חאצקלמורי ורבותי, מיין ציל דא איז נישט עפעס אנדערש ווי דעקן דעם נושא פון אלע זייטן און ארויס קומען מיט א קלארקייט איבער דעם ענין און וויסן וויאזוי מ'נעמט א ייאוש'דיגער מצב אי די הענט אריין,
עס איז א סארט קאגנעטיוו טעראפי
ס'ערשטע דארף מען זאגן "תמות נפשי עם פלישתים", און ווייטער "להכעיס" זיין א איד, מיט די יאוש געפילן אינאיינעם, זאג זיי ר' יאוש "יו אר מיי פרענד", דאן ווערט מקייום דעם חבו כמעט רגע עד יעבור זעם, u just continue, אויב מ'לעבט ווייטער ווי א איד, און מ'גייט ווי א פאפעגיי צו די שיעורים, דאן די יאוש fades away, ס'וועבט אויס, תורה שיינט אריין אידער וועי. אדרבה, טעמו וראו.
אויב שטויסט מען זיך אן אין א "יאוש mode" נישט לאזן די באדי רעספאנדן אזוי ווי דער יאוש ווי וויל, א שטייגער ווי זיך לייגן שלאפן, וכדו. נאר פארקערט, וויזוי שטייט נאר "האדם נמשך אחר פעולותיו" בי עקטיוו פיזיקלי, און שמועס ווייטער מיט אידן כלערליי, שטותים אויך.
דאגה בלב איש. אויב האסטו עני פראבלעם טעלל איט טו יור קלאוס פרענד, רעליס איט פראם יורסעלף.
ולשם הישעה. אביסל רעדן צו טאטי. אה יע, אין מאמע לשון.