אשכול אן א טיטל #10382

מיש-נייעס

איציק

[ציטאט אראפגענומען]

איך ווייס נישט אויב פון דא איז אזא גרויסע ראי'. איך וואלט געזאגט בדרך אפשר אז הרב שך האט אזוי געפסקנ'ט וויבאלד דער פאטער האט קלאר געמאכט זיין שטעלונג מיט א שארפקייט. קען זיין אז הרב שך האט פארשטאנען אז ס'איז א פארלוירענע קאמף, און סיי דער פאטער און סיי דער בחור וועלן מער דערלייגן אויב ער וועט אים הייסן לערנען אין א "נארמאלע" ישיבה.

נאא! איך לערן עס אפ פשוט, עס איז א שווער שטיקל, נא! ס'איז א שךמאט...

ס׳איז ברייט באקאנט אז אין הנהגה האט הרב שך נישט געפסקנ׳ט פריוואט מיט דער קאפ אין וואנט. ער האט נישט פאר׳אייבישטערט׳ דער מציאות מיט הבטחות שוא און ער האט נישט געהייסען זיך פיהרען שטרענג. נאר ברבים האט ער גערעדט שטרענג.
אנדערע טענה׳ן אז זיין הנהגת הכלל איז געווען באזירט אויף זיין קוק אויף דער סאטמארער רב, שטרענג ברבים און ווייכער בצנעא, מיט א גלויבונג פון יודע צדיק נפש בהמתו.
הרב שטיינמאן איז מעסיגער ברבים, אבער פריוואט רעדט ער א פרומערע שפראך. ווען ער איז געקומען קיין לעיקוואוד האבען ליידיגייער׳ס און פרומאקע׳ס איהם געפרעגט וועגען ווייבער שטודירען אין א קאטוילישע קאלעדזש כדי צו טרעפען א פרנסה אויסצוהאלטען די משפחה. זיין תשובה איז געווען ׳מ׳דארף אויסלערנען די יונגעלייט צו לעבען אויף ווייניגער׳.
איך בין חושד אז א חלק פון די סבה אז לעיקוואוד איז נישט אזוי אויף זיין זייט איז צוליעב דער מימרא

Sent from my LG-K373 using Tapatalk

איציק

שבת אחים

אפשר ליינסטו נישט גענוג וואס זיי זאגן אויף זייערע לענדלארס! אידן האבן שטארק ליב געלט און רוב פון היימישע אידן מרוב צומצם און נאאיווקייט קאונסידערן זיי ליידער גוים און שווארצע ווי סעקונד קלעיס סיטיזיאונס.

א שאד דו ביזט נישט געווען אין מדבר. ווען יא וואלסטו געראטן משה רבינו זאל גיין זוכן שונאי בצע דוקא ביי די גוים, ווייל ביי אידן איז די דאזיגע אייגנשאפט ניט צום האבן...

דאס דערמאנט מיך א גוט ווערטל. און איכ'ל זיין אן אומר דבר בשם אומרו...!

בשעת די התייסדות המדינה (הטמאה... 😂 🙄 ), ווען בן גוריון האט געוואלט אז אויך די אגודה זאלל זיין א טייל פון די רעגירונג. האט ער געזאגט אז ער וויל בויען א מדינה וואס פיהרט זיך עפ"י התורה. ווען ר' איטשע מאיר לעווין האט איהם געפרעגט פון וואו ער וועט נעמען ..."שונאי בצע"...פאר שופטים. האט בן גוריון געענטפערט..."פאר געלט וועט ער דאס אויך קענען באקומען"... 😂 🙄

עפעס גייט אריבער אויפן צייטונג דער בלאט, די לעצטע שטיק צייט.

צוויי אפיקורסישע ארטיקלעך, זינגען שירה: איינס איז אן ארטיקעל ווי דער חתם סופר האט געגעבן א הסכמה אויף א ש"ס וואס האט געזאלט געדריקט ווערן אויף דויטש (ער האט צוריקגעצויגען צוליב זייטיגע אישוס), צווייטענס איז א ארטיקעל ווי זיין זין דער כתב סופר האט אויפגענומען א מגיד אין שטאט וואס האט געגעבן די דרשות אויף דויטש.

די מיהאלאוויצע תקנות האבן די צוויי חברה עובר געווען בשאט נפש.
שרעקליך! וואו זענן געווען די חדש אסור מן התורה חברה?

די ערשטע איז נישט קיין שום אפיקורסות, וואס האט די מיהאלאוויצע תקנות א קעגן א ש"'ס אויף אידיש, צי דויטש?

דעם כתב סופר'ס התנגדות און נישט אננעמען די תקנה וועגן דרש'ענען אויף דויטש, איז ברייט באקאנט. (ווי אויך דעם מהר"ם שיק'ס רעזערוואציע'ס).

אין אן אלטער "מחנה חרדי", און אין "אור הצפון", איז געווען א שיינע מאמר איבער ר' אברהם שמואל פטשעניק אדמו"ר מברעזנא וחותנו של ר' ישכר דוב בעלזער (בזיווגו השני). דער פטשעניק איז געווען א טשערנאבילער אייניקעל, און אויך א אייניקעל פון בעל אוהב ישראל מאפטא, און האט נאטורליך געוויסט צו דערציילען איבער זיינע זיידעס.

ווערט געברענגט פון כתבי זכרונות של ר' אהרן פטשעניק נכד הברעזנע רבי הנ"ל, אז איינמאל חוה"מ פסח ביים סעודה איז אנוועזנד געווען אן ארימער גאסט, און ער האט איינגעטינקען די מצה אין די בארשט - מאכנדיג געבראקטס, און דער ברעזנער רבי האט מרמז געווען פאר די אנוועזנדע אז מ'זאל אים גערנישט זאגן.


פיין, מידות קומט בעפאר חומרות, אבער דא קומט די גוטע חלק פון די מעשה:

נאכן סעודה, האט דער רבי דערציילט די פאלגענדע מעשה פאר זיינע שטיב מענטשן. רבותי, דאס איז א לינקע שטיקל!

מעשה שהיה אצל זקני הרה"ק בעל אוהב ישראל מאפטא זי"ע, שאחד הרבנים הידועים ממקורביו היה לו ענין דחוף לדבר אתו, ובא אליו בחוה"מ פסח בשעה שהיה באמצע סעודתו, וכשנכנס אותו רב לחדרו הבחין שהרה"ק מאפטא זי"ע מטבל חתיכות מצה בתוך המרק, והתפלא מאוד.

כשהרגיש הרה"ק מאפטא זי"ע בתמיהתו, אמר לו: "בודאי מתפלא הנך על שאני אוכל שרויה בפסח, אבל מה אעשה שמצטער אני באכילת מצה יבשה, ובעוד שאכילת שרויה היא חומרא מדרבנן, הרי ששמחת יו"ט היא מצות עשה מדאורייתא"!

די היינטיגע מה יפית חברה וואלטען געמעגט צענזירורען אזא קאנטעווערסילע שטיקל. היתכן כזאת? אפטע רב געבט אויף אזא הייליגע חומרא צוליב געשמאק?! מה נענה אנן אבתרי'???...

אויב מ'וואלט עס צענזערירט וואלט עס טאקע געווען א חוצפה, א זאך וואס מ'טוט ליידער אסאך, אבער למעשה איז עס אביסעל שווער, שמחת יו"ט א דארייתא וואלט בטול געווארן אויב ער ווייקט עס אין עפעס אנדערש ווי וואסער? לאמיר זאגען אין מי פירות אדער מילך? אזוי אויך למעשה האט מען אנגענומען געבראקטס נישט אלס סתם א חומרא אזוי ווי אנדערע חומרות, נאר דער העכסטע חומרא ביי חסידים. ער וואלט עס געקענט צוברעקלען.

אביסעל א הונקעדיגע מעשה לענ"ד, פעלט פרטים.

נו, דער רבי זעכותויאגעןליינו האט טאקע נישט געגלייבט אלע מעשיות..

דער ערשטער בעלזער רב דער שר שלום איז ידוע אז ער האט געגעסן ביים סדר, בפני כל החסידים והיושבים, פונעם יאהך פון זיין מוטער וואס האט אריינגעטונקען די מצה דערינען, זאגענדיג אז כיבוד אם איז דאורייתא. זעהט מען אז צדיקים האבען געוואוסט ווי איין און ווי אויס..

אז מעו רעדט שוין וועגן דעם ענין פון בראקן, וויל איך פרעגן א שאלה, וואס עגבערט מיך שוין אפאר יאר לגבי די חומרות פון בראקן, צו קען מען מתיר נדר זיין דע חומרא אדער נישט.

כ'האב גראדע געזען נישט לאנג צוריק אין איינע פון די אחרונים וואס זענען דן אין דע שאלה, און ער פירט אויס אז אויב איז אזא מין חומרא וואס מ'האט זיך טועה געווען און מ'האט געמיינט אז ס'מער חומרא ווי ס'איז, צו מ'האט נישט ארויס געהאט וואס די חומרא איז אדער פארוואס מ'איז מחמיר, איז נישט קיין פראבלעם מתיר נדר צו זיין אדער מעגליך אז מ'דארף ניטאמאל מתיר נדר זיין.

יעצט די אורזאך פארוואס כ'וויל מיך מתיר נדר זיין איז נישט ווייל כ'גליסט שטארק נאך רינדיגע שווארצע קניידלעך אדער ווייל כ'וויל טובלען די הארטע מצה אין די רינעדיגע ווייסע מילך, איבערהויפט נישט, נאר ווייל ס'געווארן אזא מין טעראר ארום דע בראקן, מאנכע בייגן אריין דעם של ראש אינטערן פלעסטיק טישטעך כאילו ס'רעגענט אריין, אנדערע עסן דעם כזית און דענאך ציט מען אוועק דעם טיש כאילו ס'דא א פרישע "כאן הבן שואל" וכדומה.

כ'עס ב"ה געהעריג מצה אויפן טיש אבער ווען די הייסע זופ קומט צו גיין באקום איך אויך עפעס ווארענונג סיגנאלן ביי מיר אין בויך אז מ'דארף אבאכט געבן ווייל... כאטשיג אויסערליך זאג איך אן פאר מיין משפחה אויב עפעס האט זיך אויסגעגאסן און די מצה איז געווארן אריינגעמישט באונס, אז מ'זאל זיך בארואיגן ס'האט גארנישט פאסירט, ס'נישט קיין חמץ, אסאך עהרליכע אידן פירן זיך צו עסן געבראקטס לכתחילה.....

אבער למעשה זיך א וועג ארויס כ'זאל אפילו נישט דארפן מאכן קיין פאקסן מיט די האנט אין נישט דארפן האבן קיין נערוועזיקייט, נאר פילן ביי מיר ווי ס'מותר לכתחילה פונקט ווי ביים חתם סופר.

ס'קען זיין אז כ'קום אן יעצט ווי א שירעם נאכן רעגן מ'האלט שוין 2 חדשים נאך פסח, אבער געווענליך דערמאן איך מיך דערפון ווען די זופ קומט אריין און דעמאלטס קען מען נישט אנפרעגן דא אין שטיבל, און ביז ווי וואס ווען האלט מען שוין לאחר הפסח.

אלזא ווער ס'קען מיר אנווייזן אויף עפעס זאכליך נישט קיין בנש"ק מנהגים אדער מסורות וואס חסידים שאקלען ארויס פון זייערע ארבלען, נאר הלכה למעשה, הרי זה משובח

ג'אדלער, ביזטאך ציקער זיס, איך האב געהאט גאר א גיטע געפיל, אז דו וועסט זיין כמים כרים דא אין שטיבל.
אויב דו ווייסט נאך נישט האבן מיר דא לאקאל א אייגענע בי''ד, ווי מיר זענען זיך מתיר נדר ווען אימער, למשל ערב ר''ה, על כן הייב איך אן מיט הכל מחילה'לך, הכל כפרה'לך, והכל קנייד'לך מעתה ועד עולם.

פליקער

ג'אדלער, ביזטאך ציקער זיס, איך האב געהאט גאר א גיטע געפיל, אז דו וועסט זיין כמים כרים דא אין שטיבל.
אויב דו ווייסט נאך נישט האבן מיר דא לאקאל א אייגענע בי''ד, ווי מיר זענען זיך מתיר נדר ווען אימער, למשל ערב ר''ה, על כן הייב איך אן מיט הכל מחילה'לך, הכל כפרה'לך, והכל קנייד'לך מעתה ועד עולם.

פליקער טייערע, אויב איך בין ציקער זיס דאן ביזטו זיסער פון ציקער און קלעיבעדיקער פון האניג.
דיין התרת נדרים גייט שוין ארויף אויף אלע חסידישע/בריסקע א סי די פראבלעמען?? אריינגערעכנט דעם למעען תזזזזזכרו מיט אחחחדדד און אויך דרייען א פערטע מאל דעם האן איבערן קאפ ווייל מ'געדענקט נישט וועלעכע זייט מ'האט אנגעהויבן??

ראביי אדלער, פאר די האן האביך פאר די אן עצה, פאלאו די עקסיט סיינס פון די כפרה'לע...

מ׳דארף עפענען אן אשכול ׳רעכטע שטיקלעך אין לינקע ספרים׳

וועליכע ספר איז דעס?

נהורא נפישא

איך ווייס נישט קען זיין אז איך בין זיך טועה, אבער איך ווייס נישט וואס איז די גרויסע חידוש דערביי. דאס זיין באוויסטזיניג איבער א פראבלעם פון לשונות האומות איז א רעאקציע צו די השכלה באוועגונג, וואס האט געלייגט גרויס דגוש אויף רעדן א פערפעקט דעם לאנדס-שפראך און נישט אין זשארגאן, אין אסאך חסידישע צענטערן האט מען אבער נישט געטראגן די דאגות, יא אסאך גאליציאנע רעביס זענען געווען נאנט פארבונדן מיטן אונגארישן יודענטום, וואס האט זיי געמאכט פאר לוחמים אויף די סארט ענינים, אבער די מאור ושמש איז מסתבר אז ער האט נישט געהאט די מילהאוויצער דאגות, אדרבה, געפינט מען אין נועם אלימלך און נאך אזעלעכע סארט ספרים א דגוש אנטקעגן לשונות העמים?
ולעצם הענין פון א היסטארישן שטאנדפונקט איז קיינמאל נישט געווען אזא קפידא ( איך ווייס ס'דא א ירושלמי, און איך ווייס פונעם פשטל פון חתם סופר) אידן אין אלכסנדריא של מצרים האבן גערעדט יווניש, אידן אין בבל האבן גערעדט אראמיש, אידן אין אראביע האבן גערעדט אראביש, אידן אין אשכנז האבן גערעדט אידיש, אידן אין שפאניע האבן גערעדט לאדינו. אידן האבן זיך קיינמאל נישט צוריקגעהאלטן צו רעדן די לאנדס-שפראך, נאר דאס אז זיי זענען פאקטיש געווען אפגעטיילט פון זייערע גואישע שכנים סאציעלי, צוגאב צו דעם וואס אסאך הייליגע מושגים איז געווען באקוועמער צו רעדן אויף לשון הקודש, און למעשה איז דאך נישט געווען קיין קפידא צו רעדן פערפעקט דעם לאנדס-שפראך, איז עס געווארן אן פאראידישטן זשארגאן.
דאס זעלבע איז מיט לבוש, איז קיינמאל קיין קפידא געווען, הגם מיט דעם איז די מאור ושמש שוין אוודאי יא באוויסטזיניג. נאר די קפידא איז נישט צו גיין בחוקות הגוי, ווי אויך קליינע שינויים פון צניעות ווי ערקתא דמסאנא.
דאס זעלבע מיט שם. איר האט יוונישע נעמען, ווי אבטולמס, אנטיגנוס, סומכוס. אראמישע נעמען ווי פפא חייא חסדא, ספאנישע נעמען ווי ווידאל, דייטשע נעמען ווי אייזיק זלמן.
ס'דא א תשובה אין אגרות משה, וואס זאגט אז די שם לשון מלבוש איז געווען א ספעציעלע זכות דעמאלטס פאר קבלת התורה, ווייל דאס איז געווען די איינציגע חילוק בין ישראל לעמים, אבער נאך קבלת התורה פעלט דאס מער
נישט אויס.

אידן אין אשכנז האבן גערעדט אידיש, אידן אין שפאניע האבן גערעדט לאדינו- איז דעס א קשיא אדער תירץ


בד״וו ביי מיין געוועזענע טריפ קיין דייטשלאנד האט די פלייט אטענדענט פון לופט האנזע גערעהדט צו מיר בלויז אין אידיש און צו מיין ספרדישען שכן אין לאדינו

בן אדם

[ציטאט אראפגענומען]

געווענליך זענען תורות געבויט אויף דעם אויפן אז כדי צו מסביר די חידוש דארף מען קודם פרעגן א קשיא. ד.ה. אז נישט די קשיא האט עם געשטערט, נאר ער האט שוין געהאט די חידוש, און נאכדעם לייגט מען צו א קושיא. און אזוי איז אויך בכלל, למשל ביי חידושים על הש"ס. דו"ק

וואס איז דער דו"ק ? יענעם איינצורעדן אז דיין פשעטיל איז מורה׳דיג ? איך בעט אייך איבער , אבער מיין זוג זוג בר מצוה פשעטיל איז געוועזען עטוואס טיפער סארי

סאיז באוויסט אויך אז איינס פון דער אור החיים׳ס ווייבער האט געלייגט טלית ותפילין אזוי אויך איז באוויסט אז די גרויסע צדיקת די באוויסטע באבבע יטל האט זיך אזוי געפירט

פיין, ער האט געזען כאב הבנות, און פארשטאנען אז מ'דארף עפעס טון דערצו.
אבער עס איז נישט געווען זיינע אייגענע טעכטער ווי די משל וואס דו פרובירסט מצייר זיין אויף רבינו גרשום.

הרב רבי משה, רבו של רבינו יונה, ואחיו מר שמואל מאיוורה, כתבו באגרותיהם: מיום שגלו אבותינו וחרב בית מקדשנו ונשתבשו הארצות ונתמעטו התורות והלבבות, אין לנו עוד לומר 'מורא רבך כמורא שמים', וכל הדינין הראויין לעשות תלמיד לרב - נתבטלו, כי הגמרות והפירושים והחידושין והחיבורים - הם המורים האנשים, והכל לפי פקחות הלבבות. ולכך היו רגילים שבעירם יחזיק התלמיד מדרש, ולא אמרינן בהא: כל המורה הלכה בפני רבו חייב מיתה. וכן יסתור דבריו התלמיד לרב, אם יוכל לפי פלפולו.

נישטא קיין שום סיבה איינער זאל נישט קענען קריגן אויף זיין רבי דיין און מטרה הוראה און טוהן אנדערש.

שטעל זיך פאר א ראש ישיבה פארהערט א בחור און דער בחור יכול׳ט נישט,זאגט אים דער בחור אבער איך הער געהעריג אויס און איך חזר געהעריג אבער עפעס קען איך נישט געדענקען קיין לערנען, זאגט אים דער ראש ישיבה מן הסתם געבסטו זיך נישט אכטונג דיין מויל צו רעדן איידל פארדעם האלט זיך נישט קיין תורה ביי דיר, פרעגט אים דער בחור וואס האט געדענקען לערנען מיט רעדן שיין, פאנגט דער ראש ישיבה אן צו שרייען דו ביזט א ליטוואק אן אפיקורס דו גלייבסט נישט אז די תורה האלט זיך נאר ביי איינער וואס היט זיין מויל? וכדומה.

דער גמרא עירובין דף נג סוע״א האט געהאט א הו״א אז די תורה האט זיך נישט געהאלטן ביי די בני גליל וועגן זיי האבן נישט מקפיד געווען אויף לשון נקיה (עיין רש״י) זאגט די גמרא מידי בקפידא תליא מילתא.
באמערקונג: אין מסכת פסחים דף ג עמוד ב איז יא אביסל אזוי משמע ואינו מוכרח

נפה

באמערקונג: אין מסכת פסחים דף ג עמוד ב איז יא אביסל אזוי משמע ואינו מוכרח

ואינו מוכרח??? פארוואס נישט

איך מיין ס'איז נישט קיין סתירה אין ערבין רעדט פין א לשון צח פסחים רעדט פין לשון נקיה
יעצט בלייבט איבער צי פארשטיין די דיפרענס -

איך האב צוגעצייכענט רש״י אין עירובין וואס זאגט לשון צח ואינו מגונה און אין פסחים רעדט אויך די גמרא פון לשון מגונה
עס איז נישט מוכרח אז דער סיבה פארוואס דער וואס רעדט בלשון נקיה גייט אויסוואקסען א מורה הוראה בישראל איז ווייל דער אנדערער גייט פארגעסן זיין לערנען

ויש ליישב עפ"י פשוטו: די גמ' אין מס' עירובין רעדט אז א תלמיד וואס לערנט פו א רעבי'ן וואס רעדט און לערנט בלשון צח, דאס מיינט א קלאר און גלאנצנדיג לשון און דער תלמיד לערנט מיט א לשון צח, וועט זיך דאס לערנען האלטן ביי איהם. אין מס' פסחים ( וואס איך האב אויך געלערנט) וויל די גמ' אונז אויסלערנען צו רעדן איידל. ווייל די גמ' ברענגט א ראיה פון די תורה שבכתב. אז די תורה האט פארלענגערט די ווערטער פון פסוק מיט 8 אותיות. פארוואס?! כדי נישט ארויסצושרייבן א נישט איידל ווארט. זאגנדיג..."הבהמה אשר איננה טהורה"...ווען ס'וואלט געקענט שטיין אין פסוק..."הבהמה הטמאה"...!

ר׳ בערל במחילה מכבודך זע איך נישט וואס דו שרייבסט מער פון הקטן, עכ״פ די רש״י איז זיכער שייך אויך פאר דיין תגובה

דו ביסט גערעכט. בשעת איך האב געשריבן האביך נאר געטראכט וואס איז אריינגעקומען אין מיין מח. מ'זאגט אז דער זיכרון איז א גנב. דו מיינסט אז דו ביסט עפעס מחדש. דערווייל האט עס שוין עמיצער אנדערש געזאגט.. דו זאגסט נאר איבער (שלא בכונה) יענעם'ס ווערטער...!

עס שטייט אז משה האט פארגעסן דאס לערנען וואס דער אויבערשטער האט געלערנט מיט אים, ביז דער אויבערשטער האט עס אים געגעבן א מתנה. זעהט אויס ער איז געוועהן א ליטוואק.
אבער יעצט פארשטיי איך שוין פארוואס די מורה הוראה רעדן אייביג מיט א לשון נקיה. ביי א דרשה לעצטענס האט איינער געהאקט אויף פיצא און דיפס, האט ער עס גערופען מילכיגע ברויט, און אלע ערליי כריין.

נפה

ר׳ בערל במחילה מכבודך זע איך נישט וואס דו שרייבסט מער פון הקטן, עכ״פ די רש״י איז זיכער שייך אויך פאר דיין תגובה

רש"י אין ערבין דערמאנט נישט לשון נקיה וואס דאס איז די גמרא אין פסחים

מגונה קען מיינען נישט לשון נקיה און קען אויך מיינען נישט לשון צח - דאס זענען אבער נאך אלץ צוויי באזינדערע באגריפן

האסט פארזען די רש״י פסחים דף ג עמוד ב ד״ה וכל היכא וכו׳

עמיר נאכקוקן...אויסער אז דו ווילסט בטובך הגדול אונז דערציילן איבער וואס די גמ' און רש"י רעדט זיך דארט...!

בעסער אז דו קוקסט נאך וכבר אמרו ז״ל אותיות מחכימות אבער פאר די וואס זענען צוגעוואוינט צו מובאות התוספות וועל איך מסביר זיין,
עס איז געווען א דיון צו די גמרא אין עירובין און אין פסחים רעדן פון דער זעלבע זאך, און צו לשון מגונה און נישט לשון נקיה איז דער זעלבע האב איך צוגעצייכענט אז רש״י אין פסחים זאגט אויך לשון מגונה אזוי ווי אין עירובין.
ותו לא מידי

נפה

דער גמרא עירובין דף נג סוע״א האט געהאט א הו״א אז די תורה האט זיך נישט געהאלטן ביי די בני גליל וועגן זיי האבן נישט מקפיד געווען אויף לשון נקיה (עיין רש״י) זאגט די גמרא מידי בקפידא תליא מילתא.
באמערקונג: אין מסכת פסחים דף ג עמוד ב איז יא אביסל אזוי משמע ואינו מוכרח

כ'הייב נישט אן צוכאפן די צושטעל צו די גמרא אין פסחים, ס'איז פשוט אז דארט דארף עס צו ווייזן אויף אצילות'דיגע תכונות הנפש צו וואס, וואס די רבי האט געהאלטן וועט אים ברענגן גאר ווייט, און ס'האט גארנישט צוטוהן מיטן מיטאס אז 'רעדן מיאוס מאכט פארגעסן'.

(ער רעדט בכלל נישט פונעם צווייטן תלמיד, ס'קען זיין ער איז אויך געווארן א מורה הוראה בישראל, נאר אויף אים איז ער נישט געווען ''מובטח'')

בכל אופן איז דאס נישט לינק צו רעכט, נאר א טעכנישע אמונה טפילה וואס איז נאכנישט אריין בימי חז''ל.

גערעכט פארדעם האב איך געשריבען ואינו מוכרח,
היינט צוטאגס קען מען זיין א מורה הוראה אן קיין אצילות׳דיגע תכונת הנפש

תוהו ובוהו און נפה: אבער די גמ' דארט (פסחים) מאכט דעם פאוינט (פון אנדערע מעשיות אויך וואס די גמ' ברענגט דארט) אז מ'דארף רעדן שיין. און, קאנווערסלי, נישט געמיין...!

לכבוד י״ט כסלו.
גיי דערצייל פאר א דורעכגעווייקטער סאטמארע חסיד א מעשה פון א צדיק וואס האט זיך אויסגעדריקט אז תורת החסידות שטייט אויף א העכערע מדרגה וואו תורה שבכתב, זיין רעאקציע קענסטו זיך אליין פארשטעלען…
יעצט גיי מיר לערנען א שטיקעל ויואל משה סוף סימן קפ ,כפי הנראההי' כן מן השמים שישאר דרך זה בתושבע"פ.ועי' מ"ש בסידור התניא בענין ההקפות. עכ״ל
יעצט לאמיר מקיים זיין זיין ציווי און מעיין זיין אין סידור התניא
וזהו הטעם שמצות ניסוך המים דחכמה לא נתפרשה בתורה שבכתב לפי שהוא למעלה הרבה מתורה שבכתב. עכ״ל ועיין שם שמאריך בזה

א גוט יום טוב