רש״י שרייבט טאקע (ויקרא טו ב):
יכול זב מכל מקום יהי טמא? תלמוד לומר מבשרו, ולא כל בשרו. אחר שחלק הכתוב בין בשר לבשר זכיתי לדין, טימא בזב וטימא בזבה, מה זבה ממקום שהיא מטמאה טומאה קלה נידה, מטמאה טומאה חמורה זיבה, אף הזב ממקום שמטמא טומאה קלה קרי, מטמאה טומאה חמורה זיבה.
דער אבן עזרא און חזקוני שרייבן דארט אז ״מבשרו״ איז א כינוי לערות הזכר (אזוי ווי
מ׳טרעפט אין יחזקאל ועוד מקומות בתנ״ך), פונקט אזוי ווי מ׳זעהט שפעטער בפסוק יט ביי א אשה זבה ״מבשרה״, וואו ס׳מיינט בוודאי א כינוי לערותה ע״ש. ועכ״כ אז דר. ראַבּערט אַלטער
שרייבט ביים איש זב אז ס׳איז ״אַבּוויעס״ אז ס׳איז א כינוי להערוה.
ובסתם, אז מ׳זעהט ביי א זבה באשה אז ס׳איז מערותה, איז במושכל ראשון מסתבר אז זב באיש רעדט זיך אויך מערותו. די בּורדען אָוו פּרוּף ליגט לכאורה אויף דער וואס וויל אויפווייזן אז ביי זב איז עס אנדערש ובכל הגוף.