Milk shakeאיך בין געווען איינמאל אין א מצב ווי איך האב געהאלטן אז ס'איז א מצוה גדולה צו באגראבן א מלמד, ער איז געווען א וויסטער שלעגער, איך האב מיך איינגעהאלטן מיט אייזערנע קייטן, ווייל איך האב געהאלטן אז ס'קומט אפשר מיט נגיעות און כעס, לעצטנס בין איך געוואויר געווארן אז דער אינגערמאן איז דורך יענע צייט גיהנם אין שטוב, און ס'האט אפאר מאל טאקע אויסגעפלאצט אויף די קינדער דורך די יאר, ער איז טאקע נישט בארעכטיגט געווען צו פירן א קלאס ווען זיינע נערוון זענען צעפיפן, אזוי ווי א שיכור טאר נישט פירן א מאטאר וויהיקל ווען די מוח איז צופארן, ער וואלט געדארפט נעמען אורלויב אויף אפאר וואכן, אנשטאט צושלאגן די קינדער, אבער אויב וואלט איך דעמאלט געטון וואס איך האב געפלאנט, וואלט איך מיר קיינמאל נישט מוחל געווען, איך וואלט מן הסתם ערלעדיגט זיין לעבן און זיין משפחה לעולם, ספעציעל אז איך זע אז יעצט איז ער א אייזערנע רבי, און הייבט כמעט נישט קיין האנט בכלל, און זיין שטוב פארט שיין מיט שתילי זיתים הענגען ארום די טיש..
כ'קען בשום אופן נישט מסכים זיין צו דיר.
אוודאי פארשטייט יעדער אז אן איימאליגער טעות איז נישט קיין סטעמפל.
אבער אז א מלמד ברענגט זיינע שווערע איבערלעבעניש אין חדר, צו אזא מצב אז ס'קומט צו ווערן א
וויסטער שלעגער, ווארף אים אזוי ארויס אז א צווייטער מוסד זאל אים נישט וועלן אהננעמען. ער האט געהאט די ברירה צו נעמען א וועקאציע ביז ער איז גרייט צו נעמען קליינע fragile נשמה'לעך און נישא פארפירן די לאפעס זיינע.
וואסלט נישט געדארפט זיך זארגן אז דו האסט
ערלעדיגט זיין לעבן און זיין משפחה לעולם, ווייל דאס האט ער געטוען; נישט דו.
כ'פארשטיי ענדערשט נישט וויאזוי דו קענסט זיך מוחל זיין פארן מעגליך אפ'הרג'נען א גאנצע קלאס מיט קינדער מיטן ערלויבן די אביוז פאר א גאנצע יאהר (אדער מער).
בכלל זעהן מיר אז די היימישע מענטאליטעט זארגט זיך אלץ פאר "ווער-ווייסט-וואס" "ס'קען" "ארויסקומען", אבער זארגט זיך גאנץ קנאפ אויף זאכען וואס מ'טוט בידים. לאו דוקא דא.