ס׳איז א אינטערעסאנטער פסיכאלאגישער פארקומעניש.
כ׳וואלט געזאגט אז ס׳איז געוויס ענליך צו ״שטאקלהאם סינדראם״ ווי אפילו דירעקט באטרעפנדע קניפן זיך אן אין זייערע רודפים, הגם דארט איז דא א סברה צו זאגן אז עס געשעהט מכח פחד און survival instinct.
דאס איז אמאל זיכער, אז אפילו נארמאלע מענטשן האבן א געוויסע הערכה פאר קרימינאלן, זיי שטעלן פאר א געוויסע חוצפה צו גיין מיט׳ן קאפ ארויף קעגן דעם סיסטעם וואס רובא דרובא האבן נישט קיין guts דערצו בלויז אין חלום. נישט בחינם זענען מאפיאנערן און קרימינאל ביכער/מאוויס שטארק פאפולער.
ביי ארעסטאנטן, מוז אבער נישט זיין אז דאס בריוו געשרייבעכטץ נעמט זיך דייקא פון ליבשאפט מכתחילה, צומאל שפירט א דרויסענדיגער וואס איז עלנד אז דער פארשפארטער וועט זיך אינדענטיפיצירן מיט זיין עלנדקייט און אזוי ארום אנקניפן א נאענטשאפט.
די וואך איז ערשינען
א בוך פון א נארמאלע פרוי וואס האט זיך פארליבט אין אן אומשולדיגן ארעסטאנט, עיין עוד
דא. כאטש ער איז בעצם נישט געווען קיין קרימינאל און איז צום סוף געווארן ריינגעוואשן, איז דאך א חידוש אז א נארמאלער געלערנטע פרוי האט זיך דוקא אין אים פארליבט.
