איך וועל אביסעלע פארדרייען דעם שמועס, זינט דו רעדסט שוין פון מוזיקאנטן און דער חילוק פון אמעריקאנע צו איזראעלישע מוזיק.
איך וויל פארקריכן פון מוזיק אויף "אלבומ'ס", און רעדן וועגן די חילוק אין מוזיק אין דזשענעראל.
אלע מיינע יארן האב איך ליב געהאט די אמעריקאנע סארט מוזיק, סיי די בענדס, און אפילו די וואן-מען-בענדס, און אויך אמעריקאנע זינגערס.
די ישראל'ישע האב איך נישט געגליכן גאר שטארק, בפרט די זינגערס מיט זייער איזראעלישן אקצענט, די קלארינעטן און אלט-מאדישע גיטאר'ס (אפרים וועבערמאנ'ס קאסעטעס האט דא איינער געהערט?)
דאס אלעס האט זיך ערנסט געטוישט ווען איך בין געפארן צו ארץ ישראל.
איך בין שוין דארט געווען מערערע מאל, צוליב אנדערע סיבות. איך האב עטליכע מאל אריינגעכאפט א ל"ג בעומר אין מירון, און א סוכות אין ירושלים עיה"ק.
רבותי, ווער עס איז נאך נישט דארט געווען איינע פון די זמנים, ווייסט נישט וואס ער פארפאסט! הדרא דלא אפשר למפרט בשפותא!
איך בין יעצט נישט אויסן צו שילדערן א ל"ג בעומר אין מירון, די אומנאטורליכע שמחה ביזן הימל וואס אזא פשוט'ער מענטש ווי איך האב געשפירט. געגועין עד לב השמים!
איך, פוילער שטריק, קוים וואס איך שפאציר ארום ביי א חתונה, האב זיך געהויבן און געטאנצן מיט אלע מיינע כוחות אן אויפהער עד כלות. און געהאפט אז הזמן יכלה והם לא יכלו.
כ'האב מיטגעהאלטן מערערע רבי'ס, און צום סוף ביי די גרויסארטיגע תולדות אהרן מצב (ביטע, לאזט צימעס ענינים פאר צימעס). ס'נישטא קיין ווערטער.
פאר א הערליכע באשרייבונג פון ל"ג בעומר אין מירון,
זעהט דא,
און דא,
און אויך דא. הערליך באשריבן, און יעדעס ווארט אמת.
שמחת בית השואבה האב איך מיטגעהאלטן ביי מערערע חסידות'ער, תולדות אברהם יצחק, מתמידים, קארלין, און אויך תו"א. איך בין געווען אדורכגעווייקט פון שווייס נאכן טאנצן, בלי שום גוזמא. איך האב אין מיין לעבן אזוי נישט געטאנצן. מען קען עפעס נישט איינזיצן, די לופט שטופט דיר צו טאנצן.
זייט יענע צייטן, האב איך באקומען א געוואלדיגע ליבשאפט צו די ארץ ישראל'דיגע סטייל מוזיק. די חן פון די אריגינעלע און נישט צעווילדעוועטע וועג פון זינגען, מיט א עכטן חסיד'ישן טעם איז נישט מעגליך צו האבן דא אין אמעריקע.
דאנט געט מי ראנג, איך בין נאך אלץ א שטארקער חסיד פון אמעריקאנער מוזיק, און פארמאג אפילו אן אייגענעם "קעסיא/פיאנא/קיבאורד" ביי מיר אינדערהיים ווי איך גיב זיך אויב מיינע באגרעניצטע טאלאנטן.. אבער עד היום הזה, אויב הער איך א ארץ ישראל'דיגן מוזיק, בפרט מיטן קוויטשעדיגן קלארינעט, וביותר ווען חיליק פראנק מיט זיין מתיקות לייגט דאס אראפ כדרכו מתוק כדבש, הייבן אן מיין הארץ קאכן, מיט א בענקשאפט עד אין לשער, זאל זיין מיטוואך נאכמיטאג, איך וויל נאר אנהויבן טאנצן.. בזכות התנא אלקי, רבי שמעון בר יוחאי....
שוין, אויסגעגעבן מיינע הרגשים אביסל, קענסטו צוריקגיין צום אריגינעלן נושא..
