אשכול אן א טיטל #2463

איך מיין אז פון אר"י הק' זאגט מען נאך אז גיין צו א סעודת פדיון הבן איז מען מתקן פגם הברית, און אין א צווייטע פלאץ שרייבט דער אר"י אז מתקן צו זיין פגם הברית דארף מען פאסטן פ"ד תעניתים.

לגבי די אוסטרובצא'רס פשט מיין איך אז די פאנטש ליין איז אז אין ש"ס איז דא פ"ד מקומות ווי עס שטייט "כל ה... כאילו...".

אז ס'כאילו מ'האט געפאסט דארף די מויל שמעקען ווי רבי צדוק'ס מויל נאך פ"ד תעניתים.

אימיצער האט מיר אמאל געזאגט אז ביי די פדיון הבן קומען די חיצונים. דעס אז קנאבעל ניצט נען אלץ סגולה קעגען שדים איז א אלטע מעשה.

בלייבט איבער צעוויסען וואס די חיצונים זוכען דארט.

די חיצונים קומן פאר די קאצקע צוקער...
ערענסט גערעדט, די גמרא זאגט שלושה צריכין שימור, חולה חיה און נאך איין וואס כ'האב פארגעסן, בעיסיקלי קומען די נישט גוטע אין א זמן סכנה און א זמן שמחה, און דא איז דא ביידע, זיי כאפן אריין די לעצטע מינוטן פאר דאס קינד גייט ארויס מגדר נפל.

שרייבסט אזוי שיין וועגן קנאבל, וואס איז מיט די צוקער? איז דאס א נייערע מנהג, אדער האט דאס אויך א מקור?

עס האט דערווייל נישט קיין געשריבענע מקור. די סיבה פארוואס מ'טוט דאס איז לכאורה ווי דו זאגסט.

גגלת ומצאת תאמין, די גמרא איז אין ברכות דף נד ע"ב.

."אמר רב יהודה: שלשה צריכין שימור, ואלו הן: חולה, חתן, וכלה; במתניתא תנא 'חולה, חיה' חתן וכלה; ויש אומרים אבל. ויש אומרים אף תלמידי חכמים בלילה.

פון ווי קומט די מקור אויף דעם וואס טייל צדיקים האבן געטיילט קנאבל מוצאי שבת?

דאס באשטייט פון 3 ווערסיעס,1) נאר ווייזן מיטן פינגער 2) זיך בייגן (כעין בוקן) בשעת'ן ווייזן מיט'ן פינגער 3) קושן די פינגער נאכ'ן ווייזן (מער מצוי ביי די ספרדים...)
כ'האב לעצטענס געפרעגט א ת"ח וועגן די מקור פון די מנהגים אויף #3 זאגט ער אז דאס איז אויסגעטראכט, #2 שטייט קלאר ארויסגעשריבען אין (איך געדענק נישט/אויב איינער וויסט ביטע זאגט מיר) #1 מיינט ער אז אין סידור הגר"א שטייט א מקור

כ'האב אמאל געהערט א שיין ווארט וועגן די צוזאמנהאנג פון די קנאבל און צוקער ביי פדיון הבן.
ווען דער טאטע הייבט שוין אן צו האבן קינדער, וואס דעמאלט'ס הייבט זיך אן די ריכטיגע לעבן, מען דארף אנהייבן לויפן און קומען און ברענגן פרנסה מער ערנסט צו שפייזן די פיצלעך.
זאגט מען פארן טאט'ן אפילו דו וועסט האבן אמאל ציפעדיגע קנאבל'דיגע צייטן, עס וועט נישט אלעס גיין אזוי געשמאק, זאלסטו דיך שטארקן און ארויף גיסן צוקער, און עס זיס מאכן, דאס מיינט דו זאלסט נאר קוקן אויף די זיסע זייט פון די מטבע.

יידל

איך מיין אז פון אר"י הק' זאגט מען נאך אז גיין צו א סעודת פדיון הבן איז מען מתקן פגם הברית, און אין א צווייטע פלאץ שרייבט דער אר"י אז מתקן צו זיין פגם הברית דארף מען פאסטן פ"ד תעניתים.

לגבי די אוסטרובצא'רס פשט מיין איך אז די פאנטש ליין איז אז אין ש"ס איז דא פ"ד מקומות ווי עס שטייט "כל ה... כאילו...".

סאטמארע רב ז''ל מיט הגאון ר' מה פיינשטיין זענען אמאל געווען ביי א פדיון הבן און זיי האבן געשמוסט אז זיי ווייסען נישט קיין מקור צו די פ''ד תעניתים.

א שאד אונזער ר' "יידל" אז נישט דארט געווען...

ווער זאגט דיך אז איך בין נישט דארט געווען?...

ערנסט גערעדט, כ'האב היינט נאכגעקוקט אין ספר אוצר פדיון הבן. איך האב געטראפן דאס פאלגענדע אין חלק ב' עמ' תפו הערה י' בא"ד:

...וכן הוא בשו"ת שם משמעון (יורה דעה סימן כ"ט) דפדיון הבן הוא תיקון לפגם הברית דצריכים בו פ"ד תעניות, כמבואר בכתבי האר"י ז"ל.

עכ"ל.

דא איז די תשובה: <a class="postlink" href="http://hebrewbooks.org/pdfpager.aspx?req=425&pgnum=244">http://hebrewbooks.org/pdfpager.aspx?req=425&pgnum=244</a>
איך האב עס נאכנישט דורכגעקוקט צו זען וואס שטייט דארט, וכל הרוצה לבוא ליטול את השם יבוא ויטול.