☕ קאווע שטיבל — ארכיוו
הויפט זייט » פארברענגען » קאווע שטיבל » אשכול אן א טיטל #13309

אשכול אן א טיטל #13309

4 פאסטס אין ארכיוו · אשכול #13309

— » מיטוואך אוגוסט 28, 2019 3:20 pm

· #435472

דער פאסט איז אראפגענומען געווארן

הדסים » מיטוואך אוגוסט 28, 2019 5:07 pm

· #435473
די ערשטע פאל בין איך נישט זיכער, אבער די צווייטע און דריטע מיין איך זענען זענען היבש נישט געזונט. קענסט מיר בעסער מסביר זיין די סברה אויף יא נארמאל?

איסר האטלקי » דאנערשטאג אוגוסט 29, 2019 12:30 am

· #435493
אין דעם 'אדם ניכר' זענען פארהאן צענדליגער דרגות, ס'איז קלאר נישט שווארץ און ווייס, יא אדער ניין.

די ערשטע פאל פון בכוסו, איז ער א הייליגע נשמה. א גוי ווען ער טרונקט וויל ער הרג'נען מענטשן, ברעכן פענסטער און שיסן זיין שונא צום טויט. א איד להבדיל האט ליב אנדערע, ער בענטשט און קושט, בעט זיך איבער מיט שונאים, וכו' נאר גראדע האט ער א פאני מהלך וויאזוי ער טוט עס.

די צווייטער פאל 'בכיסו' האט אויך אן אינטערעסאנטע נאטור (מוז נישט זיין, מעגליך אז ער איז טאקע א משוגענער, אבער אויך מעגליך אזוי), נעקסט טיים זאג אים קלאר, איך דארף נישט פון דיר גארנישט, נאר אויב דו גייסט נישט צו קיינעם רעדן דערוועגן.

די דריטע פאל איז אויך א שווערע פאל פון כעס. כעס האט טויזנטער דרגות, יעדער ווערט גערעגט פון עפעס אנדערש. איינער וואס ווערט נישט גערעגט ווען מ'ווארפט אים ארויס פון פענסטער 7 שטאק אראפ איז א צדיק הדור און איינער וואס ווערט גערעגט ווען די סאפער איז נישט גרייט אויף די סקונדע איז א רשע מרושע. אינצווישן איז דא גאר אסאך דרגות און יעדער מענטש דארף ארבעטן אנצוקומען ווי העכער.

הכלל, גארנישט איז נישט שווארץ און ווייס, נארמאל אדער משוגע.

בכלל איז גוט צו וויסן, נארמאל איז איין עקסטרעם, משוגע איז די צווייטע עקסטרעם. ס'איז דא מיליאנען דרגות אינצווישן...

נאך א זאך, הוי דן את 'כל אדם' לכך זכות, און אל תדין את חברך עד שתגיע למקומו - און דו גייסט קיינמאל נישט אנקומען צו יענעמ'ס פלאץ אים צו קענען פארשטיין.

אישתישבי » דאנערשטאג אוגוסט 29, 2019 1:45 am

· #435502
די ערשטע צוויי זענען מענטשן וואס פעלט זיי עמפאטיע, פארשטייען נישט אנדערע מענטשן וויאזוי זיי פילן, און טוהן זאכן וואס שטערן אנדערע אהן פארשטיין אז זיי גייען אויף די נערווען.
עס איז דא מענטשן וואס קענען דערהייבן דער סארט, און אנדערע וואס נישט, עס ווענד זיך אין דער אייגענע מאס עמפאטיע.

דער לעצטער ליידט אויף פארלוירענקייט, ער ווערט פארלוירן און בשעת ער ווערט פארלוירן און פין דעם אין כעס, טוט ער זאכן וואס ער אליין האט חרטה שפעטער, און קען צו זיך נישט קומען נאכדעם. טאמער ער וויל גיין צו טעראפיע, וועט עס אים אסאך העלפען, ַַ טאמער נישט דארף ער זיך לערנען אז ווען ער ווערט פארלוירן זאל ער פרירען און נישט רעדן אדער טוהן א ווארט, אזוי וועט ער נישט חרטה האבן שפעטער. מען האט קיינמאל נישט חרטה פאר נישט זאגן נישט טוהן משוגענע זאכן אהן דעת.