזאמען. נאנט איינער צום צווייטן. און מ'מישט זיך אויס. און מ'האנדלט צוזאמען. כאפט איין גרופ אויף ווערטער און אויסדרוקן פון די אנדערע גרופ...! ביז ס'ווערט א טייל פון די שפראך...!
Re: האט איר געוואוסט אז?...
גוגל כאפט אויף אויב איר פארגעסט צו באהעפטן א פייל צו אן אימעיל.


יעקב אבינו'ס שטיין געפונט זיך אין סקאטלאנד?...
ונבנתה העיר:וועלכע. די סטאון הענדזש...?! די גויים האבן טאקע נישט קיין הסבר אויף דעם. אבער דאס מיינט אז יעקב אבינו האט געוואנדערט זייער ווייט אוועק אויפ'ן וועג פון ארץ ישראל אזש ביז סקאטלאנד. אונזער עלטער פעטער/עלטער זיידע בתואל האט אוועקגעמופט היבש ווייט פון זיין קאזין אברהם אבינו. נאכאמזל אז טראמפ איז נישט געווען פרעזידענט דאמאלס. מ'וואלט איהם נישט אריינגעלאזט קיין סקאטלאנד. ווייל ער קומט פון א מיטל מזרח מדינה...!
דער stonehedge איז נישט אין סקאטלאנד, און עס איז א געהעריגע מרקוליס
ליטוואק פו בודאפעסט: יישר כח פאר די הערה. אבער איך האב אייביג געוואוסט אז די סטאון הענדזש איז אין סקאטלאנד. כך שמעתי מרבותיי. אז ס'איז היינט אן עבודה זרה איז נישט קיין קשיא. יעקב אבינו האט דאך אויך מורא געהאט אז די גויים וועללן איהם מאכן פאר אן עבודה זרה...!.
berlbalagulehונבנתה העיר:וועלכע. די סטאון הענדזש...?! די גויים האבן טאקע נישט קיין הסבר אויף דעם. אבער דאס מיינט אז יעקב אבינו האט געוואנדערט זייער ווייט אוועק אויפ'ן וועג פון ארץ ישראל אזש ביז סקאטלאנד. אונזער עלטער פעטער/עלטער זיידע בתואל האט אוועקגעמופט היבש ווייט פון זיין קאזין אברהם אבינו. נאכאמזל אז טראמפ איז נישט געווען פרעזידענט דאמאלס. מ'וואלט איהם נישט אריינגעלאזט קיין סקאטלאנד. ווייל ער קומט פון א מיטל מזרח מדינה...!
נישט געזארגט. ביים זיידען יעקב דערציילט מען איז געווען עפעס יענעם נאכט א קיפל את הארץ תחתיו, נא, דער זיידע איז דאך געווען מידת תפארת האט ער דאך אודאי אינדערפרי געגעבען א שאקעל אויס די בעט געוואנט און אויסגעגראד, איז די שטיין פארוקט געווערען אביסעל נארט...
ס'איז נישט די איינצוגסטע שטיין וואס איז פארוואלגערט געווארן.
די היימישע דא ווייסען אודאי צו פארציילען די עובדא מיט שטיינער וואס זענען אריינגעפלויגען צום הייליגען ייטב לב ביים שיעור האבען זיי זיך אויך מתאחד געווען צו מקיים זיין עלי ינוח צדיק את ראשו, כידוע אז די שטיין איז געווען גרעסער פונ'ם לאך און פענסטער.
דער זעלבער שטיין איז מיט איבער הונדערט יארן שפעטער אנגעקומען פון איין קאנטינעט צום צווייטען אין די מ' יארן קיין וויליאמסבורג און קרית יואל זיך אנצונעמען פאר יוצאי חלציו ....
די היימישע דא ווייסען אודאי צו פארציילען די עובדא מיט שטיינער וואס זענען אריינגעפלויגען צום הייליגען ייטב לב ביים שיעור האבען זיי זיך אויך מתאחד געווען צו מקיים זיין עלי ינוח צדיק את ראשו, כידוע אז די שטיין איז געווען גרעסער פונ'ם לאך און פענסטער.
דער זעלבער שטיין איז מיט איבער הונדערט יארן שפעטער אנגעקומען פון איין קאנטינעט צום צווייטען אין די מ' יארן קיין וויליאמסבורג און קרית יואל זיך אנצונעמען פאר יוצאי חלציו ....
ונבנתה העירדי סימבאל פון מוסד פלעגט האבן אויף זיך די פסוק [משלי כ"ד] בתחבולות תעשה לך מלחמה, היינט האט עס די פסוק [משלי י"א] באין תחבולות יפל עם ותשועה ברוב יועץ.
הא? יו קענט סעי אז די ציונים האבן נישט א גוטן טעיסט...
למעשה כאפ איך זיך יעצט אז עס האט א ערנסטן טעות, אין פסוק שטייט 'יפל' מיט א פ' קמוצה.
כ'זע אז דער ערשטער האט צוזאמענגעשטעלט, און אליין געמאלען, דער ת"ת-שטודירטער שלמה כהן אברבנאל, א הויכראנקיגער מוסד אגענט, און ערשטער קאזין מיט שלמה קארליבאך.
(אין יור פעיס, יאפפעד...)
... גענעראל\פרעזידענט גרענט ליגט אין מאנהעטן?
און אז מ'רעדט שוין פון קורח... דא האט וואו מארק טוועין שרייבט איבער זיין באגעגעניש מיט פרעזידענט גרענט. ליינט, עס וועט אייך פאראינטערעסירן.
און אז מ'רעדט שוין פון קורח... דא האט וואו מארק טוועין שרייבט איבער זיין באגעגעניש מיט פרעזידענט גרענט. ליינט, עס וועט אייך פאראינטערעסירן.
The first time I ever saw him was early in his first term as President. I had just arrived in Washington from the Pacific coast, a stranger and wholly unknown to the public, and was passing the White House one morning when I met a friend, a Senator from Nevada. He asked me if I would like to see the President. I said I should be very glad; so we entered. I supposed that the President would be in the midst of a crowd, and that I could look at him in peace and security from a distance, as another stray cat might look at another king. But it was in the morning, and the Senator was using a privilege of his office which I had not heard of—the privilege of intruding upon the Chief Magistrate’s working hours. Before I knew it, the Senator and I were in the presence, and there was none there but we three. General Grant got slowly up from his table, put his pen down, and stood before me with the iron expression of a man who had not smiled for seven years, and was not intending to smile for another seven. He looked me steadily in the eyes—mine lost confidence and fell. I had never confronted a great man before, and was in a miserable state of funk and inefficiency. The Senator said:—
“Mr. President, may I have the privilege of introducing Mr. Clemens?”
The President gave my hand an unsympathetic wag and dropped it. He did not say a word but just stood. In my trouble I could not think of anything to say, I merely wanted to resign. There was an awkward pause, a dreary pause, a horrible pause. Then I thought of something, and looked up into that unyielding face, and said timidly:—
“Mr. President, I—I am embarrassed. Are you?"
His face broke—just a little—a wee glimmer, the momentary flicker of a summer-lightning smile, seven years ahead of time—and I was out and gone as soon as it was.
Ten years passed away before I saw him the second time. Meantime I was become better known; and was one of the people appointed to respond to toasts at the banquet given to General Grant in Chicago—by the Army of the Tennessee when he came back from his tour around the world. I arrived late at night and got up late in the morning. All the corridors of the hotel were crowded with people waiting to get a glimpse of General Grant when he should pass to the place whence he was to review the great procession. I worked my way by the suite of packed drawing-rooms, and at the corner of the house I found a window open where there was a roomy platform decorated with flags, and carpeted. I stepped out on it, and saw below me millions of people blocking all the streets, and other millions caked together in all the windows and on all the house-tops around. These masses took me for General Grant, and broke into volcanic explosions and cheers; but it was a good place to see the procession, and I stayed. Presently I heard the distant blare of military music, and far up the street I saw the procession come in sight, cleaving its way through the huzzaing multitudes, with Sheridan, the most martial figure of the War, riding at its head in the dress uniform of a Lieutenant-General.
And now General Grant, arm-in-arm with Major Carter Harrison, stepped out on the platform, followed two and two by the badged and uniformed reception committee. General Grant was looking exactly as he had looked upon that trying occasion of ten years before—all iron and bronze self-possession. Mr. Harrison came over and led me to the General and formally introduced me. Before I could put together the proper remark, General Grant said—
“Mr. Clemens, I am not embarrassed. Are you?”—and that little seven-year smile twinkled across his face again.
Seventeen years have gone by since then, and to-day, in New York, the streets are a crush of people who are there to honor the remains of the great soldier as they pass to their final resting-place under the monument; and the air is heavy with dirges and the boom of artillery, and all the millions of America are thinking of the man who restored the Union and the flag, and gave to democratic government a new lease of life, and, as we may hope and do believe, a permanent place among the beneficent institutions of men.
“Mr. President, may I have the privilege of introducing Mr. Clemens?”
The President gave my hand an unsympathetic wag and dropped it. He did not say a word but just stood. In my trouble I could not think of anything to say, I merely wanted to resign. There was an awkward pause, a dreary pause, a horrible pause. Then I thought of something, and looked up into that unyielding face, and said timidly:—
“Mr. President, I—I am embarrassed. Are you?"
His face broke—just a little—a wee glimmer, the momentary flicker of a summer-lightning smile, seven years ahead of time—and I was out and gone as soon as it was.
Ten years passed away before I saw him the second time. Meantime I was become better known; and was one of the people appointed to respond to toasts at the banquet given to General Grant in Chicago—by the Army of the Tennessee when he came back from his tour around the world. I arrived late at night and got up late in the morning. All the corridors of the hotel were crowded with people waiting to get a glimpse of General Grant when he should pass to the place whence he was to review the great procession. I worked my way by the suite of packed drawing-rooms, and at the corner of the house I found a window open where there was a roomy platform decorated with flags, and carpeted. I stepped out on it, and saw below me millions of people blocking all the streets, and other millions caked together in all the windows and on all the house-tops around. These masses took me for General Grant, and broke into volcanic explosions and cheers; but it was a good place to see the procession, and I stayed. Presently I heard the distant blare of military music, and far up the street I saw the procession come in sight, cleaving its way through the huzzaing multitudes, with Sheridan, the most martial figure of the War, riding at its head in the dress uniform of a Lieutenant-General.
And now General Grant, arm-in-arm with Major Carter Harrison, stepped out on the platform, followed two and two by the badged and uniformed reception committee. General Grant was looking exactly as he had looked upon that trying occasion of ten years before—all iron and bronze self-possession. Mr. Harrison came over and led me to the General and formally introduced me. Before I could put together the proper remark, General Grant said—
“Mr. Clemens, I am not embarrassed. Are you?”—and that little seven-year smile twinkled across his face again.
Seventeen years have gone by since then, and to-day, in New York, the streets are a crush of people who are there to honor the remains of the great soldier as they pass to their final resting-place under the monument; and the air is heavy with dirges and the boom of artillery, and all the millions of America are thinking of the man who restored the Union and the flag, and gave to democratic government a new lease of life, and, as we may hope and do believe, a permanent place among the beneficent institutions of men.
דער לשון רבים פון מעה, איז מעות?