סארא חומרות טוט איר פסח

יעדער זאל דא ברענגן די חומרות ער האט צו געזעהן ביי זיך אין שטוב אין ערקלערן די סיבה.
מיר אינטרעסאנט צו הערען סארא מנהגים סאיז אלץ דא.

ביי מיר אין שטוב שעפט מען אן וואגאנען מיט וואסער איידער פסח קומט אריין.
סיבה איז פשוט, די וואסער וואס קומט אריין פונעם סינק האט לכאורה א משהו חמץ ווייל יעדער דזאנק קען אריין ווארפן אין נילוס חמץ,
חמץ ווערט נישט בטל אפי במשהו אויפ פסח, אבער טאמער איז עס שוין ביי אייך אין די היים איידער פסח איז עס שוין באל געווארן.

אז מען לייגט ארויף אויפ'ן קראן א שמאטע (וואס איז נישט קיין שמאטע..) קומט נישט אריין קיין ברעקל חמץ.

די הייליגע ווערטער פון רבינו הגדול היעב''ץ זצ''ל זענען נר לרגלי, יעדער ווייסט דאך די באקאנטע תשובה פונם הייליגען יעב''ץ בשם אביו מרן החכם צבי זצ''ל דלא היה ניחא ליה החומרות שנוהגין בפסח כגון חומרת קטניות או חומרת שרויה כיון שממעט משמחת יו''ט וכן מצינו בש''ס שחז''ל הקילו בכמה הלכות משום שמחת יו''ט (כגון חותכין על גבי עלי משום שמחת יו''ט ועוד)

וממילא אין אני נוהג שום חומרות בפסח, וכעין זה היה דעתו של רבינו נחמן מברסלב זצ''ל שאין להחמיר בחומרות אפילו בפסח

ועתה אעתיק לשון קדשו של הגאון היעב״ץ בספרו מו״ק סימן תנ״ג לא"ח וז״ל

ובשה"ד יש להתיר כל מיני קטניות באכילה, שהרי אפילו הטור שהיה אשכנזי (בפרנקפורט דמיין), ובימיו כבר התחיל המנהג של חומרא זו לא השגיח בה וכתב וחומרא יתירה היא ולא נהגו בה, מכלל שלא קבלו אבותינו האשכנזים בימיו (לכן מה שכתב ונרשם בהגהת רמ״א על מוציא דין זה הטור משובשת היא) ולא נתפשטה ביניהם וכמה פוסקים חושבים אותה לשטות ומנהג טעות שאין צריך אפילו חרטה והתרה, וכן מוכח מגמרא דפסחים קי״ד ש״מ לית דחש לדרי"ב ורבא דהדר אסילקא וארוזא, וכל חומרא דקטניות צמחו מאורז ועל פי דעת רבי יוחנן בן נורי וכיון דנעקר השורש ממילא יבשו הצמחים מאליהם, ומעידני על אבא מורי הגאון זלה״ה (החכם צבי) כמה נצטער אותו צדיק על זאת, כל חג המצות היה מתרעם ואומר אי איישר חילי אבטלינהו למנהג גרוע הלז שהיא חומרא דאתי לידי קולא ונפק מיניה חורבא ומכשול (תחת אשר חשבו להתרחק ממנו מרחק רב) באיסור חמץ גמור, כי מתוך שאין מיני קטניות מצויות להמון עם לאכול ולשבוע צריכים לאפות לחם מצה הרבה, בפרטות העניים ומי שבני ביתו מרובים ולא יספיק להם תבשילין הרבה לשבר רעבונם מוכרחים להספיק להם מצה די לחמם לביתם ומתוך כך אינם נזהרים בעיסה כראוי, וחובה עושים אותו גדול ועבה ושוהים הרבה עליהם וקרוב הדבר שנכשלים באיסור כרת רחמנא ליצלן, גם המצות עומדים להם ביוקר ואין יד כל אדם משגת לעשותם די הצורך לבני ביתו ולא ימצא להם די שבעם אף בלחם חמץ כל השנה, וקטניות נמצאים בלי טורח ובהיתר ואתי לאימנועי משמחת יום טוב בסיבת חומרא זו שאין לה טעם וריח ,לכן אשרי שיאחז צדיק דרכו יתן אוכל למכביר ונפוץ את עוללי החומרות הזרות האלה אל הסלע. ואם היה נראה מדעת אאמ״ו ז״ל שלא ערב לבו להתיר בלי הסכמת רבים משום דברים המותרים כו׳ איברא דודאי ליתא דאוקמי בכותאי א״נ בבני מדה״י דדמו להו או היכא דשכיחי עבדי אשכחן דהיו אמוראי מחמירין אף במילי דהיתרא מדינא משום פריצותא דעבדי דמסרכי מלתא, מאי דלא שייך האידנא לגמרי גבן בני אשכנזים דלית לן עבדי וכולן בני תורה נינהו ישראל קדושים הן ומחמירין על עצמן ביותר וכל דבריהם על פי תלמידי חכמים עושין. אלא דנראה דהיה חש (החכם צבי) להמון דיבת עם שלא תלעג עליו מדינה למקרי ליה בית דין שריה, אבל כשיסכימו חכמי אשכנז על ככה להפקיע חבל חומרא זו פשיטא לית דין צריך בושש ואין כאן חשש לא משום דברים המותרים שנהגו אפילו לסייג ולא משום אין ב״ד יוכל לבטל דברי בית דין חבירו, דבמילתא דנפק חורבא מיניה ליתא להאי כללא ממשנה ערוכה דריש פ"ה דמה שכתב שם תמצא דברים נכונים בעניין הזה בספרי לחם שמים על כן אני אומר בטח המבטל מנהג זה של מניעת אכילת קטניות והדומה לו ממנהגי גרועים כאלה יהא חלקי עמו הלואי יסכימו עמדי גדולי ישראל במחוז הלז הנני להיות נטפל לדבר מצוה זו וכל ימי הייתי עומד ומצפה מתי יבוא לידי ואפרסם דעת אדוני אבי מ״ו זצ"ל להפקיע חבל חומרות כאלה שאין רוב הציבור יכולים לעמוד בהם לקיים ותגזור אומר ויקם, ואקבענה בדפוס ואעשנה כיון להביאנה לידי מעשה לתקוע בה מסמורת לקבעה להלכה לדורות לזכות בה את הרבים ולהסיר מכשול מדרך עמינו בודאי למצוה יחשב, עכ"ל

וכן כתב בשאילת יעב''ץ ח''ב ס''ה וז''ל

אשר גם הוא (ר' אברהם מקידאן) היה מונע לשתותו אפילו קישטן צוקר עד שגער בו אדמ״ו הה״ג נר״ו וסוף דבריו שמפני חשש רחוק כי האי אין למנוע שמחת יו״ט, והביא ראיה ע״ד מצה שרויה שהמתחסדים פורשים מהם והוא ז״ל סתר כל דברי המחמירין, וסוף דבריו עולה כה״ג, ואמר לנו אדמ״ו הה''ג נר״ו שהוט צוקר הנקח מגוי הדר בשכונתו הוא כשר יותר מכל מצות שלנו והלואי שכזית אפיקומן שאכלנו יהיה כל כך בהכשר ע״כ דברי פי חכם חן. ובאמת אין הדעת סובלת כל החומרות המתחדשים בכל יום, ועכשיו באה שערוריה ששמן זית אינו מן המובחר לאכלו בפסח ומימי לא שמעתי ולא ראיתי שנזהרין בכך אך לקחו תמיד מחבית מלאה ותו לא מידי ....
גם יש מורים שוטים מאבדים ממון ישראל בחנם אבל בקישטן צוקר כבר פשט ההיתר ע"פ אמה״ג זצ״ל:

ומביאו השערי תשובה לגבי שרויה סי תס ס"ק י וז''ל

אך רבים ושלימים שאוכלים ממצה שרויה ומבושלת אע"פ שאינה כתושה וטחונה, וע"כ דטעמייהו כמש"ל דלא מחזקינן איסורא שמא יש קמח בעין שנשאר בשעת לישה רק היכא שהוסיף מיא והוסיף קמחא באמצע הלישה אבל בסתמא לא חיישינן ויש להם שיסמוכו על עמוד העולם הגאון חכם צבי ז"ל כאשר העיד עליו בנו הגאון ז"ל בשאילת יעב"ץ ח"ב סי' ס"ה שכתב על דבר אחד שהחמיר שלא לשתות אפי' עם קוסטין צוקיר וגער בו שמפני חשש רחוק כי האי אין למנוע משמחת יו"ט והביא לו ראיה מדברי אביו ז"ל ע"ד מצה שרויה שהמחמירים פורשים מהם והוא ז"ל סתר כל דבריהם וסוף דבריו עול' כה"ג כו' (ר"ל שג"כ אמר שאין למנוע משום שמחת י"ט) עכ"ל וכן כתב הגאון ז"ל בספר מור וקציעה סי' זה דפאנדי"ש היינו מוליית"א כפשטידא שעושין מקמח ואפילו לשה במי פירות אבל העשויה ממצה טחונה ודאי שריא אפילו נילוש במים אע"ג דיש מחמירין לית דחש להא וראינו מחסידי עולם שאכלוהו עכ"ל

די איינציגע חומרא וואס איך בין דוקא יא מקפיד בקפידה גדולה איז נישט צו קויפן קיין סאכדעס זאלץ/צוקער ווייל זיי ראטען אויפן ציבור מיט רעבעזכרונולעברכה צעטלעך און האבען נאך די חוצפה צו טשארזשען טאפעלט און טריפעלט

איך בין שטארק מחמיר אויפ'ן צאנזער חומרא זיך אויף צו רעגען און אנצושרייען אויף די משפחה ערב פסח נאכמיטאג.
פארוואס טו איך אזוי? נאך יארען פון טעראפי 'על איך געוואויר ווערען, און בל"נ דעמאלס מיטטיילען דער עולם

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

מור וקציעה א דאנק פאר די אינפא.

שמעקעדיג

אז מען לייגט ארויף אויפ'ן קראן א שמאטע (וואס איז נישט קיין שמאטע..) קומט נישט אריין קיין ברעקל חמץ.

אונז טוען דער חומרה אויך, אבער סאיז מיר א חידוש, די פשט פון די שמאטע איז אז חמץ זאל נישט אדורך קומען, נו טאמער איז מען חושש אויפ חמץ אין מלייגט א שמאטע, בלייבט די חמץ איז די שמאטע גאנץ פסח קומט אויס אלע פרישע וואסער גייט אדורך די שטיקעל חמץ, אנשטאט עס זאל תיכף אריין פאלן אין סינק אין נאר ניכשל ווערן איין מאל. אבער מנהג אבותינו בידינו......

ווייל די עיקר איז וואס ס'גייט אריין אין מויל און נישט וואס ליגט סתם אין שטוב. דו"ק

איך האב אמאהל געהערט פון א איד פון בני ברק וואס ביי איהם איז צובראכען געווארען דער טוילעט, ערב פסח. ער רופט איין פלאמבער נאכען אנדערע און קיינער וויל נישט עס גיין פארעכטען ערב יום טוב. ביז איינער זאגט איהם אז אויב ער גייט קויפען אלע כלי מלכה אליינס וועט ער אריבער קומען און דאס פארעכטען.
דער איד לויפט ארום זוכען א פלאמבינג סאפליי סטאר וואס איז נאך אפען און ענדליך נאך אפאר שעה טרעפט ער... ער לופט שנעל אהיים שלעפענדיג דעם טוילעט און באגעגנט א בני ברק'ר ליטוואק, און יענער רופט זיך אן...

אההה! פון אזא חומרא האב איך נאך נישט געטראכט!

ביי מיר קומט נישט אריין הגדה קוכן נאר אובערלענדערס, אזויווי איך האב געזען ביי מיין טאטע

שמעקעדיג

אז מען לייגט ארויף אויפ'ן קראן א שמאטע (וואס איז נישט קיין שמאטע..) קומט נישט אריין קיין ברעקל חמץ.

נישט נאר חמץ בעין איז א פראבלעם. כבוש אין בליעות איז אויך א פראבלעם, וואס די שמאטע העלפט פאר דעם גארנישט.

דער חומרא איז נאך פון די איינציגסטע חומרות וואס האט נאך באמת צו טוהן מיט הלכות פסח. רוב פון די אנדערע חומרות האבן גארנישט מיט הלכות פסח נאר (אפשר) מיט "אל תטוש"

ליטוואק פון בודאפעסט

איך בין שטארק מחמיר אויפ'ן צאנזער חומרא זיך אויף צו רעגען און אנצושרייען אויף די משפחה ערב פסח נאכמיטאג.
פארוואס טו איך אזוי? נאך יארען פון טעראפי 'על איך געוואויר ווערען, און בל"נ דעמאלס מיטטיילען דער עולם

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

ליטוואק רירט אן א זייער וויכטיגע נקודה דהיינו אז ביי אסאך משפחות ברענגען די חומרות צו א אנגעצויגענקייט אין שטוב סיי פאר יו''ט אין די ער''פ טעג און סיי יו''ט גופא ר''ל, ווען די באשעפער הייסט מזאל זיין יו''ט בשמחה כמבואר בתורת משה ובש''ס בכמה דוכתי

איך האב יעצט נעבן מיר א שו''ע הרב וועל איך מעתיק זיין לשון קדשו בסימן תקכ"ט דיני שמחת יום טוב סעיף ו'

כל שבעת ימי הפסח ושמונת ימי החג וכן ביו"ט של עצרת חייב אדם להיות שמח וטוב לב הוא ובניו ואשתו ובני ביתו וכל הנלוים אליו ושמחה זו היא מצות עשה מן התורה שנאמר ושמחת בחגך אתה ובנך ובתך וגו'

ובדידי הוה עובדא אשתקד בליל פסח כד הוינה עוסקין בסיפור יציאת מצרים בבית מו"ח כשאצל בתי הקטנה נפל כף אחת ארצה, ולבו הרגיש בכל השנה התפוצץ מכעס (אגב, זהו החמץ האמיתי כמבואר בזהר) וזעק מנהמת לבו, ושוב כאשר נפל פירור של מצה בתוך המרק של בני הבן חמש, כמעט ופרחה נשמתו, הלזאת שמחת יו''ט יקרא?
ונמצא יצא שכרו בהפסדו, ובפרט פסח ווען מלייגט א שטארקע דגוש אויף חינוך דארף מען מחנך זיין אז די מצות זענען נישט געקומען צו פארביטערען דאס לעבן, אדרבה עס ברענגט אהבת השם

ודי בהערה זו

ס'איז מיר אייביג מאדנע ווען איך דארף אויסלערנען חסידות פאר'ן עולם. קוק נאך די מעשה מיט'ן צאנזער רב און גארליצער רב

איך האב פארציילט פאר מיין בני בית וואס איך האב געשריבען, האט זי געזאגט אז זי לאזט עס נישט צו. איך געדענק נישט אז איך ווער אזוי אנגעצויגען, זיכער נישט פאר חומרות. ביי מיר לייגט מען מצה לכתחלה אין די זופ, אבער זי האט מורא....

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

ליטוואק אויפן צאנזער חומרא פון עסען נאר האנד מצה גאנץ פסח ביסטו יא מקפיד?

ליטוואק דו מישט אויס די ענין פונעם צאנזער זיך צו בייזערען איז געווען דעם צווייטן טאג סוכות אושפיזא דיצחק וואס איז מדת גבורה, ומי יבא בסוד קדושים
איך שטעל זיך פאר אז בריסקער רב, פלעגט זיך בייזערן יעדן יו"ט, און איך מיין אז טאג טעגליך אויך.

מור וקציעה

ליטוואק רירט אן א זייער וויכטיגע נקודה דהיינו אז ביי אסאך משפחות ברענגען די חומרות צו א אנגעצויגענקייט אין שטוב סיי פאר יו''ט אין די ער''פ טעג און סיי יו''ט גופא ר''ל, ווען די באשעפער הייסט מזאל זיין יו''ט בשמחה כמבואר בתורת משה ובש''ס בכמה דוכתי

איך האב יעצט נעבן מיר א שו''ע הרב וועל איך מעתיק זיין לשון קדשו בסימן תקכ"ט דיני שמחת יום טוב סעיף ו'

כל שבעת ימי הפסח ושמונת ימי החג וכן ביו"ט של עצרת חייב אדם להיות שמח וטוב לב הוא ובניו ואשתו ובני ביתו וכל הנלוים אליו ושמחה זו היא מצות עשה מן התורה שנאמר ושמחת בחגך אתה ובנך ובתך וגו'

חברינו @הוגה האט אמאל באשריבן א הערליכן ארטיקל אויף דעם ענין. און כאטש ער האט עס געשריבן אויף סוכות "זמן שמחתינו", איז עס פונקט אזוי שייך אויף יעדן יו"ט.
בתוך דבריו שרייבט ער ווי פאלגענד:

די ערגסטע איז פארשטייט זיך מיט פסח, סיי די הכנות און סיי די עצם יום טוב

<!-- l --><a class="postlink-local" href="/topic/4753">viewtopic.php?f=24&t=4753</a><!-- l -->

מור וקציעה

ליטוואק אויפן צאנזער חומרא פון עסען נאר האנד מצה גאנץ פסח ביסטו יא מקפיד?

איך בין נישט אזא מחמיר..... עפעס דארף מען נאכגעבען.....
איינער קען אפיר ברענגען דער מקור צו די צאנזער רעגונג ער"פ? אויף מיין פאון איז מיר שווער.
דער בריסקער רב איז געווען נערוועז, אבער נישט גערעגט און זיכער נישט געמאכט קיין עבודה דערפון, ופשוט.

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

דער צאנזער איז אויך נישט געווען גערעגט (כעס) נאר האט זיך געבייזערט ( הקפיד) הייסן הייסט עס אז ער האט געהאט אן עבודה דערביי, אבער חלילה צו זאגן אז ער איז געווען א אנגעצויגענער מענטש, צדיקים זענען איייביג נכון לבם בטוח בשם.

חלילה אהין, חלילה אהער. ער האט אן ענין געהאט אזוי צוטוהן, וכן אני נוהג. עכ"פ פארציילען די מעשה פיהר איך.
איך זעי אז שש האט אנגעהויבען, גע'עפענט דאס מויל און מקיים געווען דער בולם פיו....

ליטוואק פון בודאפעסט

איך בין שטארק מחמיר אויפ'ן צאנזער חומרא זיך אויף צו רעגען און אנצושרייען אויף די משפחה ערב פסח נאכמיטאג.
פארוואס טו איך אזוי? נאך יארען פון טעראפי 'על איך געוואויר ווערען, און בל"נ דעמאלס מיטטיילען דער עולם

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

ליטוואק פון בודאפעסט: איך בין סתם נייגעריג צו וויסן אויב ר' חיים מ'בריסק, אדער ר' וועלוול בריסקער זצ"ל האבן זיך קיינמאל נישט געבייזערט ערב פסח נאכמיטאג...? אדער סתם א גרינעם מיטוואך נאכמיטאג...? פאר מגילה ליינען,למשל. ווען די מגילה איז נישט געווען געקנייטשט פונקטליך ווי אן איגרת...?!
נ.ב.: לכאורה, מייניך אז פורים קען קיינמאל נישט געפאללן אין א מיטוואך.

איינער האט צו פארציילען אז ר' חיים בריסקער האט זיך אמאל גערעגט אויף איינעם וועגען סיי וואס? ס'דוכט זיך אז זיין שטוב איז געווען ווי א באן סטאנציע, אפען פאר יעדעם, און קיין ווינקעל אין שטוב איז נישט געווען באשטימט פאר איהם פערזענליך. קיין גבר קפדנא איז ער נישט געווען.
דער בריסקער רב איז שוין יא געווען א נערוועזער, אבער מ'הערט נישט קיין מעשה'ס פון קפידות אויף אנדערע. עכ"פ איך האב נישט געהערט.
אינטרעסאנט, דער חת"ס האט געהייסען א גבר קפדנא, אבער די מעשה'ס אויף איהם זענען וויאזוי ער האט זיך איינגעהאלטען......

ריכטיג ר' חיים איז געווען א צוגעלאזענער און גוטמוטיגער מענטש, ר'וועלוול איז געווען זייער אן אנגעצויגענער, וכן נוהגים אחריו בניו הרבנים, וכל הבריסקערס.

ליטוואק פון בודאפעסט

חלילה אהין, חלילה אהער. ער האט אן ענין געהאט אזוי צוטוהן, וכן אני נוהג. עכ"פ פארציילען די מעשה פיהר איך.

נו @ליטוואק איז פארציילזשע ביטע פאר אונז אויכעט די צאנזע מעשה, ווייל מיר האבן ניקסט געהערט דערפון, אין די הגדה פון פון יוסל אשכנזי און מחזור דברי יואל פון אברהם דוד לויפער מיט די הגהות פון הר' מנשה פיליפ און י''ג אורות פון פשעווארסק אשר מפיהם אנו חיים האב איך די מעשה נישט געזען

וידוע מה שאמרו ריש פרק חלק

אמר רב יהודה אמר רב כל המונע הלכה מפי תלמיד כאילו גוזלו מנחלת אבותיו שנאמר (דברים לג) תורה צוה לנו משה מורשה קהילת יעקב מורשה היא לכל ישראל מששת ימי בראשית אמר רב חנא בר ביזנא אמר רבי שמעון חסידא כל המונע הלכה מפי תלמיד אפילו עוברין שבמעי אמו מקללין אותו שנאמר (משלי יא) מונע בר ... ואם למדו מה שכרו אמר רבא אמר רב ששת זוכה לברכות כיוסף שנאמר (משלי יא) וברכה לראש משביר ואין משביר אלא יוסף שנאמר (בראשית מב) ויוסף הוא המשביר

בכלל מרעד איבער חסידים, איבער א שינוי אין פראקטישן לעבן, דוכט זיך אז ס'קומט אפילו נישט נאנט צו די בריסקער קרייז וואס פירן א מאדנעם אנגעצויגענעם לעבנסשטייגער, געבויעט אויף א הנחה אז יעדע מצוה אין די תורה, אז מ'לערנט איר כפי הבנת בריסק איז דאך דאס אוממעגליך מקיים צו זיין, נו אז א איד קען נישט מקיים זיין א מצוה, זאל ער נישט זיין אנגעצויגן?

אין י"ג אורות שטייט עס יא. דער צאנזער רב פלעגט עפעס טרעפען נישט אין דער ארדנונג יעדער ער"פ און זיך גערעגט דערויף. איינמאל האט דער גארליצער רב אלס ערלעדיגט הונדרעט פערצענט און דער.צאנזער רב האט נישט געהאט אויף וואס זיך צו רעגען. האט ער זיך גערעגט אויף דאס גופא "הלמאי מ'האט גארנישט אויסגעלאזט?!"

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

איך האב מורא אז @ליטוואק איז נאך נישט בקיא בשבילי דרקיע

ער ברענגט טאקע דארט אזא מעשה אבער אויף ליל ב' דסוכות ווי נהורא האט שוין ערווענט

מיין שכן איז א פרימשלאנע אייניקל דארט איז דא א תרי"ג חמרות אויף פסח
איינס געדענק איך יעצט
אז ער האט צוויי פאר שיך איינס פאר די גאס און איין פאר די היים

אה... חומרות אום פסח... יא, יא, די יום טוב פון די OCD ליידענדע.
הערט זיך גוט איין: ושמחת בחגך איז א דאורייתא, און כאטש אז ס׳דא אזעלכע וואס דערפרייען זיך ביז גאהר ווען זיי קענען אבסעסן איבער ׳ענינים׳ (זאכן וואס האבן קיין זין...) און זיך רעגן און שרייען איבער סיי וואס, איז דאך סוכ״ס אין מקרא יוצא מידי פשוטו וואס חז״ל האבן אונז געלערנט.

חמץ איז טאקע אסור במשהו, אבער נישט יעדער משהו איז חמץ ודו״ק.

כל הכועס כאילו עובד ע״ז און סיידן וועלכע חומרא און ק״ו סתם אבסעסיע ווערט בודאי נדחה צוליעב דעם. און ווי שוין פריער דערמאנט דורך אנדערע ניקס דעם קאבאליסטישן געדאנק פון כעס איז חמץ.

ווילסט מחמיר זיין? זיי מחמיר אין עונג יום טוב: קויף דיין בני בית א שיינעם בגד אויף יום טוב און העלף ארויס אין שטוב מאכן פסח׳דיג אז זי זאל קענען קומען צום סדר מיט א שיינעדיגע אויסגערוהטע געזיכט אזויווי ס׳פאסט פאר א בת ישראל — א קעניגן; נישט ווי א שפחה כנענית.

אלס קינד האב איך געהערט וועגען א נייעם קולא וואס מ'האט ערפינדען אין בני ברק לכבוד יו"ט.

ס'איז למעשה געווען א גזירה שאין רוב הציבור יכולים לעמוד בה, און מ'האט עס מבטל געווען....

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

נהורא נפישא

ריכטיג ר' חיים איז געווען א צוגעלאזענער און גוטמוטיגער מענטש, ר'וועלוול איז געווען זייער אן אנגעצויגענער, וכן נוהגים אחריו בניו הרבנים, וכל הבריסקערס.

נהורא נפישא: די גאנצע בריסקער שיטה, (זאלל זיין געזונט) איז א שיטה פון אנגעצויגנקייט. שמעקט מיט או.סי. די...!

ליטוואק פון בודאפעסט

אין י"ג אורות שטייט עס יא. דער צאנזער רב פלעגט עפעס טרעפען נישט אין דער ארדנונג יעדער ער"פ און זיך גערעגט דערויף. איינמאל האט דער גארליצער רב אלס ערלעדיגט הונדרעט פערצענט און דער.צאנזער רב האט נישט געהאט אויף וואס זיך צו רעגען. האט ער זיך גערעגט אויף דאס גופא "הלמאי מ'האט גארנישט אויסגעלאזט?!"

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

דאס לשון איז א ביסל אנדערש. דער גארליצער רב האטציך געפריידט אז ער האט אלעס ערלעדיגט עצהיו"ט און דער טאטע האט נישט געהאט אויף וואס זיך צו רעגן. האטציך דער צאנזער רב אנגערופן..." דו מיינסט אז איך האב נישט געהאט אויף וואס זיך צו רעיגן...נאר כ'האב מיך איינגעהאלטן"...!

גירושין בגלל קטניות? • משפטנים: פסח – החג המתוח ביותר בישראל

ליל הסדר אמור להיות הרגע בו כל משפחה בישראל מתאחדת סביב שולחן החג אלא שלדברי משפטנים, חג הפסח הוא דווקא המועד שסביבו פורצות המריבות המשפחתיות הסוערות ביותר • על מה רבים?
שייע קליין ה' ניסן התשע"ו / 13.04.2016 17:55

ליל הסדר, אמור להיות הרגע בו כל משפחה בישראל מתאחדת סביב שולחן החג לערב שמח וביתי. אך לדברי משפטנים, חג הפסח הוא דווקא המועד שסביבו פורצות המריבות המשפחתיות הסוערות ביותר, ובו גם מתגלים הבקיעים החמורים בזוגיות ובמשפחתיות.

לא חסרות גם דילמות קשות, בעיקר אם המעורבים הם זוגות גרושים, או ממש לקראת גירושין.

לדברי עו"ד מיקי שיפמן, העוסק בדיני משפחה, מתיחויות רבות נוצרות סביב העזרה בהכנות לחג, בוויכוח התמידי אצל מי עושים השנה את הסדר, ובשוני בין מסורות ישראל, בעיקר סביב כשרות ואכילת קטניות. ...

לדבריו, לא חולף חג פסח אחד שלאחריו לא מגיעים למשרדו לפחות גבר או אישה אחת סביב סכסוך אותו הוא מכנה 'גירושי קטניות'.

מסתבר שזוגות דתיים ושומרי מסורת רבים, בעיקר כשהבעל בהם אשכנזי והאישה מזרחית, גולשים פעם אחר פעם למריבות סביב אכילת קטניות.

לדברי עו"ד שיפמן, על פי המסורת, כאשר בני הזוג הם בני עדות שונות, שלהן מנהגים שונים, ההלכה קובעת כי יש ללכת על פי עדת הבעל. חרף כך, זוגות דתיים רבים מבלים את החג פעם אצל משפחת האב, ופעם אצל שולחנה של החותנת. לדבריו, מריבות רבות פורצות דווקא על רקע זה, כאשר הבעל מסרב ללכת לסדר אצל הורי האישה, "מפני שאוכלים שם קטניות" – וכך נוצר משבר משפחתי שלעיתים מוביל לגירושין. ...
<a class="postlink" href="http://www.ch10.co.il/news/273327/#.Vw6kiuArLnA">http://www.ch10.co.il/news/273327/#.Vw6kiuArLnA</a>

וואס איז די טעם פון נישט עסן קנאבל אום פסח?
די 18 מינוטיגער זמן ביז עס ווערט חמץ, איז דאס באשטעטיגט געווארן דורך די סייענטיסטן אז נאך 18 מינוט ווערט דאס חמץ?

סייענטיסטן האבן נישט וואס צו באשטעטיגן, חמץ איז חמץ אפילו פאר אכצן מינוט, נאך 18 מינוט האט מען חושש געווען אז אפילו מען זעט נישט קיין סימני חימוץ, איז עס שוין נתחמץ געווארן.

דאן ווען ווערט עס טאקע חמץ?

דער פמ"ג ברענגט אז מ'האט חושש געווען פון זילוף חמץ אויף קנאבעל. פארוואס דארף מען היינט חושד זיין? ווייס איך נישט. איך קען נישט קיין מקור אז מ'דארף ווייטער חושד זיין אלטע חששות

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

דעת תורה

סייענטיסטן האבן נישט וואס צו באשטעטיגן, חמץ איז חמץ אפילו פאר אכצן מינוט, נאך 18 מינוט האט מען חושש געווען אז אפילו מען זעט נישט קיין סימני חימוץ, איז עס שוין נתחמץ געווארן.

אבער דאס איז אויך נאר אויב מ'האט זיך נישט מתעסק געווען מיט די טייג

ליפא

דאן ווען ווערט עס טאקע חמץ?

ווען עס ווערט נתחמץ, עס איז דא פארשידענע שיעורים און גדרים, און כמה שיטות בדבר. עיין פרק אלו עוברין באריכות

נישט ממש אזוי, די שיעור פון אכצן מינוט, אדער בעסער געזאגט א מיל, איז נישט דערפאר ווייל דערנאך איז עס זיכער חמץ, נאר מ'רעכענט דאס אלץ חמץ היות מ'רעדט דא פון א בצק החרש, וואס מ'קען נישט פעסטשטעלן צו ס'איז חמץ, דערפאר פון א שיעור מיל דארף מען חושש זיין, הגם הלכה'דיג וועט עס לכאורה נישט פאררעכענט אלס א ספיקא דאורייתא, נאר אלס א וודאי. אבער א טייג וואס איז נישט אין כלל פון א בצק החרש, קען מעיקרא דדינא, מדין התלמוד, פארביי גיין שעות און נישט ווערן פאררעכענט אלס חמץ ביזווילאנג עס ווערט געזעהן סימני חימוץ, די צרה איז נאר אז די פירוש פון בצק החרש איז זייער פארנעפעלט און שווער צוציפאסן צום מציאות, וואס דאס מאכט אז מ'זאל מוזן באטראכטן יעדע טייג ווי א בצק החרש וואס נאך א שיעור מיל רעכענט מען דאס אלס חמץ.
ולעצם הענין, אוודאי איז חמץ א מציאותדיגע הגדרה וואס ווייזט סימנים, אין הלכה רעדט מען דאך פון תיפוח, אויפבלאזן, די טייג ווערט אויפגעבלאזן דורך פירמענטעשאן, די זעלבע ווי ביי וויין אין קעז. בקיצור נמרץ, יעדע סטארש וואס קומט אין בארירונג פון וואסער ברענגט אז מייקראבס זאלן זיך מיט די צייט זעצן און אנהויבן עסן די סטארטש און זיי טוען דאס קאנווערטן צו קארבאן דייאקסייד גאז וואז דאס הייבט די טייג. במציאות נעמט אזא פראצעס, אז מ'זאל באמערקן די אויפבלאזונג לכה"פ עטליכע טעג, דערפאר אמאל פלעגט מען מאכן א טייג און לאזן זיצן פאר זייער א לאנגע צייט ביז ס'איז גענצליך פארוואנדלט געווארן פאר ייעסט, וואס דאס זענען די מייקראבס וואס פארוואנדלן די סטארטש אין קארבאן דייאקסייד, און פון דעם האט מען געקענט נעמן אביסל צו מאכן אויפבלאזן געווענליכע טייג, דאס איז שאור. דערנאך די טייג אין וואס מ'האט אריינגעלייגט די שאור דאס איז חמץ, למעשה איז אין הלכה נשתלשל געווארן אז אפילו טייג וואס שטייט פאר א קורצע צייט און מ'זעהט אז ס'האט אביסעלע געבלאזן, כאטש ס'ווייט נישט גענוג אז ס'זאל זיין אינטערסאנט פארן בעקער, אא"וו די בעקער וויל ס'זאל זיך אויפבלאזן הונדרעט מאל אזויפיל, פונדעסטוועגן ווערט דאס פאררעכענט אלס חמץ.

ליטוואק פון בודאפעסט

דער פמ"ג ברענגט אז מ'האט חושש געווען פון זילוף חמץ אויף קנאבעל. פארוואס דארף מען היינט חושד זיין? ווייס איך נישט. איך קען נישט קיין מקור אז מ'דארף ווייטער חושד זיין אלטע חששות

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

חת"ס יו"ד סי' קז הידוע

נהורא דו זאגסט מיט עפעס אנדערש ווי איך?

בן אדם

ליטוואק פון בודאפעסט

דער פמ"ג ברענגט אז מ'האט חושש געווען פון זילוף חמץ אויף קנאבעל. פארוואס דארף מען היינט חושד זיין? ווייס איך נישט. איך קען נישט קיין מקור אז מ'דארף ווייטער חושד זיין אלטע חששות

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

חת"ס יו"ד סי' קז הידוע

ווער האט געזאגט אז מ׳דארף׳?!

דער פמ"ג זאגט אז עס האט נישט קיין מקור און מען זאל נישט מקיל זיין פאר אן עם הארץ אבער א ת"ח בצנעה קען מקיל זיין

Sent from my Fire Phone using Tapatalk

דער חת"ס זאגט, אויב עפעס, פארקערט. נאר ווייל חלב עכו"ם איז א דבר הנאסר במנין, גייט מען נישט נאך די טעם התקנה. אבער ווען מ'איז אויף עפעס חושש, זעי איך נישט קיין מקור פאר'ן נישט טוהן ווען דער חשש איז שוין נישט דא.

Sent from my HTC Desire 510 using Tapatalk

.

😂 😂 😂 😂

אין בריסק האט מען געגעסען נאר שווארצע פארברענטע מצות,
הגר''ש כהן נשיא מועצת חכמי התורה של תנועת ש''ס פארציילט אז אין זיינע יונגע יארען פלעגט ער זיך אביסל דרייען ביי ר' וועלוועל סולובייציק/בריסקער האט ער אים אמאל געפרעגט בשעתן באקן מצות ''וויאזוי מקען אפילו יוצא זיין די מצוה מיט אזוינע פארברענטע מצות?''

כשהרב מבריסק אמר לחכם שלום "תשתוק אתה" • האזינו
חכם שלום כהן מספר על אפיית המצות בצילו של הרב מבריסק זצ"ל: מה קרה כששאל אותו על המצות המפוחמות שאפה?
משה ויסברג יום חמישי י"ג ניסן תשע"ו 07:34 21/04/2016

חכם שלום באפיית מצות מכונה בערב פסח
ראש הישיבה הגאון רבי שלום כהן נשיא מועצת חכמי התורה, סיפר על חוויית אפיית מצות במחיצת הרב מבריסק.

בהקלטה שהגיעה ל'בחדרי חרדים' נשמע חכם שלום כהן מספר: "כשהייתי צעיר הייתי הרבה אצל הרב מבריסק - הבן של רבי חיים. הוא היה גר לא רחוק מהישיבה אצלנו כמה פעמים לפני פסח הייתי הולך לראות איך הוא אופה מצות, איך אופה מצה שתהיה כשרה לפסח, הוא היה ידוע שהשתדל לצאת בכל דבר לכולי עלמא, אם זה בברכות אם זה בכל דבר שלא להיכנס לספקות. [תופעה המוכרת בעולם הרפואה כOCD]

"הייתי הולך גם אצל חכמים ספרדים וזה לראות, גם כן ללמוד משהו, אצל הרב מבריסק ראיתי שכל המאפייה עטופה בניירות עטפו אותה שאולי עלול ליפול קמח חמץ, הביאו ניירות ואחר כך לשו את הקמח. אפו את המצות והצבע של המצה - מה אני יגיד לכם בהירה היא לא הייתה. לא רק בחוץ אלא גם בפנים ככה.

"אמרתי לו יוצאים ידי חובה במצה הזו? אמר לי "תשתוק אתה" [...FU בלע''ז]- זה היה דרכם של הגאונים הצדיקים, איך לעשות".