וואס טוט איהר צו שפייזען די נשמה

איך האב לעצטנס געכאפט א שמועס מיט אינגערמאן אן עובד איבער דינען דעם באשעפער אזוי אינצווישען געט ער מיר א פרעג "דו טוהסט עפעס ספיריטואל יעדן טאג בקביעות?"
איך האב אנגעהויבען אריינטראכטן אין דעם און איך האב געכאפט א טרייסעל
יא איך דאווען יעדן טאג און איך האב מיין שיעור אבער איז דאס עפעס וואס האט א ממשותדיגע ווירקונג אויף מיין נפש?
ווען עס געלונגט מיר אמאל האב איך אביסעל כוונה און דאס איז טאקע זייער גוט אבער וויפיהל מאל געשעהט עס ?
שוין אפגערעדט פונעם לערנען וואס עס קען אמאל דוירך גיין גאנצע מסכתות און סוגיות און עס פאלט מיר אפילו נישט אריין א מחשבה וועגן רוחניות
אין אמתן טוט מען א גאנצן טאג זאכן וואס קען אריינגיין אין עבודה צו ווען מען טוט א טובה פאר א יוד אדער סתם א גוט ווארט פאר א צווייטן און אזוי וויטער אבער ליידער געווענליך איז עס מצוות אנשים מלומדה אהן קיין שום נשמה
פארוואס שרייב איך עס דא?
איך פיהל אז עס איז דא אסאך עצות צו העלפן דעם מענטש זיך צו באהעפטן מיטן ריכטיגן ציהל און טעם אין לעבן אבער עס פאדערט ארבעט און א חבורה פון מבקשים
פאר אלעס בין איך נייגעריג צו וויסן אויב עס איז דא נאך דא וואס פארשטייען וואס מיר קוועטשט
לאזט הערן אייערע ספירוטואלע געדאנקען

ווי מער מ'שפייזט אים, אלץ מער הונגעריג ווערט ער.

קאווע הייליג גערעכט אבער עס איז דא א פאראדאקס אין דעם ווי מער הונדעריג מען ווערט אלס מער זאט ווערט מען ודו"ק

סימפל גמרא רש"י מיט ריכוז און געשמאק גיבט א געוואלדיגע 'סיפוק' רוחני (עספעציעל אויב טוט מען דאס מיט א קביעות). חז"ל - און ווי שפעטערדיגע סופרים זענען מסביר - זאגן אז דאס איז ממש מדבק מיטן שכינה אליין.
קבלה, מעדיטעישן, און אפילו א דיסענט התדבקות דורך תפילה, פארלאנגען אלע א שטארקע מאס ריכוז, דבקות, טוהר הלב און מחשבה, אויף צו זעטיגן דעם נפש. אלזא די פראקטישסטע הצעה לע"ד איז ריין בבלי.

Sent from my SAMSUNG-SM-N910A using Tapatalk

פארשטייט זיך נאכן ענדיגן תניא.

ווען מ'דערמאנט זיך א מינוט פאר א מצוה וואס מ'טוט און פארוואס, די גאנצע מהלך המחשבה ביים מצוה איז אנדעריש. דאס באמת זאגט דער נפה"ח וועגען לימוד התורה. דאס לערנען עצמו פאדערט נישט קיין דבקות, נאר פאר'ן לערנען דערמאנט מען זיך וואס און פארוואס

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

אפאר קאפיטלעך תהלים ווירקט ביי מיר מורא'דיג.
ס'איז מחזק דעם מענטשנס אמונה אויף א שטארקע פארנעם. אבער נישט צו סאך אויף אמאל כדי ס'זאל נישט ווערן כעול וכמשא.

קל וחומר

אפאר קאפיטלעך תהלים ווירקט ביי מיר מורא'דיג.
ס'איז מחזק דעם מענטשנס אמונה אויף א שטארקע פארנעם. אבער נישט צו סאך אויף אמאל כדי ס'זאל נישט ווערן כעול וכמשא.

זייער גערעכט. דאס זאגען תהלים מיט א סדר, א שטייגער ווי הושע"ר ביי נאכט אדער צען קאפיטלעך א טאג, ליידיגט אויס דער תוכן פון תהלים זאגען. איך געדענק ווען איך בין געווען אין א"י, האב איך געזען א צעטעל מיט א רייע מראה מקומות קעגען דער 'ענין' פון אויסזאגען תהלים. ס'דוכט זיך ס'האט געהאנגען אויפ'ן וואנט פון דושינסקי, פאר דער וואס איז באקאנט, והן הן הדברים

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

מבקש: לויט ווי דו שרייבסט זוכסטו נאך מבקשים און עובדים. כ'האף אז קאווע שטיבל איז די ריכטיגע אדרעס. נאר איך וויל דיך (און מיך אליינס אויך) דערמאנען אז ס'איז נישט גענוג ווען א מענטש זאגט ...מיינע כוונות זענען גוטע...נאר מ'דארף זעהן אז די מעשים, די תוצאות זאללן אויכעט זיין גוט. אזוי ווי ס'שטייט אין פסוק..."בטח בה', ועשה טוב"...ס'נישט גענוג ווען מ'האט ביטחון, און די תוצאות אינטרעסירט מיך נישט. ניין די פשט אין פסוק איז אזוי...בטח בה'. דו דארפסט טאקע האבן ביטחון אין השי"ת. ועשה טוב. און דיינע מעשים דארפן אויך זיין גוט. כדי דו זאלסט האבן גוטע תוצאות...!
להבדיל, ביי די גויים איז דא א ווערטל אז דער וועג צום גהינום איז אויסגעפלאסטערט מיט גוטע כוונות...!
..."The road to hell is paved with good intentions"...!

א שטארקע קוואט אבער נישט דאס מיינט די פסוק.. כמדומה

קאווע טרינקער

ווי מער מ'שפייזט אים, אלץ מער הונגעריג ווערט ער.

mevakesh

קאווע הייליג גערעכט אבער עס איז דא א פאראדאקס אין דעם ווי מער הונדעריג מען ווערט אלס מער זאט ווערט מען ודו"ק

סתם געשאסן שמייליגע סטעיטמענטס..!

א מקור לזה .. ?
אדרבה שפיץ שלוות הנפש וסיפיק איז ווען מען געט די נשמה וואס זי דארף (מזון רוחני.)

די פסוק ״וגם הנפש לא תמלא וגו׳ ״ איז ווען נאר די גוף באקימט..

יב הלוי סאלאווייטשיק

א שטארקע קוואט אבער נישט דאס מיינט די פסוק.. כמדומה

י.ב. הלוי סאלאווייטשיק: לויט דיין נאמען ביסטו נישט קיין אונגארישער. אבער, כ'האב מורא אז יא. איז, לאמיר עס מאזבער זאן...ווען א מענטש וועט אייביג, ביי א יעדן דורכפאל אדער שלעכטע תוצאה, וואו מענטשן ווערן געשעדיגט, זאגן..."אבער מיינע כוונות זענען געווען גוט"...! און נישט נעמען אחריות, און פארבעסערן זיינע מעשים, וועט ער/זי אנקומען אין גהינום...!
אויב דארפסטו נאך א הסבר, וועל איך דיך מוזן שיקן צו מיין רבי'ן. הרה"ק מ'יארמע שליט"א...!

דברי יואל און ברך משה בקביעות יעדן טאג. טעמו וראו כי טוב!

ר׳ דוב.. צים צווייטן מאל האט איר ציגעטראפן בעסער

חומש רש"י בקביעות איז גרינג און סגעט א מוראדיגע חשק און צו דעם אלעם פילט מען זיך עקאמפלישט נאך יעדע וואך

Sent from my SM-G900T using Tapatalk

לערנען גיט טאקע סיפוק, אבער איך מיין אז דאס איז נישט ספיריטואליטי וואס "מבקש" זוכט.
גוטע חיזוק ווערטער, התעוררות, התבוננות אינעם לעבן, התבוננות אין יעדע זאך וואס מען טוט (אפילו גשמיות) איז געווענליך וואס פילט אן די ספיריטואלע NEED.
וקצרתי

סארא שאלה? מיין גאנצע טאג איז אלץ ארום שפייזען די נשמה.
קארעקט מי איף איים ראנג,
באט תיכף ביים אויפשטיין לויף איך אין מקווה. -נשמה
דערנאך גיי איך דאוונען. -נשמה
כלערן מיטן חברותה. -נשמה
גיי אריין אונעם ארבייט צו שפייזען מיינע שעפעלעך אין די היים -נשמה מיקסדזער מיטן גוף
ארבייט אויפן ציעל כדי צו קענען נעמען א ברעיק פאר מנחה. -נשמה
גיי דאוונען מיט מנין מנחה -נשמה
צירוק צום ארבייט -נשמה, גוף
אהיים העלפן די ווייב מיטן קינדער -נישט נשמה, נישט גוף
גיי צום חברותה -נשמה
דאוונען מעריב -נשמה

אוי, וואס טוע איך צו שפייזען מיין אויסגעמאטערטע גוף????????

איך האב סאך א גרעסערע תאוה צו לאזן מיין נשמה הונגערען ווי איידער איר צו זעטיגן.

נהורא נפישא

איך האב סאך א גרעסערע תאוה צו לאזן מיין נשמה הונגערען ווי איידער איר צו זעטיגן.

ווילסט מער מרחיב זיין וואס דו מיינסט?

די הנאה פון ספירוטאלעטי איז דוקא די הונגער, די כמיהה, די כסיפה.
אויב האלט מען אז מ'קען זיך זעטיגן דאן וואספארא טיעפקייט האט שוין אזא דארשט ?

נהורא נפישא

די הנאה פון ספירוטאלעטי איז דוקא די הונגער, די כמיהה, די כסיפה.
אויב האלט מען אז מ'קען זיך זעטיגן דאן וואספארא טיעפקייט האט שוין אזא דארשט ?

ברוך שכוונתי אנהייב אשכול

mevakesh

קאווע הייליג גערעכט אבער עס איז דא א פאראדאקס אין דעם ווי מער הונדעריג מען ווערט אלס מער זאט ווערט מען ודו"ק

גערעכט אז רוחניות קומט ארויס אויף א אופן פון לעכצעניש און דארשט אבער דער דארשט דארף מען באוואסערן און האלטן פריש אויב נישט פארגעסט מען אז מען איז דארשטיק

יב הלוי סאלאווייטשיק

ר׳ דוב.. צים צווייטן מאל האט איר ציגעטראפן בעסער

י.ב. הלוי סאלאווייטשיק: אבי איהר האט סוכ"ס פארשטאנען. כ'האב שוין מורא געהאט אז כ'עלל מוזן מאכן אן אפוינטמענט צו הרה"ק מ'יארמע שליט"א... 😂 🙄

ליטוואק פון בודאפעסט

קל וחומר

אפאר קאפיטלעך תהלים ווירקט ביי מיר מורא'דיג.
ס'איז מחזק דעם מענטשנס אמונה אויף א שטארקע פארנעם. אבער נישט צו סאך אויף אמאל כדי ס'זאל נישט ווערן כעול וכמשא.

זייער גערעכט. דאס זאגען תהלים מיט א סדר, א שטייגער ווי הושע"ר ביי נאכט אדער צען קאפיטלעך א טאג, ליידיגט אויס דער תוכן פון תהלים זאגען. איך געדענק ווען איך בין געווען אין א"י, האב איך געזען א צעטעל מיט א רייע מראה מקומות קעגען דער 'ענין' פון אויסזאגען תהלים. ס'דוכט זיך ס'האט געהאנגען אויפ'ן וואנט פון דושינסקי, פאר דער וואס איז באקאנט, והן הן הדברים

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

יערות דבש דרוש ח'

איך זעה אסאך דא ברענגען לערנען אלס אן עצה צו גמרא צו חומש רשי
וואס זאל איך זאגן איך בין ענק מקנא אז די זאכן גיבן אייך א ספירוטואלע טעם איך בין אבער ליידער נאכנישט אויף די מדרגה און איך פיהל ממש נישט קיין רוחניותדיגע טעם (א גשמיותדיגע שכלדיגע טעם יא איך האב א געשמאק אין לערנען) ממילא זיך איך אנדערע וועגן חוץ פון דעם
דאווענען און תהלים העלפט טאקע פון צייט צו צייט זיך צו באהעפטן מיט די געטליכקייט אין די בריאה איך פיהל אבער אסאך מאל אז איך קען נוצן נאך מיטלען צו ווייל דאס גייט אויך אריין אין א רוטין צו אנדערע סיבות וואס איז מיר שווער מסביר צו זיין
איך פיהל אזוי ווי שמעקעדיג האט ארויסגעברענגט אז איך דארף מעהר משקיע זיין אין התבוננות איך זיך נאר די ריכטיגע מיטלען און געדאנקען

די שאלה איז אויך ווי אזוי מען לערנט.
ס'דא געוויסע פיזישע זאכן וואס מ'קען טוהן אויף צו זיך באהעפטן צום בלאט גמרא,

ארומהאלזן דעם גמרא מיט א חיבוק ונישוק (טוה עס נישט ברבים).

זיך צובייגן זייער נאנט צום בלאט בשעת'ן לערנען (ממש א דריי - פיהר אינטשעס אוועק).


לייגן די האנט לייכטערהייט אויפן שטערן בשעת'ן לערנען.

ביי מיר איז לערנען און חזר'ן וועגן אמונה און בטחון, די בעסטע עסן פאר מיין נשמה.
עס מאכט מיין מח טראכטן יעדע מינוט פון השגחה פרטית.
איך פלעג זיין זייער א נערוועזע מענטש, און דארשטיג פאר רוחניות אפילו מיט מיין שיעור קבוע יעדן טאג.
זייט איך האב אנגעהויבן טון אין די נושאים בין איך געווארן אן אנדערע מענטש.
כ'האב געהערט שיעורים אין קאר פון ר' אלימלך בידערמאן (ביז איך בין געווארן באורד) עס האט מיר אסאך געהאלפן געבן א ריכטיגע בליק אין לעבן
כ'קען זאגן אז איך פיל זיך קאנעקטעט...

שמעקעדיג

לערנען גיט טאקע סיפוק, אבער איך מיין אז דאס איז נישט ספיריטואליטי וואס "מבקש" זוכט.
גוטע חיזוק ווערטער, התעוררות, התבוננות אינעם לעבן, התבוננות אין יעדע זאך וואס מען טוט (אפילו גשמיות) איז געווענליך וואס פילט אן די ספיריטואלע NEED.
וקצרתי

דער עולם האט דא אנגעטיילט צופיל מצות מעשיות. דער מכוון איז בכלל נישט פעולות און סגולות נאר פראקטישע געפילען!

בנוגע:

mevakesh

נהורא נפישא

די הנאה פון ספירוטאלעטי איז דוקא די הונגער, די כמיהה, די כסיפה.
אויב האלט מען אז מ'קען זיך זעטיגן דאן וואספארא טיעפקייט האט שוין אזא דארשט ?

ברוך שכוונתי אנהייב אשכול

mevakesh

קאווע הייליג גערעכט אבער עס איז דא א פאראדאקס אין דעם ווי מער הונדעריג מען ווערט אלס מער זאט ווערט מען ודו"ק

גערעכט אז רוחניות קומט ארויס אויף א אופן פון לעכצעניש און דארשט אבער דער דארשט דארף מען באוואסערן און האלטן פריש אויב נישט פארגעסט מען אז מען איז דארשטיק

אויך אויף דעם גאנג האב איך אמאל געזען אן אינטערסאנטע געדאנק פון רא"א דסלר אין מכתב מאליהו אז די עיקר פון הנאה איז תלוי אין דער חסרון למשל א גוטע מאכל איז נאר גוט ווי לאנג מ'האט נישט ציפיל דערפון, שטעלטס אייך פאר בארבקיוען דריי מאל א טאג און עסען אייז קרים צען מאל א טאג.

ס'איז א געוואלדיגע געדאנק אבער זיין punchline איז נאך בעסער:

אנדערש ווי ביי דער גוף איז ביי די נשמה דאס נאך מער שייך וויל ביי רוחניות גייט עס עד הסוף. היות די חסרון איז ענדלעס און מ'קען אייביג וואקסען איז די הנאה עד אין סוף און מ'קען זיך האלטען אין איין שפייזען

יש נפש נתפעל ויש נפש נתפעל, יעדן איינעמ'ס נשמה פאדערט אן אנדערע סארט שפייז. אנדערע דארפן נפש החיים, א צווייטער פיהלט א מורא'דיגע סיפוק אין א שטיקל ברך-משה, א דריטער דערנענטערט זיך צו גאט דורך מאדיטאציע.

הכלל, אחד המרבה ואחד הממעיט ובלבד שיכוין לבו לשמים. וכל אחד ואחד מראה באצבעו זה ה' קוינו לו.

זבולון

יש נפש נתפעל ויש נפש נתפעל, יעדן איינעמ'ס נשמה פאדערט אן אנדערע סארט שפייז. אנדערע דארפן נפש החיים, א צווייטער פיהלט א מורא'דיגע סיפוק אין א שטיקל ברך-משה, א דריטער דערנענטערט זיך צו גאט דורך מאדיטאציע.

הכלל, אחד המרבה ואחד הממעיט ובלבד שיכוין לבו לשמים. וכל אחד ואחד מראה באצבעו זה ה' קוינו לו.

עס איז טאקע דא אסאך גוטע עצות אין ספרי קודש און פון משפיעים וואס איז נישט אוועק צי מאכען און פאר איעדען העלפט עפעס אנדערש און די חברי השטיבל האבן דאס גוט ארויס געברענגט דא.

אבער עס זעט אויס אז די כוונה פונ'ם פותח האשכול איז נישט אזוי שטארק די וועג ווי אזוי צו ציקומען צו spirituality נאר ענדערש צי איידענטיפייען די עקספעריענס פון די ספיריטואליטי בשעת עוסק זיין און תורה ומצות און גמ"ח עס רופט זיך mindfulness. לדוגמא מעדיטעשאן איז א מהלך און עבודת השם און אנציקומען צו דעם דארף מען אפיר זוכען א משפיע אדער ליינען דערוועגען און דאס איז אלס וועגען מעדיטעישען און עצות. אבער די שפיץ איז ווען מען מעדיטעיט בעשעת מעשה און דאס איז וואס מ'זוכט דא.אדער אזוי ווי ס'ווערט געברענגט אין ספרים אויף'ן פסון ואני תפילה אז מ'ווערט א חלק פון דאווענען דאס איז אן עקספעריענס און עבודה און דאס איז מזון הנשמה גופא און דאס דארף מען איידענטיפייען.

אזוי ווי דער מבקש האט טאקע ארויסגעברענגט און אנהייב:

mevakesh

איך פיהל אז עס איז דא אסאך עצות צו העלפן דעם מענטש זיך צו באהעפטן מיטן ריכטיגן ציהל און טעם אין לעבן אבער עס פאדערט ארבעט און א חבורה פון מבקשים