דער פאסט איז אראפגענומען געווארן
אשכול אן א טיטל #8974
11 פאסטס אין ארכיוו · אשכול #8974
מבהיל!
הערליך! א תשוקה אין דער נאכט... יא לילי, יא לילי, אבו אל ליאלי...
כהייב אן צו האלטן פון דיר…
.
באישון ליל, גנוחי גניח ויליל, ואשא עיני ואראה והנה לפני נשפך שירת הנשמה וזמרת הלב והמיית המחשבה ותיגע בתוך עמקי נפשי עד אשר נתעורר לבי כמדורת אש, ואבא לכאן להודות לך.
בליל חשוך, 'צח ובהיר'. תרדמת אדם ראיתי, מ'שש' הקצוות צריחה שמעתי, 'שזור דמע. אמרה נפשי, הן שבור, אתה ועכשיו. תענה חלקך החשוך, מטורף ובהול. עניתי ואמרתי, בקול צרוד, אבוד:
אני, אחד העם
חשכת ליל, ואני קם
דם דודי עלי בגדי, ככתם.
הנה, דוד שחוט
עלי ארצה דמה, סחוט
מ'אד רתוח, ענן אדמדם להוט.
אני, אחד העם
חנוק, דמע אדמדם
דודי, חי בחלום.
הנה קמה, ושנית נשחטה
עלי ארצה שכוב, הנה קמה
מחלומי בורח, ואני צורח מרה.
אני, אחד העם
חלחול נפש, מחלום
דיכאון נפש, מחיי יומיום.
הן ראתה, חי כבראשונה
עורפה נמלק, ושוב מתה
מציאות כאכזר, שוחטה, החלום, כמלאך מחי'תה.
אני שבור!
חושך אשר ביום
דמיתי לציפור נשחט.
האור אשר בליל
עכשיו שבור!
מתוך החלום, שבה!
אני, אחד העם
חשכת ליל, ואני קם
דם דודי עלי בגדי, ככתם.
הנה, דוד שחוט
עלי ארצה דמה, סחוט
מ'אד רתוח, ענן אדמדם להוט.
אני, אחד העם
חנוק, דמע אדמדם
דודי, חי בחלום.
הנה קמה, ושנית נשחטה
עלי ארצה שכוב, הנה קמה
מחלומי בורח, ואני צורח מרה.
אני, אחד העם
חלחול נפש, מחלום
דיכאון נפש, מחיי יומיום.
הן ראתה, חי כבראשונה
עורפה נמלק, ושוב מתה
מציאות כאכזר, שוחטה, החלום, כמלאך מחי'תה.
אני שבור!
חושך אשר ביום
דמיתי לציפור נשחט.
האור אשר בליל
עכשיו שבור!
מתוך החלום, שבה!
ניין נישט סקעפטיש, נאר איך האב געוואלט וויסן וואו דו האסט דאס געהאט געשריבן, און איך האב צוגעלייגט א בקשה ווי וואנט מאר, וואס דו ערפילסט ערליך, כה לחי.
[ציטאט אראפגענומען]
הרב משזר, דיינע פיוטים זענען זייער שיין!
א קליינע הערה נאר: ס'איז כדאי אז די נקודות זאלן גראמען. "עזר" מיט "חוזר" גראמען טאקע (אויפ'ן "זֵר"), אבער "משזָר" מיט "נזֶר" נישט פונקט.
[THUMBS UP SIGN]כל הכבוד! אז " לשונך עט סופר מהיר " האב איך שוין געוואוסט, אבער אז ס'נאך דא היינט אידן וואס ס'טראפט זיי בלוט פון הארץ מצער השכינה, אזש זיי קענען נישט שלאפן ביינאכט; זאת לא ידעתי.
דו רעדסט דרך וועגן דער אפהאלט "מהקריב קרבן ומנחה"? אחוץ אויב דו האסט דא געמיינט דאס וואס "דו" קענסט נישט מקריב זיין וד"ל.
עכ"פ דאס וואס ס'טוט וויי דעם ריחוק פון טאטען, ד"ה נישט ווייל ס'גייט נישט גוט וויל מען אים, נאר אויף די התרחקות גופא קלאגט מען; דאס קען זיך אוודאי פאררופן צער השכינה.
עכ"פ דאס וואס ס'טוט וויי דעם ריחוק פון טאטען, ד"ה נישט ווייל ס'גייט נישט גוט וויל מען אים, נאר אויף די התרחקות גופא קלאגט מען; דאס קען זיך אוודאי פאררופן צער השכינה.