מאכן א חפצא פון דעם בין גברא לגברא
מ'הערט כסדר פון מענטשן ווי זיי רעדן זיך אפ אויפן לעבן. דעם גייט נעבעך נישט פרנסה, דער איז דעפרעסט, א דריטער מיט די קינדער, אא"וו. אזוי איז עס, אדם לעמל יולד, ס'דרייט זיך א וועלט, און אונז זענען אלע סטאק אויפן ראלעקאסטער.
די פאקט אז די מציאות איז אזוי, מיינט אבער נאכנישט אז א מענטש דארף זיין ביזי מיט זיינע פראבלעמען א גאנצע צייט. די באשעפער האט אונז געגעבן גאר געשמאקע ספעיסעס פון גוטס, דעם בין גברא לגברא. צווישן פראבלעמען איז דא א לעכטיגע שבת, א פרייליכע יום טוב, און אפילו סתם טעג וואס אלעס גייט גוט, און מ'איז אין א גוטע מאוד.
לעצטענס האב איך געשמועסט מיט א חבר וואס ליידט שטארק אויף דיפרעשאן. יעדע פאר טעג איז ער אין א מרה שחורה. לכבוד דעם איז ער א גרויסע בטלן, און האט כסדר תירוצים ווען ס'קומט צו יעדע השתדלות וואס ס'פאדערט זיך. איז מיר בייגעפאלן די מהלך המחשבה, ווער זאגט דו דארפסט מאכן א חפצא, א ביג דיעל פון דיינע שווארצע זמנים, פאקעס אויף די זמנים וואס ס'איז דיר ליכטיג. פיל אן די הויכע זמנים מיט השתדלות און מיט שמחה. מאך א חפצא פון דעם בין גברא לגברא, און נוץ די זמנים הנאה צו האבן פון לעבן.
ס'איז יתכן אויב א מענטש לעבט טאקע אזוי, ער פילט אן זיינע גוטע זמנים מיט תכלית, וועלן זיך די זמנים פון בין גברא לגברא פארשפרייטן, און מיט די צייט צונעמען פון די שווארצע זמנים, פשוט ווייל ער וועט לעכצן צו בלייבן מיט'ן קאפ ארויף, ווייל ער וויל ווייטער פילן דעם גוטן טעם, און ממילא וועט די מרה שחורה ווערן געשטופט צו די זייט.
שטייט אין פסוק אין פרשת וישלח, וַיִּתֵּן בְּיַד עֲבָדָיו עֵדֶר עֵדֶר לְבַדּוֹ וַיֹּאמֶר אֶל עֲבָדָיו עִבְרוּ לְפָנַי "וְרֶוַח תָּשִׂימוּ בֵּין עֵדֶר וּבֵין עֵדֶר". קען מען זאגן אזוי, עדר איז א לשוך העדר, ד"ה ליידיגקייט, א מענטש זאל לייגן ריוח צווישן איין העדר און דעם צווייטן העדר, דעמאלסט איז דא עפעס האפענונג אז ער וועט מיט די צייט גרעסער מאכן די ריוח צווישן די ליידיגקייט, און וואקסן מיט וואס ער דארף וואקסן.
די פאקט אז די מציאות איז אזוי, מיינט אבער נאכנישט אז א מענטש דארף זיין ביזי מיט זיינע פראבלעמען א גאנצע צייט. די באשעפער האט אונז געגעבן גאר געשמאקע ספעיסעס פון גוטס, דעם בין גברא לגברא. צווישן פראבלעמען איז דא א לעכטיגע שבת, א פרייליכע יום טוב, און אפילו סתם טעג וואס אלעס גייט גוט, און מ'איז אין א גוטע מאוד.
לעצטענס האב איך געשמועסט מיט א חבר וואס ליידט שטארק אויף דיפרעשאן. יעדע פאר טעג איז ער אין א מרה שחורה. לכבוד דעם איז ער א גרויסע בטלן, און האט כסדר תירוצים ווען ס'קומט צו יעדע השתדלות וואס ס'פאדערט זיך. איז מיר בייגעפאלן די מהלך המחשבה, ווער זאגט דו דארפסט מאכן א חפצא, א ביג דיעל פון דיינע שווארצע זמנים, פאקעס אויף די זמנים וואס ס'איז דיר ליכטיג. פיל אן די הויכע זמנים מיט השתדלות און מיט שמחה. מאך א חפצא פון דעם בין גברא לגברא, און נוץ די זמנים הנאה צו האבן פון לעבן.
ס'איז יתכן אויב א מענטש לעבט טאקע אזוי, ער פילט אן זיינע גוטע זמנים מיט תכלית, וועלן זיך די זמנים פון בין גברא לגברא פארשפרייטן, און מיט די צייט צונעמען פון די שווארצע זמנים, פשוט ווייל ער וועט לעכצן צו בלייבן מיט'ן קאפ ארויף, ווייל ער וויל ווייטער פילן דעם גוטן טעם, און ממילא וועט די מרה שחורה ווערן געשטופט צו די זייט.
שטייט אין פסוק אין פרשת וישלח, וַיִּתֵּן בְּיַד עֲבָדָיו עֵדֶר עֵדֶר לְבַדּוֹ וַיֹּאמֶר אֶל עֲבָדָיו עִבְרוּ לְפָנַי "וְרֶוַח תָּשִׂימוּ בֵּין עֵדֶר וּבֵין עֵדֶר". קען מען זאגן אזוי, עדר איז א לשוך העדר, ד"ה ליידיגקייט, א מענטש זאל לייגן ריוח צווישן איין העדר און דעם צווייטן העדר, דעמאלסט איז דא עפעס האפענונג אז ער וועט מיט די צייט גרעסער מאכן די ריוח צווישן די ליידיגקייט, און וואקסן מיט וואס ער דארף וואקסן.
