מנהג ״פינף״-און-זיבן

לאמיר פראבירן עטוואס צוזאם צו נעמען די זאך ווי ווייט איך פארשטיי.

מדאורייתא / בזמן שבית המקדש היה קיים:
זבה – א פרוי וואס זעט בלוט, נישט אין די צייט פון איר ווסת - זי דארף זיבן ריינע טעג, מקוה, קרבנות.
נידה – א פרוי וואס זעט בלוט אין די צייט פון איר ווסת - זיבן טאג נאך די אנהייב פון די ווסת, אפילו זי האט נאך געזען א טאג פריער, בלויז מקוה (נישט קיין זיבן ריינע טעג) און זי איז טהור.
-----
ימי נידה - זיבן טעג זינט די אנהייב פון די ווסת.
ימי זבה - הלכה למשה מסיני: בלויז פון די אכטע טאג פון די ימי נידה ביז צו אכצנסטע טאג פון איר ווסת, אין דאזיגע טעג אויב זי זעט בלוט איז זי א זבה.
ימי טהרה - פון די אכצנסטע טאג ביז צו איר ווסת, (אין אלגעמיין 12 טעג) דאס ווערט אנגערופן ימי טוהר.

מדרבן:
אין די ימי זיבה אויב זעט מען בלויז איין אדער צוויי טעג, הייסט מען א זבה קטנה, און מען ווארט א טאג קעגן א טאג, און מען גייט אין מקוה און מען איז ריין.( עס פאדערט זיך נישט קיין זיבן ריינע טעג, און אויך נישט קיין קרבנות) אבער אויב זעט מען דריי טעג נאכאנאנד הייסט מען א זבה גדולה - און זי דארף זיבן ריינע טעג, מקוה, און קרבנות.

דער פראבלעם:

ווי עס איז זעלבסט פארשטענדליך האבן די פרויען דאן געהאט גאר א שווער און קאמפליצירט לעבן. זיי האבן שטענדיג געדארפט האלטן קאפ גענוי ווי זיי שטייען. צו אין די ימי נדה, צו אין די ימי זיבה. די ערשטע 7 טאג פון די ווסת איז געווען די 7 ימי נידה, און באלד האט נאכגעפאלגט די 11 ימי זיבה, דאס האט זיך געצויגן ביז צום 18טען טאג פון די ווסת. דאס באדייט אז א פרוי האט בלויז פארמאגט 12 ימי טהרה.

תקנות רבי יהודה הנשיא:
ווען רבינו הקדוש האט געזען ווי עס אנטוויקלט זיך שטארקע צומישענישן, און ווי אויך אז די דיינים וועלכע האבן געקענט פינאדערשיידען צווישן דם נידה און דם זיבה האבן זיך פארמינערט, האט ער איינגעשטעלט אזוי - אז אלעמאל א פרוי זעט בלוט איז דאס א ספק דם זיבה, און זי דארף ציילן בלויז זעקס ריינע טעג, ווארום אין יעדנספאל אויב איז עס דם נידה אדער א זבה קטנה דארף זי דאך נישט ציילן קיין זיבן ריינע טעג. אין רעזולטאט האבן די פרויען בלויז געדארפט האלטן קאפ צו זיי זען נישט קיין בלוט פאר דריי טעג נאכאנאנד, דאס האט עטוואס פארגרינדערט דאס לעבן פאר זיי.

לויט דעם איז געווען: אז א פרוי זעט בלוט סיי אין די עלף ימי זיבה איינס אדער צוויי מאל און סיי אין די ימי נידה, דארף זי ציילן זעקס ריינע טעג, און זי גייט אין וואסער אריין.

תקנת בנות ישראל:
שפעטער איז איינגעשטעלט געווארן די קאָנטראָווערסיאַלע תקנה פון ר זירא, אז אויב א פרוי זעט אפילו איין טראפ בלוט, סיי אין די ימי נידה, סיי אין די ימי זיבה, ציילט מען זיבן ריינע טעג גענוי ווי א זבה גדולה. דאס האט שוין מער-ווייניגער פארמיטן אלע צומישענישן.

ימי הגאונים:
די אייציגסטע מאל וואס מיר געפונען אין די תורה א באגריף פון ריינע בלוט - איז בלויז ביי א יולדות. נאכן געבורט פון א יונגל דארף מען ווארטן זיבן טעג, און פון א מיידל צוויי וואכן, און דערנאך אפילו זי זעט בלוט איז דאס ריינע בלוט ביז 33 טעג. און ביי א מיידל ביז 66 טעג.
אין די טעג פון די גאונים איז גענצליך אויפגעלעזט געווארן דער באגריף פון ריינע בלוט. און עס איז איינגעשטעלט געווארן אז ווען אימער מען זעט אפילו בלויז א טראפ בלוט, דארף מען ציילן זיבן ריינע טעג ווי א זבה גדולה.
דער רמב''ם שרייבט אייגענטליך אז די דאזיגע חומרה האט נישט גאנץ כלל ישראל אנגענומען – ער שרייבט אז ער האט געהערט אין צרפת איז מען בועל אויף ריינע בלוט.

פולטות
די הלכה איז א פולטות ש''ז איז סותר די זיבן ריינע טעג. אויב האט יעדע פרוי וואס זעט אפילו איין טראפ בלוט די הלכה פון א זבה גדולה, און זי דארף ציילן זיבן ריינע טעג, דארף מען ווארטן כאטש דריי טעג ביז די ש''ז איז מסרחת, וואס דאן איז דאס מען נישט סותר די די זיבן ריינע טעג...

כ'האף אז איך האב נישט גערייזט, כ'האב געשריבן אויף אויסענווענדיג, זאגאר אויב יא, ביטע מאכט מיר אויפמערקזאם בדרכי נועם.

שכוח