איך וויל זיך אנטשולדיגן (און עס באדערט מיר) אז איך האב געפעלט די לעצטע צוויי טעג פון די הייסע ויכוח.
@מבקר טייערער, איך פיל אז דו האסט אסאך אריין געכאפט דא אין דעם אשכול. זעהט אויס אז דו קענסט נאך צולערנען אביסל חסידות. אולי אז דו וועסט לערנען מיט א 'קביעות בנפש', זיך איבערגעבן צו דעם ענין אינגאנצען, דאווענען באריכות לכה"פ שבת, וועסטו אולי צוקומען צו א טעם אין עבודת השם.
איך גיי שרייבן מיין קוק אויף עבודת התפילה על פי חב"ד מיט עבודת התפילה על פי דער תו"א רבי ז"ל. אודה ולא איבוש אז איך בין מעהר נוטה צו די עבודה על פי חב"ד, והלואי שאזכה להבין ולעשות כדרכם.
עבודת התפילה על פי חב"ד:ביי אדמו"רי חב"ד איז געוועהן א דבר פשוט אז תפילה איז צוטיילט און צוויי חלקים. 1 וואס שטייט אין רמב"ם, אז ווען א מענטש קומט אין א עת צרה איז מען מתפלל צום בורא עולם אויף א שינוי. וויאזוי דאס ארבעט איז צווייטע נושא. 2 איז עבודת התפילה.
אין פסוק שטייט ולעבדו בכל לבבכם, דרשנען חז"ל איזהו עבודה שבלב זו תפילה. ממילא, דער עיקר פון דאווענען איז אן עבודה שבלב. חסידות פארשטייט אז לפני אנשי כנה"ג האבן מענטשן מתפלל געוועהן בעיקר מיט די לב. אנשי כנה"ג האבן אוועק געשטעלט א סיסטעם פון דאווענען וואס דורך דעם טוהט מען מעורר זיין די לב צו דינען די באשעפער. דער עבודת השם קען נישט זיין אז 'איך' דין דער בעשעפער, ווייל אויב איך איז נישטא באשעפער- אין אני והוא יכולים לדור.
ממילא דער עיקר עבודת השם איז מאכן ווי מעהר אויס איך, אין מעהר גאט. בטבע בני אדם איז די בריאה בפשיטות און אלהות איז בחידוש. ווייל דאס אז איך בין דא איז פשוט דער באשעפער איז אויך דא, דאס איז א חידוש.
איך האב אמאהל געהערט פון א משפיע אז אין א געוויסע שטאט (מורא האבנדיג פון די השפעה פון חסידים) איז געוועהן א תקנה אז א מגיד מוז קודם זאגן פארן ראש הקהל וועגן וואס ער גייט רעדן. איז געקומען א חסידישע מגיד, און זאגט אז ער גייט רעדן וועגן 'מתנגדים טראכטן א סאך פון גאט, און חסידים טראכטן אסאך פון זיך'. זאגט דער ראש הקהל זייער פיין.
ביים דרשה זאגט דער מגיד אז מתנגדים טראכטן א סאך פון גאט, ווייל דאס אז זיי זענען דא איז דבר פשוט, אבער זיי טראכטן ווי קען זיין אז גאט איז דא. ווידער חסידים טראכטן א סאך פון זיך, ווייל דאס אז גאט איז דא איז א דבר פשוט, אבער אז איך בין דא, ווי קען דאס זיין.
די עבודה פון תפילה איז צוצוקומען דורך התבוננות אין די סדר התפילה אז גאט איז גאט איז אלעס, און דער מענטש זאל נישט קענען טרעפן א מקום פאר זיך, אז ווען ער זאגט ביי שמו"ע מודים אנחנו לך, האלט ער אז ער איז מודה אז די וועלט איז אזויווי דער בורא קוקט אויף דעם כאין ואפס ממש, וכלא חשיבי.
נאך מעהר איז חסידות מבאר, אז לכאורה תפילה איז אויסגעשטעלט אויך על פי קבלה. דהיינו ביז הודו בעולם העשיה, ביז ברכו בעולם היצירה, ביז שמו"ע בעולם הבריאה, און שמו"ע בעולם האצילות.
ווי זענען די אדרעסן פון די פיר עולמות? מען קען פארן צו זיי? אויב איך גיי פארן מיט אן עראפלאן פאר 100 יאהר וועל איך אהנקומען? הבל והבלים. דאס זענען רוחניותדיגע דרגות פון העלם. יעדער עולם איז אן אנדערע סארט העלם, איינס גרעסער ווי די צווייטע.
א צדיק קען בהאי עלמא אהנקומען צו העכערע עולמות. וכידוע די סיפור אז די צאנזער רב זי"ע האט ביי של"ס זיך צוהיסט האט איינער פון די מקורבים געברענגט א גלעזל טיי. האט די צאנזער רב געזאגט, ניין אין עולם האצילות טרינקט מען נישט קיין טיי. דער צאנזער רב כנראה ביי יענער של"ס איז געוועהן בדרגות הביטול פון עולם האצילות.
עכ"פ ווי קען זיין אז דוקא בעולם האצילות שמו"ע, זאלן מיר בעטן פאר אזעלעכע נישטיגע זאכן ווי גשמיות דעת-פרנסה-געזונט ועוד עס וואלט מעהר געמאכט סענס אז ביי קרבנות וואס איז נאנט מיט אונז בעולם העשיה זאלמען בעטן פאר די אייגענע צרכים? נאךמעהר במשך פון גאנץ דאווענען איז זעהר ווייניג דא וואס מיר בעט פאר גשמיותדיגע זאכן, אדרבה מיר בעטן נאר פאר רוחניות, הראינו השם חסדיך, והאר עינינו, אור חדש על ציון תאיר, חוץ פון דעם איז אלעס שבחים, אתמה?
איז חסידות מבאר, אז מי פתי צו שטיין פארן רבש"ע אין בעטן זיינע גשמיות'דיגע צרכים, אין לך בושה גדול מזה. נאר וואס דען נאך דעם וואס א מענטש איז אריבער די גאנצע פראסעס פון דאווענען ער שטייט שוין בדרגת הביטול פון עולם האצילות, פארשטייט ער אז די אלע זאכן גשמיות וואס פעלט אים איז זאכן וואס העלפן אויספירן די כוונה העליונה, ממילא בעט דעם רבש"ע אז ער וויל אויספירן די כוונה העליונה, ולכן דארף ער די אלע צרכים.
חסידות פארשטייט אז באמת איז גאהרנישט נתחדש געווארן דורך חסידות, נאר סאיז נתגלה געווארן. דהיינו ווען מען קוקט אריין טיפער אין די סדר התפילה וואס אנשי כנה"ג האבן מתקן געוועהן, וועסטו טרעפן די tools צוצוקומען צו ביטול, וואס דאס איז עבודה שבלב. ולכן איז מובן אז אין הלכה איז אויסגעפסקנט אז מען דארף זיך מתבונן זיין שעה ארוכה לפני התפילה. לפי חסידות איז דער עיקר די התבוננות, נאר די סדר התפילה איז די strocture וויאזוי צו מתבוננן זיין מיט א סדר.
עבודת התפילה על פי תו"א ועוד הרבה חצרות חסידים: דער עיקר איז זיך צו ווארעמען און קאכן מיט דער רבש"ע, ולכן איז פירוש המילות וואס ווערן געזאגט מיט כוונה, וחיות והתלהבות, וועלן אויף טוהן דאס. ממילא פעלט נישט אויס קיין התבוננות, ווייל אויף ווארעמקייט איז התבוננות היפך פון דעם.
די מוח איז בטבע קר ולח, א סאלידער ער ווערט נישט צוהיצט. אבער דער הארץ פון זיך קען יא, אויב דו רייצט אים אהן. ממילא קאך, שריי, שאקל, זאג, וועסטו קאכן אין עבודת התפילה, וועסטו צוקומען צו 'דביקות'.
