א שיינע משל ונמשל בענין אמונה פשוטה

קאצקע ציקער

והנמשל מובן מאליו

קאצקע ציקער

וואף שמעקעדיג נישט אזוי שארף

שמעקעדיג

אויב איז מען א פיצל קינד שטימט ווייטער נישט דער משל מיטן נמשל!
DUH

ירא שמים

דו מיינסט דעם היינטיגן בעלזער ?!

ירא שמים

ירא שמים

דו מיינסט דעם היינטיגן בעלזער ?!

?

diff

רק אין יראת שמים במקום הזה

קאצקע ציקער

אסאך האבן שוין אנגעפרעגט ווי די מקור דערפון איז איך גיי פראבירן געוואר צו ווערן

Kool man

טייערער שמעקעדיג, ס'פאסט נישט פאר דיר, כ'בין שאקירט צו הערען פון דיר אזעלכע נארישע רייד , דאס פאסט ליבערשט פאר די דעפרעסטע פארביטערטע זעלען, אלץ א ענטפער [אויף א שאלה וואס פאדערט באמת נישט קיין ענטפער..].
איך מיין שמעקעדיג אז דא ליגט א קלארע תירוץ אויף וואס ס'קוועטשט דיך.

petergrifin

diff

רק אין יראת שמים במקום הזה

אמת. היתכן איר דרייטס אייך דא?!

Kool man

טייערער שמעקעדיג, ס'פאסט נישט פאר דיר, כ'בין שאקירט צו הערען פון דיר אזעלכע נארישע רייד , דטס פאסט ליבערשט פאר די דעפרעסטע פארביטערטע זעלען, אלץ א ענטפער [אויף א שאלה וואס פאדערט באמת נישט קיין ענטפער..].

ס'דא א באקאנטע מעשה פון א חשובע יוד וואס האט נאכ'ן קריג געטראפען זיין געוועהזענער חבר פון פאר'ן קריג, דער חבר איז ליידער פון אזויפיהל צרות אראפ פון וועג, פרעהגט דער עהרליכער יוד דעהם חבר פארוואס ער זעהט אזוי אויס, ענטפערט איהם דער פוקר מיט ביטערניש, ער האט פארלוירען ווייב און קינדער אין די מלחמה, צוגעזעהן ווי יודען ליידען אזויפיהל צרות, וואו איז דער באשעפער?? ענטפערט איהם דער חסיד, געדענקסטו אין ביאלאסטאק ווען יודען האבען ליידער אזויפיהל צוזאמען געזינדיקט, און מענטשען האבען כסדר געפרעהגט וואו איז דער באשעפער, ווי קען זיין ער לאזט אזויפיהל זינדיקען און טוט גארנישט?? ענדליך, ווען מ'זעהט שוין ווי דער אויבערשטער האט זיך יא גענומען אנפראסקענען דעהם עולם ווייל מ'האט געזינדיקט, פרעגסטו שוין ווייטער וואו איז דער באשעפער?
והדברים עתיקים ועמוקים, נוקב ויורד עד התהום.

איך מיין שמעקעדיג אז דא ליגט א קלארע תירוץ אויף וואס ס'קוועטשט דיך.

שמעקעדיג

איך אגריע מיט יעדן ווארט פונעם שיינעם משל, אבער די 3 ווערטער פארשטיי איך נישט:

קאצקע ציקער

והנמשל מובן מאליו

ממש אזוי? זעהסט טאקע נישט קיין שום חילוק פון א גשמיות'דיגע טאטע וואס דער קינד זעהט במו עיניו די ליבשאפט פון טאטן ווי ער גיט זיך אוועק פאר אים בלב ונפש, קויפט אים וואס ער דארפט, און וועט איבערדרייען די וועלט בעת צרתו;

געוואלדיג

דא איז די לינק <!-- l --><a class="postlink-local" href="/post/264586">viewtopic.php?p=264586#p264586</a><!-- l -->. קאצקע, עס איז מיר אינטרעסאנט צו הערן אז די געדאנק שטאמט פון הרה"ק מבעלזא, וואס איז די מקור?

וכדומה..

דאס אז איינער איז מיין טאטע, קומט מיט א גאנצע זאק נאטירליכע ראיות און עדות וואס איז מער ווי גענוג מיך צו צוברענגען צו די מדריגה פון ידיעה

וכדומה..

דאס ביסל וואס די קינד פארשטייט יא, ווייסט עס, און סהאט ווייטער גארנישט מיט גלייבן צוטוהן, א קינד קען מען אסאך שנעלער קאנווינסען א פאקט אז סאיז אזוי, און א קינד קומט אסאך שנעלער צו צו מסקנות וואס ער האלט אז אזוי איז די פאקט. ממילא ברויך א קינד נישט אלע ראיות.
דאס איז מיין נקידה!
וויסען האט נישט קיין דירעקטע שייכת מיט קיין ראיות
"איך ווייס" איז א state of mind

און אפילו אן ערוואקסענע, דארף נישט מאכן חשבונות און אויסרעכענען ראיות, די אלע זאכן זענען subconsciously אין זיין מוח וואס מאכט אים וויסן אז דאס איז זיין טאטע.
נישט ווייל זיין מוח מאכט די חשבון subconsciously נאר ער פרעגט זיך קיינמאל נישט די שאלה דילמא לאו אביו הוא

אז איינער האט קיינמאל נישט געזען זיין טאטע און ווייסט נישט ווער זיין טאטע איז, איין שיינעם טאג קומט אים איינער זאגן "יענער איז דיין טאטע" וועט דאס נעמען זייער אסאך חקירה און עדות וכו' אז ער זאל טאקע גלייבן און וויסען אז דאס איז טאקע זיין טאטע. (וויבאלד ער האט נישט די נאטורליכע ראיות אונטער זיין מוח.)
וויבאלד ער ווייסט דאס נישט אונטער זיין מוח

די זעלבע איז מיט אמונה בה', גאט איז א זאך וואס אברהם אבינו האט קיינמאל נישט געזען, געהערט, גערעדט, וכו' איז נישט מעגליך און די וועלט אז ער זאל ציקימען צו ידיעה בשם נאר דארך חקירה

אבער ווידער יצחק וואס זיין טאטע האט געלערנט מיט אים פין קינד ווייז אן, און האט דאס געאטעמט ביי זיין טאטע מאמע אין שטיב - למען אשר יצוה את בניו - איז ווילאנג ער מאכט דאס נישט קאליע מיט פרעגן "אפשר נישט אזוי"? ווייסט ער פינקט אזוי, אדער בעסער וואו דער וואס איז ציגעקימען דארך חקירה.

יעצט, איז דאס א קליגע זאך צו פרעגן? קימט דאס פין חכמה? דאס איז שוין א שמוס אין אן אדער אשכול

ודברים פשוטים הם. אחר התבוננות קצת

פרייוויליג

אמונה פשוטה מיינט, גלייבן וואס מען זעט מיט די אייגענעם אויגן, (מען רופט עס אן זען, ווייל קיינער קען טאקע נישט זען. דער בורא באווייזט זיך דורך די בריאה) און זיך נישט לאזן פארפירען מיט טויזענט קשיות אולי ואולי. גלייב ווען דו זעסט א הערליכן בלויען הימל, און גרינע גראז, אז דאס האט געמאכט א מעכטיגע בורא.

ירא שמים

אין אנדערע ווערטער דער קינד וואס האט אויגעוויזען מיט ראיות ווער זיין טאטע , נאכן אויפווייזען איז דא עפעס אחילוק צווישען די צוויי קינדער ?

וכדומה..

ס'נישטא אזא זאך אז א מענטש זאל וויסן עפעס אן דעם וואס ער זאל עס האבן אדער געזען מיט די אייגענע אויגן, אדער א געוויסע מאס ראיות און עדות וואס זאגט פאר זיין מוח, אקעי דאס ווייס איך אז סאיז אזוי

הקטן

ה. סך א גרעסערע חלק פין אינזער ידיעת נעמט זיך פין דער right brain וואס קען בכלל נישט קיין חשבון.
לאמער זאגן אז דו ווייסט אז דיין נאמען איז משה - זאל שוין אויך זיין אז דו האסט קאראנטע ראוית דעראויף - איז נאך אלץ מעגליך דיך צי מאכן וויסען, למשל דארך היפנאסעס, אז דיין נאמען איז יענקעל אין נישט משה.

היפנאסיס, און ווי אויך די אלע אנדערע זאכן וואס דו רעכנסט אויס אין אות ו' איז אלס אין די גדר פון איינרעדן דעם מוח א געוויסע זאך, וואס דאס קען אויך ברענגען ידיעה, אן ראיות און לאגיק. אבער דאס איז ווייטער א שליסל צו צוברענגען ידיעה. אבער אן גארנישט? מאן דכר שמיה. די איינציגסטער וואס איז בעלבוס אויף די מוח אריינצולייגן אין דעם ידיעה איז דער מענטש מיט זיין לאגיק וכו'.

ז. וויסען bytes קענען זיין שטערקער גע'set אדער שוואכער גע'set וואו שטארק דאס איז גע'set האט נישט צו טון וואו שטארק די ראוית וואס דער מענטש האט געהאט בשעת ס'איז געווארן גע'set - ס'האט מער צו טון וואו שטארק emotionally aroused דער מענטש איז געווען בשעת מעשה - און מיט אסך אנדערע פאקטארען

דאס איז אינטרעסאנט וואס דו זאגסט, אבער ס'מאכט סענס.

ט. יעצט אז מיר פארשטייען אז "וויסען" מיינט אז א געוויסע byte איז גע'set אויף א געוויסע וועג, קענען מיר שוין אויך הערן אז א מענטש ווערט געבוירן מיט געוויסע ידיעת - פיסכעלאגן ריפען דאס אן innate knowing (דו קענסט דאס אנריפען אהבה מסותרת) דאס מיינט אז דער מענטש ווערט געבוירן שוין מיט די bytes גע'set אויף א געוויסע וועג.

אט דא איז די שפרינג וואס דו מאכסט, ידיעה מיז נישט זיין דירעקט אנגעהאנגען אין די ראיות אדער לאגיק וואס האבן צוגעברענגט דערצו, מסכים, דאס איז פשוט. אבער א ידיעה זאל באשאפן ווערן פון זיך אליין?! קודם כל מהיכי תיתי, פון וואו נעמט מען צו זאגן אזוי, און נאכדעם, דאס מאכט פשוט נישט קיין סענס מיט די וועג וויזוי אונזער מוח ארבעט, פארוואס וועקסטו דיך נישט אויף יעדע צופרי מיט נייע ידיעות וואס באזעצן זיך אין דיין מוח. פון זיך אליין.

למשל א קליין קינד וועט זיך דערשרעקן ווען ער וועט הערן זייער א הויך קול אדער וועט האבן א פחד (פחד איז א "וויסען" אז דאס איז א סכנה) פין אן הויעך פלאץ חאטש ער איז קיינמאל נישט אראפגעפאלן. evolutionary psychology איז דאס מסביר אז די byte איז געווארן גע'set דאך דיין עלטער עלטער זיידע - דו ביסט פשוט א מאמין בן מאמין.

פחד פון א הויעך קול האט גארנישט צו טוהן מיט קיין ידיעה, מדארף בכלל נישט קיין ידיעה דערצו זיך צו דערשרעקן. און א הויעך פלאץ? עסט מיר מוחל זיין אבער א קליין בעיבי האט נישט מורא פון הייעך! פרעג יעדע טאטע פון א קינד וועט דיר וויסן צו זאגן אז דאס לערנט מען זיך שפעטער אלס קינד און מען ווערט נישט געבוירן דערמיט.

וכדומה..

היפנאסיס, און ווי אויך די אלע אנדערע זאכן וואס דו רעכנסט אויס אין אות ו' איז אלס אין די גדר פון איינרעדן דעם מוח א געוויסע זאך, וואס דאס קען אויך ברענגען ידיעה, אן ראיות און לאגיק.

פיין, האלט מיר שוין ערגעץ! נישט נאר ראיות און לאגיק. קען ברענגען א מענטש צו "וויסען"
כדי צו וויסען אז היפנאסיס ארבעט בכלל נישט דארך "איינרעדן" דערם מוח אין זיכער נישט דארך סברה אדער לאגיק, כדי היפנאסיס זאל ארבעטן פעלט אויס צו בייפעסען אדער לייגן שלאפן די חלק מוח וואס געט זיך אפ מיט סברה און לאגיק (Critical Factor)
אבער דאס איז ווייטער א שליסל צו צוברענגען ידיעה. אבער אן גארנישט? מאן דכר שמיה. די איינציגסטער וואס איז בעלבוס אויף די מוח אריינצולייגן אין דעם ידיעה איז דער מענטש מיט זיין לאגיק וכו'.
ווער איז בעלבוס אויף די מוח אריינצולייגן אין דעם ידיעה איז א שמוס פאר זיך - אבער פאר וואס ביסטו ציריקגעפאלן צו "דער מענטש מיט זיין לאגיק", האסט שוין געהאלטן ווייטער

direct perception of truth, fact, etc., independent of any reasoning process; immediate apprehension.

Intuition, a phenomenon of the mind, describes the ability to acquire knowledge without inference or the use of reason

וכדומה..

אט דא איז די שפרינג וואס דו מאכסט, ידיעה מיז נישט זיין דירעקט אנגעהאנגען אין די ראיות אדער לאגיק וואס האבן צוגעברענגט דערצו, מסכים, דאס איז פשוט. אבער א ידיעה זאל באשאפן ווערן פון זיך אליין?! קודם כל מהיכי תיתי, פון וואו נעמט מען צו זאגן אזוי, און נאכדעם, דאס מאכט פשוט נישט קיין סענס מיט די וועג וויזוי אונזער מוח ארבעט

Innatism is a philosophical and epistemological doctrine that holds that the mind is born with ideas/knowledge, and that therefore the mind is not a "blank slate" at birth, as early empiricists such as John Locke claimed. It asserts that not all knowledge is gained from experience and the senses.

וכדומה..

פחד פון א הויעך קול האט גארנישט צו טוהן מיט קיין ידיעה, מדארף בכלל נישט קיין ידיעה דערצו זיך צו דערשרעקן.

וכדומה..

און א הויעך פלאץ? עסט מיר מוחל זיין אבער א קליין בעיבי האט נישט מורא פון הייעך! פרעג יעדע טאטע פון א קינד וועט דיר וויסן צו זאגן אז דאס לערנט מען זיך שפעטער אלס קינד און מען ווערט נישט געבוירן דערמיט.

Researchers from the United States, Japan and Brazil say they have found the first brain-based evidence backing a theory that we are destined from birth to be scared of snakes.

Other philosophers, most notably the empiricists, were critical of the theory and denied the existence of any innate ideas, saying all human knowledge was founded on experience

However, results do not indicate that avoidance of cliffs and fear of heights is innate.

[W]e come to know them by the power of our own native intelligence, without any sensory experience. All geometrical truths are of this sort — not just the most obvious ones, but all the others, however abstruse they may appear. Hence, according to Plato, Socrates asks a slave boy about the elements of geometry and thereby makes the boy able to dig out certain truths from his own mind which he had not previously recognized were there, thus attempting to establish the doctrine of reminiscence. Our knowledge of God is of this sort. (1643 letter To Voetius, AT 8b:166–67)

Further comparisons arise with Plato's doctrine of recollection. The Fifth Meditation meditator remarks — having applied Cartesian methodology, thereby discovering innate truths within: “on first discovering them it seems that I am not so much learning something new as remembering what I knew before” (Med. 5, AT 7:64)