אין די לעצטע קובץ אור ישראל, איז דא מערערע מאמרים וועלכע זענען דן צו מען מעג מסר'ן פארן נישט איינהאלטן די אנוייזונגען פון די רעגירונג אויף קאראנע. עד איז דא דארט מערערע מתירים און אפילו מחייבים.
בכלל, איז לויט רוב פוסקים נישט דא קיין מסירה בזמן הזה, אין מלכיות וואס דראט נישט קיין טויט שטראף און די מערכת המשפט איז געבויט אויף גערעכטיגקייט, און נישט ווי אמאל וואס יעדער פריץ און מלך האט געקענט טוהן כטוב בעיניו.
זעה למשל שבט-הלוי ח"ב יו"ד סי' נח בנוגע איבערגעבן איינער וואס צאלט נישט קיין טעקס:
הנה בעצם דין מכס - לית דין ולית דיין, שזה נכנס בגדר דינא דמלכותא דינא, גם לדעת החולקים... ולענין למסור למלכות - הנה מש"ס ב"מ פג,ב בעובדא דר' אלעזר ברבי שמעון, דהוי מסר גנבא למלכות, מוכח דהוא מותר משום הורמנא דמלכא. ואף על גב דאמרו לי' עד מתי אתה מוסר עמו של אלקינו להריגה - היינו משום שנוגע לסכנת נפשות של ישראל... אבל מעיקר הדין משמע דגם בכזה איכא דין מלכות... וע"ש ברמ"א סעיף יא: מי שרוצה לברוח ולא לשלם לעכו"ם מה שחייב לו, ואחר גילה -
אין בזה דין מוסר וכו'. ואעפ"י שמסיים רמ"א, דמ"מ רעה עשה, דהוי כמשיב אבדה לעכו"ם - היינו משום שמיירי מעכו"ם יחידי; אבל מה שנוגע למלכות, והוא ממונה על כך -
אין בזה איסור, כנ"ל. אלא דלכתחלה כדאי שלא לקבל משרה כזאת, דצריך למסור אפילו בהיתר, דלאו משנת חסידים הוא, וכדאיתא גם כן בירושלמי סוף פ"ח דתרומות... ופשיטא דאינו דומה לנידון דידן,
דהתם מיירי שיבוא לידי סכנה אם ימסרוהו לגוים, משא"כ כשמטילים עליו עונש בעלמא ואינו בא לכלל סכנה לעולם.פאר א לענגערע דיון אויף מסירה בזמננו זעה
דאעכ"פ צו ריפן קארנבלי א מסור איז אן עם-הארצות, רשעות און משפט שדה, עס גייט צוזאמען מיט אפיקורוס, שיקסע וכו וועלכע זענען געווארן ביליג געניצטע ווערטער און האט נישט בפשטות קיין שום מקור בהלכה. מען קען דעבאטירן רוע אדער טוב מעשיו, אבער מיט מסירה האט דאס נישט.