דער סבלן (פאעזיע)

קראנצען
גלאנצען
מאראנצען
טאנצען

פון לאכען
אלע קייכען
זיך רייסען
טוט שפאסען

ווען אים באנעמט
א געפילישער מאמענט
מיט זיינע הענט
אונז ער פארברענט

זיין הארץ גייט אויס
זיין פעדער נעמט ארויס
אלע קליין און גרויס
די נשמות הויכען אויס

ווען ביי אים קומט אן
געלעכטער אויף זיין אויבען אן
טוען זיינע וויצען און שפאסען
מאכען אפילו דעם בית-עולם לאכען

די נשמות וואס פון די הארציקייט
פון זיין פעדער, אויסגעגאנגען זיי זענען
ער מחיה מתים'ט זיי מיט פרישקייט
פון אזופיל לאכען זיי זענען אויפגעשטאנען

@מאראנצןזאפט כה לחי!