דער שפאקטיוו שרייבט גראדע אז ראמעל איז יא געווען קלוג אבער ער איז נישט געווען סופערמאן, גענוי וואס הער גענעראל אויכינלעק אדער וויאזוי די העל מען פראנאונסד עס האט געשריבן.
דא ליגט א שפאקטיוו פאר מיר וואס זאגט אזוי (בערך): ראמעל איז געווען א געניטער קריגס סטראטעגיסט. איז ער געווען דייטשלאנד'ס בעסטער גענעראל? ניין. ער איז געווען גאנץ קלוג אבער נישט אזוי קלוג ווי די בריטישע פראפאגאנדיסטן האבן אים אראפגעלייגט.
אויף אן אנדערן פלאץ שטייט אז ערווין ראמעל איז גערופן געווארן דער מדבר פוקס פאר זיינע פיפיגע טאקטיקן. און עטליכע שורות דערויף שטייט אז כאטש ראמעל איז געווען זייער געלונגען איז ער נישט געווען דער בעסטער וואס די דייטשן האבן פארמאגט.
איבער די טענה אז די בריטישע האבן נישט געהאט מער טאנקען ווי ראמעל, קוק איך דא אויף היסטארי טשענעל'ס וועבסייט און איך זע אז ראמעל האט חרוב געמאכט פיר מאל אזויפיל טאנקען פון די בריטיש וויפיל די בריטיש האבן חרוב געמאכט פון אים, און נאך אלץ האט ער פארמאגט נאר 90 טאנקען קעגן 800 פון זיי
Rommel gave as good as he got, using his antitank weaponry to destroy four times as many British tanks as he lost (but still leaving the Brits with 800 against Rommel's 90).
אבער דער חשוב'ער ראנדי זאל זיין געזונט פראווד טאקע וואס דער שפאקטיוו האט געוואלט ארויסברענגען מיט'ן ארטיקל. צומאל זענען מענטשן אזוי איינגערעדט אין א געוויסע זאך אז זיי וועלן אריינגיין אין א ווילדן כעס אויב איינער זאגט אנדערש.
דאס פאלגנדע איז פון בי-בי-סי היסטארי, געשריבן דורך א בריטישן פראפעסאר, וואס ברענגט זייער גוט ארויס דעם myth וויאזוי מענטשן האבן זיך איינגערעדט אז ראמעל איז געווען ווער ווייסט וואספארא געוואלדיגער גענעראל:
Ironically, one of the reasons for his towering reputation was due to his opponents. While most enemy generals had only ever received short shrift from British leaders, the British built up a myth around this man as a 'genius'. Churchill even went so far as to name him in the House of Commons.
At one point, Auchinleck became so frustrated by what he considered the Rommel 'bogeyman' that he forbade his troops to mention the German commander. Not surprisingly, such an order simply increased Rommel's status in the eyes of British soldiers.
This development had a clear purpose for the Allies. The image of Rommel as an extraordinary general helped take the edge off the numerous failings of the British army in the desert. It was, after all, easier to explain away the numerous defeats by highlighting their enemy's strengths, than it was to face up to British shortcomings.
The myth took on a life of its own. Rommel was the one German commander to receive sympathetic treatment in a number of biographies written by British officers after the war. Ultimately, this led to his immortalisation in the masterly film portrayal by James Mason - 'The Desert Rats'. Irony indeed.
אביסעלע ווייטער אינעם זעלבן ארטיקל
Rommel possessed many military talents, but his flaws as a commander doomed him to failure. His lack of staff training meant that, for all his tactical success, he never properly understood the broader context of 'his' war in North Africa - or the fact that the campaign was essentially defensive for the Axis. Most importantly, his failure to understand the complex logistics of the North African theatre meant that his daring advances were never sustainable.
... his flaws as a commander doomed him to failure.
For all his talents as a commander, Rommel did not pass the one true test of generalship - he never achieved a lasting victory.
