מפוזריאבל זה אין להעלות על הדעת, אז ווען ר׳ חנינא רופט די תּלמידים בואו ונצא, מיינט ער בואו ונצא לשוק איינצוקויפן לכבוד שבת.
לא עלתה על דעתי מעולם.
די נידון איז עפעס אנדערש:
די גמ' זאגט אז איינער האט מזיק געווען בשעת'ן לויפן ער"ש איז ער פטור 'מפני שרץ ברשות'.
פרעגט די גמ' 'מאי ברשות איכא'?
ענטפערט די גמ' 'כדר' חנינא, דאמר ר' חנינא בואו ונצא לקראת כלה מלכתא'.
יעצט איז די שאלה וואס מיינט די גמ' צו ברענגן פון ר' חנינא צו דעם דין אז א רץ בער"ש איז פטור.
אני הקדוש האלט אז פשוט פשט איז, וכן מבואר באו"ז ומשמע בר"מ החו"מ ובריש דברי הנימוק"י, אז דער צושטעל גייט אזוי:
אזויווי מען זעהט דאך אז ר' חנינא איז געגאנגען לקבל פני המלכה, איז מובן אז מ'דארף זיין גרייט אין צייט פאר דעם קעניגליכען קבלת פנים, ממילא האט מען רשות צו לויפן ער"ש איינצושאפן צרכי שבת כדי מען זאל זיין גרייט אין צייט.
ע"כ דער ערשטער פשט.
דער ר"ח לייגט אבער צו צוויי ווערטער אין די גמ': כר' חנינא 'דהוה מרקד ואזיל' ואמר בואו ונצא וכו'.
לויט איהם איז דער צושטעל פון ר' חנינא מער דירעקט. די ראי' איז פון דעם גופא וואס ר' חנינא פלעגט ארומטאנצן בשעת קבלת שבת און האט נישט חושש געווען להיזיקא, וכדברי הגאון מפוזרי נר"ו.